Otwórz menu główne

Wiktor Zarembiński

Wiktor Zarembiński vel Wacław Sieńko vel Witwicki, pseud.: „Zrąb”, „Azis”, „Kmita” (ur. 11 października 1903 w Łabuniach, zm. ok. 17 kwietnia 1943 we Lwowie) – ochotnik w czasie wojny polsko-bolszewickiej, oficer Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major kawalerii służby stałej, cichociemny.

Wiktor Zarembiński
Wacław Sieńko
Witwicki

Zrąb, Azis, Kmita
Ilustracja
Wiktor Zarembiński (ze zbiorów NAC)
major major
Data i miejsce urodzenia 11 października 1903
Łabunie
Data i miejsce śmierci ok. 17 kwietnia 1943
Lwów
Przebieg służby
Lata służby 1918–1943
Siły zbrojne II Korpus Polski w Rosji, Wojsko Polskie II RP, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 6 Pułk Ułanów Kaniowskich, 4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich, 3 Pułk Strzelców Konnych im. Hetmana Stefana Czarnieckiego, 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich, 24 Pułk Ułanów, 10 Brygada Kawalerii Pancernej we Francji, Okręg Lwów AK, Inspektorat Lwów Miasto
Stanowiska p.o. dowódcy szwadronu, oficer żywnościowy pułku, ds. materiałowych i wychowawczych, adiutant pułku, dowódca szwadronu, dowódca plutonu karabinów maszynowych, dowódca szwadronu, adiutant Komendy Miasta Edynburga, zastępca komendanta inspektoratu, komendant dzielnicy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

W styczniu 1918 roku, będąc uczniem V klasy gimnazjum, przerwał naukę i wstąpił ochotniczo do formującego się wtedy w Winnicy 6 pułku ułanów. W maju 1918 roku został wzięty przez Niemców do niewoli, z której uciekł po 3 tygodniach. W maju 1920 roku wznowił naukę w gimnazjum, w Sosnowcu, jednak w lipcu tego roku ponownie ochotniczo wstąpił do formującego się wtedy w Będzinie 6 pułku Ułanów Kaniowskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W grudniu w czasie służby na wschodzie zachorował na tyfus plamisty. Leczył się do lipca 1922 roku. Następnie ukończył Szkołę Oficerską w Bydgoszczy, po czym został przydzielony do II szwadronu (wkrótce na p.o. jego dowódcy) 4 pułku Ułanów Zaniemeńskich. Od 1926 roku w 3 pułku strzelców konnych im. Hetmana Stefana Czarnieckiego pełnił funkcję oficera żywnościowego pułku, ds. materiałowych i wychowawczych. Przez pewien czas był adiutantem pułku i dowódcą IV szwadronu. Od 1931 roku służył w 14 pułku Ułanów Jazłowieckich, m.in. jako p.o. dowódcy III szwadronu, a od 1934 roku – w 24 pułku ułanów dowodził plutonem w szwadronie karabinów maszynowych. W 1938 roku awansowano go na stanowisko dowódcy IV szwadronu tego pułku.

Szwadronem tym dowodził we wrześniu 1939 roku. Z 10 Brygadą Kawalerii Pancernej przeszedł cały jej szlak bojowy. Za męstwo w walkach został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. 18 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech. Po ucieczce w listopadzie dotarł do Francji, gdzie został skierowany do 24 pułku ułanów w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej, w którym dowodził II szwadronem cekaemów. Uczęszczał na kurs dokształcający w Centrum Wyszkolenia Pancernego. W czerwcu 1940 roku po kapitulacji Francji był ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Nadal służył w 24 pułku ułanów, a od października 1940 roku był adiutantem Komendy Miasta Edynburga.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji został 7 kwietnia 1942 roku zaprzysiężony w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodz. Zrzutu dokonano w nocy z 3 na 4 września 1942 roku w ramach operacji „Measles” dowodzonej przez kpt. naw. Mariusza Wodzickiego. Ekipa została zrzucona na placówkę odbiorczą „Żaba” 12 km na południe od Łowicza. Po aklimatyzacji w Warszawie dostał przydział do Okręgu Lwów AK na stanowisko zastępcy komendanta Inspektoratu Lwów Miasto i jednocześnie komendanta Dzielnicy Południowej Inspektoratu. Przybył do Lwowa w listopadzie.

W lutym 1943 roku złamał nogę i kontynuował działalność w miejscu swojego zamieszkania, co przyczyniło się do jego aresztowania 17 kwietnia przez Gestapo. Po przewiezieniu do więzienia przy ul. Łąckiego we Lwowie popełnił samobójstwo przez powieszenie.

 
Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Wiktora Zarembińskiego

AwanseEdytuj

  • podporucznik – 26 sierpnia 1924 roku
  • porucznik – ze starszeństwem od 1 września 1926 roku
  • rotmistrz – ze starszeństwem od 19 marca 1937 roku
  • major – ze starszeństwem od 3 września 1942 roku.

OdznaczeniaEdytuj

Życie rodzinneEdytuj

Był synem Leona i Marii z domu Berbeckiej. Jego wujem był gen. broni Leon Berbecki. Ożenił się z Marią Czerniawską (1911–1988). Nie mieli dzieci.

UpamiętnienieEdytuj

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Wiktor Zarembiński.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj