Otwórz menu główne

Wiktor Woroszylski

polski pisarz

Wiktor Woroszylski (ur. 8 czerwca 1927 w Grodnie, zm. 13 września 1996 w Warszawie) – polski poeta, prozaik, tłumacz i recenzent filmowy.

Wiktor Woroszylski
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1927
Grodno
Data i miejsce śmierci 13 września 1996
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Dziedzina sztuki proza, poezja
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej
Nagrody
  • Nagroda Fundacji im. Kościelskich: 1965
Grób Wiktora Woroszylskiego i jego żony Janiny na Powązkach, Warszawa 2008

ŻyciorysEdytuj

Syn Grzegorza i Barbary z domu Grodzieńczyk. Urodzony w zasymilowanej rodzinie żydowskiej (ojciec był znanym miejscowym lekarzem), okupację przeżył w Grodnie na fałszywych papierach, pracując w warsztacie stolarskim. W 1945 przyjechał do Łodzi, zaczął studia, początkowo medycynę, ostatecznie polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim. Zapisał się także do PPR, potem był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. Zaczynał jako autor poezji publicystyczno-agitacyjnej, będąc czołową postacią tzw. pryszczatych. W 1947 r. przeniósł się do Warszawy. Od końca 1948 do 1951 mieszkał w Szczecinie, gdzie urodził się jego pierwszy syn – Feliks. Po 1955 zaczął pisać lirykę refleksyjną, opowiadania, szkice, utwory dla dzieci i młodzieży oraz zajął się przekładami literackimi z języka rosyjskiego.

Redaktor m.in. czasopism „Głos Ludu”, „Po prostu”, „Nowa Kultura” (od 1956 naczelny) i „Zapis”. Tłumacz utworów i listów Zoszczenki, Majakowskiego, Sołżenicyna, Brodskiego, Awierincewa.

Zerwał z komunizmem po stłumieniu rewolucji węgierskiej 1956, którą obserwował na własne oczy, przebywając wówczas w Budapeszcie (w PZPR formalnie pozostał do 1966). W styczniu 1976 roku podpisał list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[2]. W latach 70. związany z opozycją demokratyczną, współpracownik Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”[1], od lutego 1978 członek i następnie wykładowca Towarzystwa Kursów Naukowych, objęty zakazem druku przez cenzurę, internowany po wprowadzeniu stanu wojennego.

W 1950, z okazji święta 22 lipca, za poemat o Karolu Świerczewskim otrzymał Nagrodę Państwową III. stopnia[3].

Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[4] i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[5].

TwórczośćEdytuj

ProzaEdytuj

PoezjaEdytuj

  • 1949 Śmierci nie ma
  • 1955 Z rozmów
  • 1964 Niezgoda na ukłon
  • 1970 Zagłada gatunków
  • 1983 Lustro
  • 1983 Dziennik internowania

InneEdytuj

  • Moi Moskale (przekład wyboru wierszy poetów rosyjskich)
  • Sny pod śniegiem. Opowieść o życiu Sałtykowa-Szczedrina (opowieść biograficzna)
  • Życie Majakowskiego (biografia)
  • Marsz Sportowy (przekład pieśni Izaaka Dunajewskiego)
  • Pozwólcie nam się cieszyć (wybór publicystyki)
  • Dziennik węgierski 1956
  • Życie Sergiusza Jesienina (Elwira Watała, Wiktor Woroszylski), 1973

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kryptonim „Gracze”. Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” 1976-1981, wybór, wstęp i opracowanie Łukasz Kamiński i Grzegorz Waligóra, Warszawa 2010, s. 59.
  2. Kultura 1976/03/342 Paryż 1976, s. 30.
  3. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  4. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  5. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400, str. 1632

BibliografiaEdytuj

  • Anna Bikont, Joanna Szczęsna: Lawina i kamienie: pisarze wobec komunizmu. Warszawa, 2006

Linki zewnętrzneEdytuj