Otwórz menu główne

Wiktor Mieczysław Gawroński (ur. 20 kwietnia 1863 w Bracławiu, zm. 8 listopada 1946 w Warszawie) – inżynier, generał major armii carskiej, generał-chorąży armii ukraińskiej, generał dywizji WP.

Wiktor Mieczysław Gawroński
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1863
Bracław
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1946
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1880-1922
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Ukraińska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Zakaspijski Batalion Kolejowy, 7 Brygada Kolejowa, Główny Zarząd Techniczny Armii Ukraińskiej, Wojska Kolejowe Polski
Stanowiska dowódca
• 2 Zakaspijskiego Batalionu Kolejowego
• 7 Brygady Kolejowej
Komendanta do spraw kolejnictwa przy Głównym Zarządzie Technicznym Armii Ukraińskiej
Dowódca Wojsk Kolejowych
Organizator i inspektor wojsk kolejowych
Szef sekcji III (Wojsk Kolejowych) w Departamencie II Wojsk Technicznych MSWojsk.
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Spis treści

Młodość, służba w carskiej i ukraińskiej armiiEdytuj

Ukończył Włodzimierskie Gimnazjum Wojskowe w Kijowie. Do carskiej armii wstąpił 10 września 1880 roku. Uczył się w Konstantynowskiej Szkole Wojskowej i Mikołajowskiej Szkole Inżynieryjnej w Petersburgu. Do 1918 służył w wojskach kolejowych. Był m.in. dowódcą 2 Zakaspijskiego batalionu kolejowego (od 15 sierpnia 1907 do 15 lipca 1910) oraz 7 brygady kolejowej (od 16 marca 1916). Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej. Odznaczony orderami: św. Stanisława 2 klasy (1901), św. Anny 2 klasy (1907), św. Włodzimierza 4 klasy (1912). W 1918 roku wstępuje do armii ukraińskiej hetmana Skoropadskiego. Pełni tam funkcję komendanta do spraw kolejnictwa przy Głównym Zarządzie Technicznym armii ukraińskiej. Otrzymał tam stopień generała-chorążego.

Służba w WP i późniejsze losyEdytuj

Do WP przyjęty 19 lutego 1919, otrzymał przydział na stanowisko Dowódcy Wojsk Kolejowych. Organizator i inspektor wojsk kolejowych. Następnie szef sekcji III (Wojsk Kolejowych) w Departamencie II Wojsk Technicznych MSWojsk. w 1920 roku. W 1922 przeszedł w stan spoczynku, mieszkał w Warszawie. Prezydent RP dekretem z dnia 23 października 1923 roku zatwierdził go w stopniu generała dywizji w stanie spoczynku. Był autorem artykułów: Kolejnictwo rosyjskie w okresie wojny światowej 1914-1918 i Zarys rozwoju wojsk kolejowych i kolejnictwa wojskowego w Niemczech, Austrji i Rosji. opublikowanych w Bellonie. Żonaty, miał dwójkę dzieci.

AwanseEdytuj

Podporucznik - 12 sierpnia 1883
Porucznik - 1 stycznia 1885
Kapitan Sztabowy - 1 sierpnia 1893
Kapitan - 1 sierpnia 1898
Podpułkownik - 26 lutego 1904
Pułkownik - 6 grudnia 1908
Generał major - 6 grudnia 1912
Generał chorąży - 1 sierpnia 1918
Generał podporucznik 1 czerwca 1919
Generał dywizji - 23 października 1923

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej. Londyn: Figaro Press, 1976.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994.
  • Biuletyn CAW