Wielki Szu

film z 1982 roku

Wielki Szu – polski film kryminalny z 1982 roku w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego. Bohaterem filmu jest tytułowy, starzejący się szuler (Jan Nowicki), który po wyjściu z więzienia zmuszony jest powrócić do swojego zawodu. Film został doceniony przez krytyków i okazał się wielkim sukcesem komercyjnym.

Wielki Szu
Gatunek

film kryminalny

Rok produkcji

1982

Data premiery

16 maja 1983

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

96 min

Reżyseria

Sylwester Chęciński

Scenariusz

Jan Purzycki

Główne role

Jan Nowicki, Andrzej Pieczyński, Dorota Pomykała, Leon Niemczyk, Karol Strasburger

Muzyka

Andrzej Korzyński

Zdjęcia

Jerzy Stawicki

Scenografia

Tadeusz Kosarewicz

Kostiumy

Alicja Wasilewska

Montaż

Krzysztof Osiecki

Produkcja

ZF Kadr

Dystrybucja

Film Polski

Nagrody
1984Złota Kaczka w kategorii: najlepszy film polski
Wambierzyce, filmowy Lutyń. Po lewej hotel, w którym zatrzymał się „Wielki Szu”

Opis fabułyEdytuj

Akcja filmu rozgrywa się w Polsce lat 70. XX wieku. Wielki Szu, starzejący się, choć nadal uważany za największego z polskich szulerów wychodzi na wolność po pięciu latach pobytu w więzieniu. Żona, nie wierząc, by mógł się zmienić, narzuca mu rozwód i podział pokaźnego majątku. Zmęczony życiem Wielki Szu pragnie kupić dom w spokojnej górskiej miejscowości, gdzie nikt nie zna jego przeszłości i gdzie będzie mógł nieniepokojony spędzić starość. Trafia na ogłoszenie o sprzedaży domu przez spółdzielnię mieszkaniową w miejscowości Lutyń w Sudetach. Jednak zamiast spokoju i zapomnienia zastaje oszustwo i hazard, od którego chciał się uwolnić. Kupno domu, o którym marzył, uniemożliwia miejscowy oligarcha – cukiernik Mikun. Mikun sam chce kupić dom i dzięki swoim wpływom doprowadza do odwołania licytacji, chcąc pozbyć się z miasteczka drugiego licytatora. Mistrz szulerów postanawia się odegrać na Mikunie.

Udając amatora, Wielki Szu siada z Mikunem do gry w oko, w której wygrywa od niego olbrzymią sumę pół miliona złotych (ówcześnie równowartość domu). Mikun domaga się rewanżu i w celu zapewnienia sobie wygranej sprowadza Denela, oszusta karcianego, który ma pomóc odzyskać mu pieniądze. Denel rozpoznaje Wielkiego Szu i odmawia gry, wiedząc, że pokonanie go jest niemożliwe. Mikun odbiera więc pieniądze siłą. Nie wie jednak, że pliki banknotów zawierają głównie papier. Dzięki pomocy przygodnie poznanego Jurka – miejscowego cwaniaka-taksówkarza – Szu opuszcza Lutyń, mimo pościgu Mikuna. Jurek jest jednak również hazardzistą, stary szuler fascynuje go, chce być taki jak on. Szu ostrzega amatora przed ciemną stroną życia hazardzisty, co jednak nie przeraża Jurka. Widząc jego talent i zacięcie, Szu postanawia przekazać młodemu człowiekowi tajniki gry. Przede wszystkim postanawia dać mu lekcję, która zrobi z Jurka następcę mistrza lub zniechęci go do kart na resztę życia.

Odpoczywający w hotelowym basenie Szu zostaje zaatakowany przez Lipo, który ma do niego zadawnione urazy. Lipo, unieszkodliwiony przez obsługę hotelu, poprzysięga jednak zemstę. Gdy Jurek odnosi pierwsze zwycięstwa, Szu za namową poznanej prostytutki Joli udaje się pod Warszawę, gdzie wygrywa ogromną sumę pieniędzy oraz samochód Porsche od byłego chłopaka Joli z czasów studiów – Jarka. Tymczasem Jurek upojony wygranymi postanawia wyzwać Denela. Denel zgadza się, ale jedynie w grze o 20 tysięcy. dolarów. W ustawionej przez Szu grze Jurek przegrywa mieszkanie, taksówkę i pieniądze klubu sportowego, uzyskane dzięki pomocy brata. Mistrz sam dostał taką lekcję przed laty i teraz przekazuje pałeczkę swojemu następcy. Jurek podnosi się jednak po wielkim ciosie i sięga po karty. Następnego dnia Szu, mający wielu wrogów, zostaje zamordowany przez nieznanego sprawcę.

ObsadaEdytuj

ProdukcjaEdytuj

Tytułową rolę reżyser filmu, Sylwester Chęciński, powierzył Janowi Nowickiemu, który szybko przeobraził swój wizerunek[1]. W pozostałych rolach wystąpili m.in. Andrzej Pieczyński, Dorota Pomykała, Leon Niemczyk, Karol Strasburger, Grażyna Szapołowska i Jan Frycz[1]. Zdjęcia do filmu kręcono w Wambierzycach, Wrocławiu i Warszawie[1], przy czym wielokrotnie Chęciński zasięgał opinii scenarzysty Jana Purzyckiego[1]: „Wiele zmieniałem w scenariuszu, ale zmieniałem razem ze scenarzystą, który nie opuszczał planu. Był otwarty na współpracę, gotów do przyjęcia każdej przeróbki, miał pomysły i inicjatywę”[1]. Premiera filmu odbyła się 16 maja 1983 roku.[1].

OdbiórEdytuj

Po premierze Wielki Szu spotkał się z uznaniem ze strony recenzentów, ale też okazał się wielkim sukcesem kasowym. Wedle szacunków na seanse filmowe w całym kraju przybyło 2 miliony widzów[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g "Wielki Szu" - 30 lat kultowej sensacji Sylwestra Chęcińskiego. ZDJĘCIA!, film.dziennik.pl, 15 maja 2013 [dostęp 2021-09-09] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj