Willem Marinus van Rossum

Willem Marinus van Rossum C.S.S.R. (ur. 3 września 1854 w Zwolle, zm. 30 sierpnia 1932 w Maastricht) – holenderski duchowny katolicki, kardynał i prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary w latach 1918–1932.

Willem Marinus van Rossum
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania

Holandia

Data i miejsce urodzenia

3 września 1854
Zwolle

Data i miejsce śmierci

30 sierpnia 1932
Maastricht

Prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Okres sprawowania

1918–1932

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

redemptoryści

Prezbiterat

17 października 1879

Nominacja biskupia

25 kwietnia 1918
tytularny arcybiskup Cesarea in Mauretania

Sakra biskupia

19 maja 1918

Kreacja kardynalska

27 listopada 1911
Pius X

Kościół tytularny

S. Cesareo in Palatio
S. Croce in Gerusalemme

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

19 maja 1918

Konsekrator

Benedykt XV

Współkonsekratorzy

Giovanni Battista Nasalli Rocca di Corneliano
Agostino Zampini

ŻyciorysEdytuj

Ukończył niższe seminarium w Culemborg, a następnie wstąpił do zakonu redemptorystów. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1879. Został wykładowcą łaciny i retoryki w Roermond. W latach 1883–1892 profesor dogmatyki w seminarium w Wittem(niderl.). Przez krótki czas był nawet rektorem.

W 1895 wyruszył do Rzymu, gdzie miał być członkiem komisji przygotowującej nowy Kodeks Prawa Kanonicznego. Zamieszkał w siedzibie redemptorystów. 27 listopada 1911 otrzymał kapelusz kardynalski z rąk Piusa X z tytułem diakona San Cesareo in Palatio. Był pierwszym Holendrem od czasów reformacji podniesionym do rangi kardynalskiej. Był papieskim legatem na Kongres Eucharystyczny w Wiedniu w 1912. Przewodniczący Papieskiej Komisji Biblijnej od 1914 roku. 6 grudnia 1915 został podniesiony do rangi kardynała prezbitera, z nadaniem mu tytuł Santa Croce in Gerusalemme.

12 marca 1918 został prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Urząd ten pełnił aż do śmierci. Po tej nominacji przyjął święcenia biskupie. Sakry udzielił sam papież Benedykt XV. Brał udział w konklawe 1914 i 1922. Po powrocie z Danii, poczuł się źle i zmarł w szpitalu w Maastricht. Pochowany został w Wittem.

BibliografiaEdytuj