Otwórz menu główne

Wiśniowa (powiat strzyżowski)

wieś w województwie podkarpackim

Wiśniowawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, siedziba gminy Wiśniowa[4].

Wiśniowa
wieś
Ilustracja
Dwór
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat strzyżowski
Gmina Wiśniowa
Liczba ludności (2011) 1628[1][2]
Strefa numeracyjna 17
Kod pocztowy 38-124[3]
Tablice rejestracyjne RSR
SIMC 0667632
Położenie na mapie gminy Wiśniowa
Mapa lokalizacyjna gminy Wiśniowa
Wiśniowa
Wiśniowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wiśniowa
Wiśniowa
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Wiśniowa
Wiśniowa
Położenie na mapie powiatu strzyżowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu strzyżowskiego
Wiśniowa
Wiśniowa
Ziemia49°52′06″N 21°38′57″E/49,868333 21,649167

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa rzeszowskiego.

W miejscowości swoją siedzibą ma parafia NMP Królowej Świata, należąca do dekanatu Frysztak, diecezji rzeszowskiej.

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Wiśniowa[5][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0667649 Balice część wsi
0667655 Piasek część wsi
0667661 Stawiska część wsi

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o wsi pojawia się w źródłach po 1338 r., kiedy te dobra odziedziczył po śmierci Mikołaja Bogorii herbu Bogoria (wojewody krakowskiego, doradcy Władysława Łokietka), jego krewny Peszko Bogoria podpisujący się z Wiśniowej. Po nim otrzymał je w 1366 ulubiony krewniak arcybiskupa gnieźnieńskiego Jarosława Bogorii, Mikołaj z Kożuchowa. Wydał oświadczenie, że jedenaście niw, czy błoni (campos seu agros), leżących w dolinie Wisłoka, między Markuszową, Kożuchowem i Wiśniową, i rozproszonych, choć głównie leżących na terenie obecnej Kalembiny, a dzierżawionych przez niego, należy do opactwa koprzywnickiego. Dokument wyliczając błonia podaje nazwy każdego z nich, które świadczą o istniejących lub też tworzących się nowych wsiach, jak: Markuszowa, Niewodna, Wiśniowa, Pstrągówka. Na kolejną notatkę można trafić już w 1377, gdzie wieś zapisana jest jako własność rodu Bogoriów.

Mikołaj Kamieniecki herbu Pilawa, starosta sanocki, odziedziczył Wiśniową po ojcu Henryku Kamienieckim. Kolejne lata przyniosły wiele zmian właścicieli, by w 1581 roku trafić w ręce Seweryna Bonera. Miejscowość została zniszczona 16 marca 1657 roku przez wojska węgierskie Jerzego II Rakoczego. Po Bonerach, w drodze spadkowej, wieś przechodzi w ręce Firlejów, następnie posiadają ją Mniszchowie i Bogatki.

W 1867 Wiśniowa razem z Jazową przechodzi na własność Walerii z Tarnowskich i Franciszka Mycielskich, który przybył do Galicji z Wielkopolski. Rodzina Mycielskich pełniła w latach 30. XX wieku swoisty mecenat wobec rozwijających się artystów. W majątku gościli: Jan Cybis, Hanna Rudzka-Cybisowa, Józef Czapski, Tytus Czyżewski, Hanna Rudzka-Cybisowa, Leon Chwistek, Felicjan Kowarski i jego żona Jadwiga Kowarska, Jacek Malczewski, Józef Mehoffer, Tadeusz Stryjeński, Czesław Rzepiński, Zbigniew Pronaszko, Bernardino Rizzi - założyciel chóru Cecyliańskiego w Krakowie, Tadeusz Szeligowski oraz Karol Hubert Rostworowski. Owocem ich pobytu pozostały obrazy przedstawiające okoliczne ziemie.

Urodził się tu:

ZabytkiEdytuj

 
Kaplica grobowa w zespole dworskim

Obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego[6].

KomunikacjaEdytuj

W miejscowości zbiegają się dwie drogi wojewódzkie:

SportEdytuj

W miejscowości, od 1946 roku, działa klub piłki nożnej, Wisłok Wiśniowa.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-04-25].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  4. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-09-30. s. 153. [dostęp 2016-02-18].

Linki zewnętrzneEdytuj