Otwórz menu główne

Wincenty Kurek[1] (ur. 4 stycznia 1895 w Budach Łańcuckich, zm. 17 maja 1944 pod Monte Cassino) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego II RP i pułkownik Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Wincenty Kurek
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1895
Budy Łańcuckie
Data i miejsce śmierci 17 maja 1944
Monte Cassino
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 75 Pułk Piechoty,
DOK V,
3 Pułk Strzelców Podhalańskich,
28 Pułk Strzelców Kaniowskich,
Centrum Wyszkolenia Piechoty,
5 Wileńska Brygada Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty,
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (bitwa o Monte Cassino)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal 3 Maja

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wincenty Kurek urodził się 4 stycznia 1895 w Budach Łańcuckich[2]. W 1924 ukończył gimnazjum w Jarosławiu.

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika[3]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4]. W 1923 jako oficer nadetatowy 75 Pułku Piechoty z Królewskiej Huty pełnił służbę w Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, gdzie w 1923 był oficerem w Oddziale III Sztabu[5], a w 1924 w Oddziale Wyszkolenia[6]. Na przełomie lat 20./30. był oficerem 3 pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku[7][8]. W tym okresie został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[9]. Następnie został awansowany na stopień podpułkownika. Od 20 marca do września 1939 był dowódcą 28 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi.

Podczas II wojny światowej był oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Do 6 czerwca 1942 był komendantem Centrum Wyszkolenia Piechoty w Wielkiej Brytanii. Awansowany na stopień pułkownika pełnił stanowisko dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty od 25 września 1943 do śmierci[10]. Zmarł 17 maja 1944 w bitwie o Monte Cassino trafiony odłamkiem z moździerza[2][11]. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino (miejsce 9-F-6)[2][12].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W ewidencji wojskowej był określany jako Wincenty II Kurek celem odróżnienia od innego oficera, Wincentego I Kurka, ur. 5 kwietnia 1892.
  2. a b c Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 209.
  3. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 61.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 93, 340.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 51, 299, 360.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 103, 192.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 617.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36.
  10. Tomasz Podgórski, Gen. Józef Giza Pamiętnik Wojenny str. 258, 2017.
  11. Zbigniew Wawer: Monte Cassino 1944. Warszawa: Bellona, 2009, s. 208, 228. ISBN 978-83-11-11496-8.
  12. Wincenty Kurek. polskiecmentarzewewloszech.eu. [dostęp 2018-08-29].

BibliografiaEdytuj