Otwórz menu główne

Wieńczysław Barański

Oficer Wojska Polskiego

Wieńczysław Barański (ur. 19 września 1908 w Solcu nad Wisłą, zm. 8 sierpnia 1970 w Maindenhead Berk's w Wielkiej Brytanii[1]) – major pilot Polskich Sił Powietrznych. Awansowany do stopnia podpułkownika przez władze emigracyjne po 1947 roku.

Wieńczysław Barański
1 1/15 zwycięstwo
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 19 września 1908
Solec nad Wisłą
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1970
Maindenhead Berk's, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby od 1933
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Roundel of Poland (1921–1993).svg Polskie Siły Powietrzne,
Roundel of France.svg Aéronautique Militaire,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 113 Eskadra Myśliwska
302 Dywizjon Myśliwski
Stanowiska dowódca eskadry
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Lotniczy (trzykrotnie) Polowa Odznaka Pilota

ŻyciorysEdytuj

Syn Stanisława i Zofii z Pierzchalskich. W 1929 ukończył Gimnazjum Państwowe im. Ks. Adama Czartoryskiego w Puławach. W 1930 ukończył z wynikiem bardzo dobrym Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej (39 promocja). W 1932 ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa (obserwator), a w 1933 kurs pilotażu w Dęblinie. Z wyróżnieniem zaliczył wyższy kurs pilotażu w Grudziądzu[2].

Od 1933 pilot 113 eskadry myśliwskiej, a następnie od 1938 jej dowódca w 1 pułku lotniczym w Warszawie[2].

W Wojnie Obronnej Polski 1939 dowodził w/w eskadrą w ramach Brygady Pościgowej. 6 września na pewno zestrzelił zespołowo 2 samoloty nieprzyjaciela – 1 He-111 i 1 Ju-87 oraz prawdopodobnie kolejny He-111 (brak potwierdzenia). Po zakończeniu walk przedostał się na Rumunię, a stamtąd do Francji. W 1940 we Francji dowódca klucza myśliwskiego (Klucz Frontowy „Ba” przy GC III/6), z którym odniósł kolejne zwycięstwo powietrzne nad He-111. W Wielkiej Brytanii otrzymał numer służbowy P-0249, przeszedł szkolenie w do 5 OTU (Operation Training Unit). Walczył początkowo w 607 dywizjonie myśliwskim RAF, a następnie w polskim 303 dywizjonie myśliwskim[3]. Jako kapitan pilot w 1943 dowodził 302 dywizjonem myśliwskim. W okresie 1943–1944 był oficerem łącznikowym w 12 Grupie Myśliwskiej RAF. W latach 1944-1945 studiował na V kursie Wyższej Szkoły Lotniczej, następnie został na tej uczelni wykładowcą taktyki w katedrze lotnictwa myśliwskiego[3]. Wojnę zakończył w stopniu majora. W następnym okresie awansowany do stopnia podpułkownika.

Po rozformowaniu Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie osiedlił się w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 8 sierpnia 1970 roku. Został pochowany na cmentarzu Braywick[4].

Sklasyfikowany na Liście Bajana na pozycji 219.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Barański Wieńczysław. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-07-23].
  2. a b Konrad RYDOŁOWSKI: Wieńczysław Barański. samoloty.pl. [dostęp 2019-07-23].
  3. a b Aneta Sowa: Barański Wieńczysław. biblioteka.wsosp.pl. [dostęp 2019-07-23].
  4. Konrad RYDOŁOWSKI: Wieńczysław Barański. niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2019-07-23].

BibliografiaEdytuj

  • „Pilot Wojenny”. 2(5)/2000, s. 136, 04.2000. Warszawa: ECHO. 
  • Grzegorz Śliżewski: Gorzka słodycz Francji. Polscy piloci myśliwscy wiosny 1940 roku. Warszawa: ZP Grupa, 2010. ISBN 978-83-61529-42-2.