Otwórz menu główne

Wilczak (kynologia)

mieszaniec wilka i psa

Wilczak (ang. wolfdog) – mieszaniec wilka i psa.

Wilk i pies mają tak dużo wspólnego materiału genetycznego, że mogą się bez problemu krzyżować. Krzyżówki takie powstają w warunkach naturalnych pomiędzy wilkami i zdziczałymi psami[1] (głównie w przypadku rozbicia watah i braku możliwości prokreacji w ramach gatunku) oraz w hodowlach psów – prowokowane przez człowieka. Powstałe osobniki cechują się wysoką potrzebą dominacji, terytorializmem i chęcią do polowań. W wyniku krzyżowania się z psami u wilków powstała ciemna okrywa włosowa[2]. Nie została wyeliminowana przez dobór naturalny, lecz częstotliwość jej występowania stale rośnie. Prawdopodobnie ma to związek ze zmniejszaniem się habitatu arktycznego, co spowodowane jest ocieplaniem się klimatu. Drapieżniki o jasnym umaszczeniu występują rzadko poza obszarem tundry, ponieważ ich futro nie zapewnia im tam kamuflażu.

Mieszańce północnoamerykańskich odmian wilka z psami różnych ras, zwane popularnie wolfdogami, są szczególnie popularne w Stanach Zjednoczonych. Trzymane w domach jako domowe pupile, wolfdogi stanowią duże zagrożenie dla ludzi, którzy hodują je niewłaściwie. Źle hodowane mogą wziąć małe zwierzęta lub nawet dzieci za potencjalną ofiarę, a dorosłych ludzi i inne psy potraktować jako konkurentów. Są to psy z charakterem i mają duże wymagania względem właściciela i otoczenia. Zwierzęta te odczuwają typowo wilczą chęć do znakowania swego terenu moczem, kopania i niszczenia przedmiotów. Półwilki bywają też hodowane dla potrzeb rynku nielegalnych psich walk.

Niektóre hybrydy powstały na potrzeby wojska i służb, jako pies patrolujący granice, ratowniczy czy chroniący obiekty. Celem różnych programów hodowlanych było poprawienie kondycji fizycznej i zmysłów psów użytkowych. Większość eksperymentów zakończyła się niepowodzeniem z powodu niemożliwości wyeliminowania nabytych od wilków cech osobowościowych, takich jak ostrożność (lękliwość, ciągłe czuwanie) czy niezależność (nieprzewidywalność zachowań, brak pewności wykonania poleceń). Trwałe znaczenie hodowlane mają:

PrzypisyEdytuj

  1. Agata Słomińska. „Hodowla i biologia wilczaka czechosłowackiego w Polsce”. , 2013. Wydział Rolnictwa i Bioinżynierii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu (pol.). 
  2. Paul Rincon: Dog gene 'may aid wolf survival' (ang.). [dostęp 6 lutego 2009].
  3. FCI-Standard N° 332: Czechoslovakian Wolfdog (Ceskoslovenský Vlciak). , 1999-09-03. The Fédération Cynologique Internationale (ang.). 
  4. FCI-Standard N° 311: Saarlooswolfdog (Saarlooswolfhond). , 1999-01-22. The Fédération Cynologique Internationale (ang.).