Otwórz menu główne
Grób Witolda Urbańskiego na Cmentarzu Bródnowskim

Witold Urbański (ur. 3 października 1851 w Lublinie, zm. 18 kwietnia 1907 w Warszawie) – malarz i nauczyciel malarstwa. Był też kolekcjonerem antyków, zajmował się renowacją dzieł sztuki.

ŻyciorysEdytuj

Ojciec Witolda Ignacy był malarzem i nauczycielem rysunku w lubelskich szkołach. Podczas nauki w rosyjskim Gimnazjum Męskim w Lublinie Witold przyjaźnił się Władysławem Czachórskim, później również malarzem.

Pod koniec nauki w gimnazjum postanowił zdawać do Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Został przyjęty od razu na trzeci rok, zwrócił na siebie uwagę Jana Matejki. Po ukończeniu studiów udał się do Monachium, gdzie przelotnie studiował w tamtejszej Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych (w połowie listopada 1875 r. zgłosił się do Akademii Sztuk Pięknych - Antikenklasse)[1].

Do Lublina wrócił w roku 1876. Malował portrety i żywe obrazy, m.in. do Fausta i Balladyny. Otworzył Szkołę Rysunkową przy ul. Złotej 9, którą prowadził przez półtora roku do czasu zawarcia małżeństwa z malarką Kazimierą von Kienitz. Po zamknięciu szkoły wrócił do aktywnej pracy twórczej. Wystawiał w warszawskiej Zachęcie oraz w Paryżu.

W 1892 r. przeprowadził się z rodziną do Warszawy. Tu również otworzył Wyższą Szkołę Rysunkową, przyjmował też wiele zamówień zwłaszcza na portrety i renowację antyków. Po śmierci Władysława Podkowińskiego odrestaurował zniszczony przez autora obraz Szał uniesień[2]. W 1899 r. odrestaurował tryptyk z kościoła w Pławnie koło Radomska. Zmarł po ciężkiej chorobie. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 4A-5-31/32).

PrzypisyEdytuj

  1. I. Królewska Akademia Sztuk Pięknych... [w:] H. Stępień, M. Liczbińska, Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828-1914 (materiały źródłowe), wyd. II, Kraków: Agencja Wydawniczo-Reklamowa Chors, 1994, s. 12, ISBN 83-903086-1-4.
  2. Szał uniesień, Kazimierz Młynarz, Konie i Rumaki 6 (94)

BibliografiaEdytuj