Otwórz menu główne

Wiktor Czarnocki (ur. 30 maja 1886 w m. Nacz, w woj. nowogródzkim, zm. 25 października 1925 w Warszawie) – inżynier agronom, major sztabu generalnego Wojska Polskiego.

Wiktor Czarnocki
major szt. gen. major szt. gen.
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1886
Nacz, w woj. nowogródzkim
Data i miejsce śmierci 25 października 1925
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19141925
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Sztab Generalny Wojska Polskiego,
Korpus Ochrony Pogranicza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1903 roku ukończył gimnazjum w Żytomierzu. W latach 1903–1910 studiował w Akademii Rolniczej w Wiedniu, a następnie w Akademii Rolniczej w Moskwie. W latach 1910–1914, jako inżynier agronom prowadził prace melioracyjne na Podolu i Wołyniu. W latach 1914–1917 walczył w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego. Dwukrotnie ranny. Awansował na kapitana artylerii.

Po rewolucji lutowej, jako pełnomocnik Polskiej Organizacji Wojskowej na Kaukaz i przedstawiciel Polskiej Centrali Wojskowej w Tyflisie był jednym z organizatorów polskich oddziałów wojskowych wchodzących w skład Brygady Kaukaskiej. Powołany przez polskie organizacje społeczne na stanowisko komisarza do spraw polskich przy Ispołkomie (ros. komitet wykonawczy) w Piatigorsku otaczał opieką rodaków oraz organizował i kierował ewakuacją Polaków do kraju.

W grudniu 1918 roku przybył do Warszawy. W tym samym miesiącu, z rozkazu Józefa Piłsudskiego udał się do Kijowa, gdzie objął Komendę Naczelną Nr III Polskiej Organizacji Wojskowej. Przez dziewięć miesięcy prowadził działalność wywiadowczą oraz dywersyjno-powstańczą na tyłach wojsk bolszewickich. W sierpniu 1919 roku wrócił do Warszawy. Po kilkudniowym pobycie w stolicy wyjechał do Kamieńca, gdzie pełnił funkcję oficera łącznikowego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego przy rządzie atamana Petlury. W styczniu 1920 roku po powrocie do Warszawy przydzielony został do Sztabu Generalnego, w którym objął kierownictwo Referatu Narodowościowego. Od kwietnia 1920 roku, od wyprawy kijowskiej znajdował się w ścisłym sztabie Naczelnego Wodza.

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale II Naczelnego Dowództwa WP[1]. Następnie pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego na stanowisku szefa referatu. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 150. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 1 Dywizjon Artylerii Konnej[2]. Z dniem 2 listopada 1923 roku przydzielony został do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego Kursu Doszkolenia[3]. Z dniem 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do organizującego się wówczas Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie[4]. W Dowództwie KOP pełnił obowiązki szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 10 Dywizjonu Artylerii Konnej w Jarosławiu. W następnym roku urlop wypoczynkowy spędził na Kresach. W czasie urlopu jego organizm został zainfekowany. Zmarł 20 października 1925 roku w Warszawie[5].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 323, 589, tu jako datę urodzenia podano 23 maja 1886 roku.
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 191, tu także jako datę urodzenia podano 23 maja 1886 roku.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 69 z 1.11.1923 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 110 z 15.10.1924 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 14.12.1925 r.
  6. Dekret Naczelnika Państwa L. 11314 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 227)
  7. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Mieczysław Godlewski, Z żałobnej karty. Śp. mjr Szt. Gen. Wiktor Czarnocki, Korpus Ochrony Pogranicza. W drugą rocznicę objęcia służby na granicach Rzeczypospolitej 1925-1926, red. Stanisław Falkiewicz, Warszawa 1925
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924