Wizyta (film 1974)

polski film dokumentalny

Wizyta – czarno-biały film dokumentalny Marcela Łozińskiego z 1974 roku. Jest częścią trylogii Łozińskiego, poświęconej tematowi mediów (pozostałe części to Próba mikrofonu z 1980 i Ćwiczenia warsztatowe z 1987)[1].

Wizyta
Gatunek

dokumentalny

Rok produkcji

1974

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

15 minut

Reżyseria

Marcel Łoziński

Zdjęcia

Jacek Petrycki

Montaż

Lidia Zonn

Produkcja

Jerzy Hermann

Wytwórnia

Wytwórnia Filmów Dokumentalnych

Kontynuacja

Żeby nie bolało (1998)

Kontynuacją filmu jest nakręcony w 1998 roku obraz Żeby nie bolało, w którym Marcel Łoziński po 22 latach wraca do tej samej bohaterki, próbując dowiedzieć się, czy wcześniejszy dokument w jakikolwiek sposób wpłynął na jej życie[2].

GenezaEdytuj

Nakręcenie filmu o Urszuli Flis zasugerowała Łozińskiemu jego żona, Tamara. Zwróciła ona Łozińskiemu uwagę na wywiad przeprowadzony z panią Flis przez Irenę Dziedzic na potrzeby programu „Tele-Echo”. Wywiad był agresywny, napastliwy. Podsunął on Łozińskiemu pomysł nakręcenia produkcji o ciekawej bohaterce i o samych filmowcach i dziennikarzach[1][3]. Początkowo Łoziński planował nakręcić proces powstawania telewizyjnego dokumentu o Urszuli Flis, realizowanego przez TVP. Ostatecznie jednak film telewizyjny nie powstał, więc Łoziński nakręcił wywiad prasowy, który przeprowadzali dla „PolitykiMarta Wesołowska i Erazm Ciołek[4].

Treść i interpretacjaEdytuj

Bohaterką filmu jest Urszula Flis, rolniczka gospodarująca samotnie na 13 hektarach, interesująca się literaturą i teatrem, mająca dużą wiedzę. Wieś, w której mieszka, odwiedza dwoje dziennikarzy – Marta Wesołowska i Erazm Ciołek (fotoreporter). Rozmawiają z Urszulą Flis i jej sąsiadami. Dziennikarka jest napastliwa, atakuje Flis, twierdząc, że nie jest ona szczęśliwa, że zrezygnowała w ambicji i rozwoju, podważa słuszność jej decyzji o pozostaniu na roli, a stworzony przez nią świat wewnętrzny, karmiony literaturą i okazjonalnymi wizytami w teatrze, uważa za niewystarczający. Wrażliwa bohaterka, choć znacznie cichsza i mniej wygadana od dziennikarki, broni swoich wyborów i swojego sposobu życia. Film kończy się nadejściem kolejnej, tym razem radiowej, dziennikarki[4][5].

Według Marka Hendrykowskiego tematem filmu jest to, w jaki sposób kamera dokonuje inwazji na filmowanych bohaterów, wkraczając w ich prywatność, a także etyczne powinności dokumentalisty, który portretując rzeczywistych ludzi, obarczony jest odpowiedzialnością za bezbronnego człowieka, stającego przed kamerą i powierzającego mu swoje życie. Mówi też o agresywnej naturze mediów[3]. Według Mikołaja Jazdona i Piotra Pławuszewskiego oraz Tadeusza Lubelskiego film stanowi konfrontację dwóch różnych postaci, o różnych osobowościach[2][4].

Nagrody i nominacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tadeusz Sobolewski, Po co nas Marcel tak posadził?, wyborcza.pl, 27 października 2012 [dostęp 2017-07-11].
  2. a b Tadeusz, Lubelski, Historia kina polskiego, 1895-2014, wyd. [Drugie wydanie], Kraków, s. 587, ISBN 978-83-242-2707-5, OCLC 941070158.
  3. a b Marek Hendrykowski, Marcel Łoziński, Warszawa: Biblioteka "Więzi", 2008, s. 50-53, ISBN 978-83-60356-47-0, OCLC 244011057.
  4. a b c Mikołaj Jazdon, Piotr Pławuszewski, Polski film dokumentalny lat siedemdziesiątych. Nic o nas bez nas, [w:] Małgorzata Hendrykowska (red.), Historia polskiego filmu dokumentalnego (1945-2014), Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2015, s. 300, ISBN 978-83-232-2806-6, OCLC 927375412.
  5. Marcel Łoziński, Wizyta, ninateka.pl [dostęp 2017-07-11] (pol.).
  6. Marek Hendrykowski, Marcel Łoziński, Warszawa: Biblioteka "Więzi", 2008, s. 134, ISBN 978-83-60356-47-0.

Linki zewnętrzneEdytuj