Otwórz menu główne

Wilczka (po 1945 r. również Wilczy Potok, dawniej niem. Wölfel[1]) – potok, prawy dopływ Nysy Kłodzkiej[3] o długości 18,19 km[4].

Wilczka
Ilustracja
Wilczka w Wilkanowie
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Lokalizacja woj. dolnośląskie
Potok
Długość 18,19 km
Powierzchnia zlewni 47 km²
Źródło
Miejsce Hala pod Śnieżnikiem
Wysokość ok. 1155 m n.p.m.[1]
Współrzędne 50°12′44,2″N 16°49′50,1″E/50,212277 16,830587
Ujście
Recypient Nysa Kłodzka
Miejsce Bystrzyca Kłodzka (Niedźwiedna)
Wysokość 346 m n.p.m.[2]
Współrzędne 50°16′44,1″N 16°38′36,2″E/50,278916 16,643388
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
źródło
źródło
ujście
ujście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
źródło
źródło
ujście
ujście

Potok wypływa z Masywu Śnieżnika[1]. Jego źródła znajdują się na Hali pod Śnieżnikiem na południowo-zachodnim stoku Śnieżnika, na wysokości ok. 1155 m n.p.m., bezpośrednio pod Schroniskiem "Na Śnieżniku"[1]. Początkowo płynie przez głęboką dolinę wyżłobioną w łupkach łyszczykowych. Przepływa przez dwie miejscowości: Międzygórze i Wilkanów[1]. Poniżej Międzygórza wypływa na płaski teren Rowu Górnej Nysy na terenie Kotliny Kłodzkiej[1]. Uchodzi do Nysy Kłodzkiej na południowych przedmieściach Bystrzycy Kłodzkiej, w okolicach przysiółka Niedźwiedna, na wysokości około 345 m n.p.m.[1]

WodospadEdytuj

Powyżej Międzygórza potok spada z wysokiego na 22 m progu tworząc Wodospad Wilczki – drugi pod względem wysokości w polskich Sudetach[1]. Jego powstanie związane jest ze wznoszeniem się trzeciorzędowego uskoku przerywającego bieg potoku. Wodospad stanowi jedną z większych atrakcji turystycznych okolicy, przyciągając turystów do Miedzygórza już od XVIII wieku[1]. Przed powodzią w 1997 roku wodospad miał wysokość 27 metrów i formę kaskady. Był on wówczas pierwszym co do wysokości w Sudetach (ex aequo z Wodospadem Kamieńczyka w Karkonoszach).

ZaporaEdytuj

Na potoku, w Międzygórzu, około 500 m poniżej wodospadu znajduje się kamienna zapora z retencyjnym zbiornikiem przeciwpowodziowym. Zbudowano ją w latach 1906-1908 po serii katastrofalnych powodzi (podobnie jak na nieodległej rzece Morawce), które wystąpiły na tych terenach pod koniec XIX i na początku XX wieku[1].

W roku 1920 wybudowano dom dla stróża na zaporze. Pierwszym zaporowym był pan Blaser w latach 1920 do 1938 a po nim Hermann Rauhut od 1 maja 1938 do 1946, do czasu wysiedlenia[5].

Konstrukcja zapory ma 102 m długości i 29 m wysokości[1]. Zbiornik retencyjny może pomieścić około 1 mln m³ wody. Udostępnione jest przejście koroną zapory.

Powódź stulecia w 1997 roku rozpoczęła się na zaporze w Wilczce - od przelania wody przez zaporę na suchy zbiornik przeciwpowodziowy i zalania terenów wokół zapory[6].

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj