Otwórz menu główne
Wkłucie centralne
Zestaw do wkłucia centralnego
Zakładanie wkłucia centralnego do żyły szyjnej wewnętrznej. Lokalizacja położenia żyły za pomocą USG

Wkłucie centralnecewnik wprowadzony przez naczynie krwionośne do dużej centralnej żyły. Najczęściej umieszczany jest w żyle podobojczykowej. Inne lokalizacje to żyła szyjna wewnętrzna, żyła szyjna zewnętrzna. Możliwe jest też wprowadzenie cewnika do żyły dołu łokciowego (częściej u dzieci), tak aby koniec cewnika znajdował się w żyle głównej górnej, lub do żyły udowej, tak aby koniec cewnika znajdował się w żyle głównej dolnej.

W odróżnieniu od zwykłego wenflonu, który wymaga usunięcia po kilku dniach, wkłucie centralne może pozostawać w żyle kilka tygodni, a nawet miesięcy, co jest przydatne przy długotrwałej konieczności podawania płynów i leków dożylnych, zwykle na oddziałach intensywnej terapii, oddziałach hematologii lub oddziałach onkologii. Możliwe jest też pobieranie z wkłucia centralnego próbek krwi do badań.

Wskazania do założenia wkłucia centralnegoEdytuj

Wskazania są następujące[1][2][3]:

Powikłania w trakcie zakładania wkłucia centralnegoEdytuj

Powikłania w trakcie utrzymywania wkłucia centralnegoEdytuj

  • zakażenie skóry w okolicy wprowadzenia wkłucia
  • zakrzepica w żyle centralnej
  • kolonizacja bakteryjna cewnika wewnątrz naczynia z możliwym rozwojem infekcji ogólnoustrojowej
  • zator powietrzny
  • zainfekowanie zewnętrznej części cewnika

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Rybicki: Intensywna Terapia. Gdańsk: Novus Orbis, 1994, s. 147-157. ISBN 83-855560-24-6.
  2. Paul L. Marino: Intensywna Terapia. Andrzej Kübler (red.). Wrocław: Urban&Partner, 2001, s. 51-74. ISBN 83-87944-42-4.
  3. Reinhard Larsen: Anestezjologia. Andrzej Kübler (red.). Wrocław: Urban&Partner, 1996, s. 309-318. ISBN 83-85842-41-1.