Wiesław Wojciechowski

Wiesław Wojciechowski (ur. 23 marca 1924 w Warszawie, zm. 13 grudnia 2006 tamże) – polski generał dywizji LWP.

Wiesław Wojciechowski
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 13 grudnia 2006
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944 - 1990
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Sztab Generalny WP
Wojska Obrony Powietrznej Kraju
Stanowiska zastępca dowódcy Wojsk OPK
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

ŻyciorysEdytuj

 
Spotkanie kierownictwa MON ze wszystkimi generałami, oficerami i żołnierzami WP wpisanymi do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich od czasu jej ustanowienia z okazji 40-lecia Zwycięstwa, Sala Zwycięstwa Muzeum Wojska Polskiego, 9 maja 1985 r. Od lewej: kontradmirał Aleksy Parol, gen. broni Józef Użycki, gen. bryg. Marian Pasternak, gen. broni Józef Baryła, gen. bryg. Henryk Kondas, gen. bryg. Władysław Jura, gen. dyw. Wiesław Wojciechowski, NN, gen. dyw. pil. Roman Paszkowski, gen. armii Florian Siwicki, płk Henryk Gradzik, płk Roman Leś, płk Tadeusz Bieniasz, NN, gen. broni Mieczysław Obiedziński, płk Stefan Rutkowski, płk prof. Stanisław Barański i inni
 
Grób gen. Wiesława Wojciechowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Do 1939 skończył 2 klasy gimnazjum, a do 1944 elektrotechniczną szkołę zawodową. W listopadzie 1944 wstąpił do WP, w maju 1945 skończył Oficerską Szkołę Łączności w Zamościu w stopniu podporucznika. 1946–1949 studiował w Szkole Inżynierskiej w Warszawie na Wydziale Elektrycznym, potem krótko pracował w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym, następnie w Wojskowym Instytucie Technicznym. Od lipca 1949 porucznik, od lipca 1950 kapitan, od jesieni 1953 major, od jesieni 1957 podpułkownik, od września 1961 pułkownik. Od stycznia 1952 w Sztabie Generalnym WP, od 1954 a Dowództwie Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. Od 1955 starszy inżynier radiolokacji. Od 1969 szef Wojsk Radiotechnicznych, od września 1972 zastępca dowódcy Wojsk OPK ds. techniki i zaopatrzenia. Od jesieni 1973 generał brygady (nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek), od jesieni 1983 generał dywizji (nominację wręczył mu przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński). Od jesieni 1981 zastępca Głównego Inspektora Techniki WP – szef badań i rozwoju techniki wojskowej. W listopadzie 1989 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i na początku 1990 przeniesiony w stan spoczynku. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera FII-2-9)[1].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

I inne.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1989 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 246-249.