Otwórz menu główne

Witold Dalbor (ur. 16 lipca 1905 we Lwowie, zm. 22 grudnia 1954 w Zakopanem) - polski historyk sztuki i konserwator zabytków.

ŻyciorysEdytuj

W 1922 ukończył gimnazjum w Inowrocławiu i od razu rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej (Wydział Architektury), które przerwał na drugim roku z powodów zdrowotnych. Przeniósł się do Poznania i studiował tu historię sztuki pod kierunkiem prof. Szczęsnego Dettloffa. Podczas studiów odbywał podróże dydaktyczne do Austrii, Włoch, Niemiec i Czechosłowacji. W 1930 otrzymał tytuł doktorski i rozpoczął wykładanie historii sztuki na Uniwersytecie Poznańskim. W 1933 powołano go na stanowisko poznańsko-pomorskiego konserwatora sztuki. W czasie tej pracy poczynił wiele odkryć konserwatorskich, m.in. fresków w toruńskim kościele św. Jakuba. Przyczynił się też wtedy do wykonania szeregu opracowań inwentaryzacyjnych wielkopolskich zabytków. Podczas okupacji hitlerowskiej wysiedlono go z rodziną do Warszawy, gdzie pracował w Nadzorze Budowlanym Zarządu Miejskiego jako tłumacz. Wykładał też historię sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Po powstaniu warszawskim udał się z polecenia Tadeusza Tołwińskiego do Zakopanego, gdzie tajnie nauczał architektury. Po wojnie zorganizował w Zakopanem Instytut Przemysłu Ludowego. Prowadził też szeroko zakrojone badania sztuki ludowej i wygłaszał liczne prelekcje. W 1946 objął Katedrę Historii Architektury Polskiej na Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1952 został kierownikiem katedry zespołowej złożonej z zakładów: Historii Architektury Polskiej, Budownictwa Ludowego i Konserwacji Zabytków. Zmarł na serce[1].

PublikacjeEdytuj

W swojej pracy twórczej Dalbor skupiał się przede wszystkim na zagadnieniu rodzimości kultury polskiej oraz analizie kompozycji architektonicznej. Do jego najważniejszych prac należały:

PrzypisyEdytuj

  1. R., Witold Dalbor, w: Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, nr 1 (44)/1955, s.113
  2. R., Witold Dalbor, w: Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, nr 1 (44)/1955, s.113-114