Otwórz menu główne

Wiktoria Kawecka

polska śpiewaczka operetkowa


Wiktoria Kawecka (ur. 3 marca 1875 w Warszawie, zm. 22 stycznia 1929 w Warszawie) – polska śpiewaczka operetkowa, primadonna Operetki Warszawskiej.

Wiktoria Kawecka
Ilustracja
Wiktoria Kawecka, ok. 1895 r.
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1875
Warszawa
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1929
Warszawa
Typ głosu sopran
Gatunki operetka
Zawód solistka operetkowa
Aktywność 1893–1929
Wydawnictwo Syrena

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Była córką Wincentego Kaweckiego, pracownika Warszawskich Teatrów Rządowych. Dość wcześnie rozpoczęła naukę śpiewu u Bronisławy Dowiakowskiej i Honoraty Majeranowskiej.

Debiutowała 14 lutego 1893 w operetce Karola Millöckera Student żebrak. Od roku 1898 była primadonną Operetki Warszawskiej. Wyszła za mąż za Bolesława Wielogłowskiego (1870-1939). Od 1901 roku występowała w Teatrze Nowości, warszawskim teatrze operetkowym. Często wyjeżdżała na tournée do Rosji.

Światowa karieraEdytuj

W roku 1909 przybyła jej konkurencja – primadonna Lucyna Messal, zwana Messalką, którą Ludwik Śliwiński zatrudnił do Teatru Nowości. Kawecka wolała usunąć się ze sceny niż rywalizować z młodszą rywalką, dlatego też w 1910 roku przeniosła się do Sankt Petersburga, gdzie występowała w teatrach „Buff” i „Cristal Palace”, śpiewając główne role w językach polskim i rosyjskim[1]. Odnosiła w Rosji wielkie sukcesy, śpiewała również w Moskwie, Kijowie, Odessie, Charkowie. W 1913 roku występowała również w Londynie w teatrze „Opera house”.

Nagrywała także wiele płyt gramofonowych dla Syreny Rekord.

 
Wiktoria Kawecka, pocztówka z 1905 r.

Znana jest jej rola w kinie w dwuodcinkowym filmie To co drożej milionów gdzie zagrała rolę główną. W roku 1915 debiutowała na scenie warszawskiego Teatru Wielkiego w partiach Gildy (Rigoletto) i Violetty (La Traviata) Giuseppe Verdiego. Od roku 1916 występowała w Teatrze „u Nikitskich Worot” w Moskwie wraz z innymi polskimi wykonawcami. Po wybuchu Rewolucji Październikowej powróciła w roku 1919 do Warszawy i po 10 latach ponownie zaczęła występować w Teatrze Nowości.

Po I wojnie światowej koncertowała i występowała w wielu miastach w Polsce (m.in. w Krakowie, Łodzi, Wilnie, Lwowie i Lublinie) i na świecie. W 1921 przy ul. Nowy Świat 43 założyła własny teatr „Wodewil”, ale już po roku z niego zrezygnowała. W 1923 występowała w operze w Bukareszcie, w latach 1924–1925 w Teatrze Wielkim w Wilnie, a od 1926 w warszawskim Teatrze Niewiarowskiej. Pod koniec lat dwudziestych występowała w Nicei i Rydze. Zmarła w Warszawie podczas gościnnych występów.

TalentEdytuj

Kawecka była niezwykle uzdolnioną śpiewaczką, nie tylko obdarzona wielkim talentem, ale również technicznie świetnie śpiewała. Krytycy zachwycali się barwą, skalą i nośnością jej głosu. Zachwalali wzorową emisję, kunsztowne frazowania, wspaniałe piano. Forte Kaweckiej było tak silne, że będąc już po pięćdziesiątce śpiewaczka nadal potrafiła zagłuszyć młodszego o dwadzieścia lat partnera[2]. Występy wokalne uzupełniała gwizdem artystycznym, tak jak miało to miejsce podczas występu w operetce Dziesięć cór na wydaniu, jodłowaniem, mruczandem. Grała również na fortepianie, natomiast jej zdolności aktorskie i taneczne pozostawiały wiele do życzenia, tym samym w zakresie występów teatralnych została zastąpiona przez młodszą i zdolniejszą kadrę.

Życie poza scenąEdytuj

Kawecka bardzo lubiła podróżować. Ponieważ lubiła grać w ruletkę, jedną z form wypoczynku jaki preferowała były coroczne wyjazdy do Monte Carlo.

W ówczesnych gazetach nazywano ją „słowikiem warszawskim” i „królową brylantów” z uwagi na jej pasję jaką było kolekcjonowanie brylantów. Kawecka dorobiła się wielkiego majątku. Ponieważ była adorowana przez wielu wielbicieli miała również pokaźną kolekcję biżuterii, w tym również brylantów. Zwyczajem bogatych kupców, było obdarowywanie jej koszem kwiatów w którym umieszczali także brylant. Jeden z wielbicieli – cukiernik Edmund Gwizdalski – podarował jej nową willę Versal w Skolimowie koło Konstancina. Zgromadzony majątek Kawecka ulokowała w warszawskiej kamienicy przy ul. Hożej 39 zbudowanej w roku 1911 według projektu Józefa Napoleona Czerwińskiego i Wacława Heppena.

Jej majątek po śmierci wyceniono na pięć milionów ówczesnych złotych[3].

Kawecka chorowała na uremię.

 
Grób Wiktorii Kaweckiej na warszawskich Powązkach

Wiktoria Kawecka spoczywa wraz z mężem na Cmentarzu Powązkowskim w monumentalnym grobowcu zbudowanym przez firmę Romana S. Lubowieckiego z rzeźbą autorstwa Bartłomieja Mazurka (kw. 35–V–9/10)[4].

W 2004 roku jedną z warszawskich ulic nazwano jej nazwiskiem[5].

Spektakle teatralne (wybór)Edytuj

  • 1893 – Student żebrak, Teatr Mały
  • 1895 – Sprzedana narzeczona, Teatr Nowy, Warszawa
  • 1900 – Dama od Maksyma, Teatr Letni
  • 1900 – Słodka dziewczyna, Teatr Nowości
  • 1900 – Milionowa narzeczona, Teatr Nowości
  • 1906 – Wesoła wdówka, Teatr Nowości
  • 1909 – Krysia leśniczanka, Teatr Nowości
  • 1909 – Czar walca, Teatr Nowości
  • 1909 – Orfeusz w piekle, Teatr Nowości
  • 1909 – Królowa miliardów, Teatr Nowości
  • 1909 – Gejsza, Teatr Nowości
  • 1909 – Rozwódka, Teatr Nowości
  • 1900 – Zakazane całusy, Teatr Nowości
  • 1909 – Cygańska miłość, Teatr Nowości
  • 1910 – Manewry jesienne, Teatr Nowości
  • 1921 – Dama w gronostajach, „Wodewil"
  • 1922 – Marica
  • 1924 – Królowa brylantów
  • 1924 – Karnawał królewski
  • 1924 – Potęga miłości
  • 1924 – Noc Bachusowa
  • 1924 – Piękna Helena
  • 1926 – Księżniczka Ilica

Dyskografia (wybór)Edytuj

  • 1909 – Wiktoria Kawecka i Józef Redo artyści teatru „Nowości” śpiew z akompaniamentem orkiestry (Warszawa), Syrena Rekord (SGR 8755–8757)
  • 1909 – Lucyna Messal i Wiktoria Kawecka artystki teatru „Nowości” w Warszawie, Syrena Rekord (SGR 8758)

PrzypisyEdytuj

  1. Olga Griekowa-Daszkowska. Starzy mistrzowie operetki. Iskusstwo, 1990 (ros.)
  2. Witold Filler, Wacław Panek: Operetka Fundamenty wielkiej tradycji. [dostęp 2013-01-05].
  3. Kaweckiej Wiktorii. [dostęp 2013-01-05].
  4. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  5. Kamienica Kaweckiej (Lichtenbaumów). [dostęp 2013-01-05].

BibliografiaEdytuj

  • Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen. Warszawa: Czytelnik, 1977.
  • Syrena Record : pierwsza polska wytwórnia fonograficzna = Poland's first recording company : 1904-1939. ISBN 83-917189-0-5.

Linki zewnętrzneEdytuj