Otwórz menu główne

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Ten artykuł dotyczy teologii. Zobacz też: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (ujednoznacznienie).

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, łac. Assumptio Beatissimae Mariae Virginis in caelum – przedmiot wiary chrześcijańskiej dotyczącej wzięcia do nieba z ciałem i duszą Najświętszej Maryi Panny po zakończeniu jej ziemskiego życia. Nauka ta jest obecna w Kościele katolickim, dla którego stanowi ponadto dogmat wiary. Dogmat wniebowzięcia Matki Bożej jest upamiętniany przez święto obchodzone w Kościele zachodnim 15 sierpnia.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (kat.)
The Assumption of Virgin Mary by Guido Reni (1638-9) - Alte Pinakothek - Munich - Germany 2017.jpg
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, Guido Reni, 1642
Dzień 15 sierpnia (kat.)
Typ święta chrześcijańskie
Religie katolicyzm
Zwyczaje święcenie ziół i kwiatów
Znaczenie wzięcie do nieba wraz z ciałem i duszą NMP
Inne nazwy Matki Boskiej Zielnej (Polska)
Matki Boskiej Znakomitej (Kongo)
Matki Boskiej Korzennej (Czechy[1])
Tarnobrzeg, kościół Wniebowzięcia NMP
Wniebowzięcie NMP, Charles Mellin
Wniebowzięcie NMP, Petr Brandl
Rzeźba na fasadzie kościoła w Nowej Wsi

Spis treści

KatolicyzmEdytuj

 
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny uczta, Novara di Sicilia

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) w 1950 roku przez papieża Piusa XII. Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały. Definicja dogmatyczna nie rozstrzyga jednak kwestii samej śmierci Maryi. Tu teologowie dzielą się na uznających jej ziemską śmierć (tzw. mortaliści) oraz ich przeciwników (tzw. immortaliści).

Wniebowzięcie NMP jest w Kościele katolickim świętem nakazanym[2][3].

Inne wyznania chrześcijańskieEdytuj

Osobny artykuł: Zaśnięcie Bogurodzicy.

Opierające swą doktrynę na Tradycji Apostolskiej Kościoły wschodnie, w tym Cerkiew prawosławna, wyznają wiarę w Zaśnięcie Bogurodzicy i celebrują ją przez odpowiednie święta[4][5], choć nie dogmatyzują tej nauki. Chrześcijanie ewangelicy, chrześcijanie bez denominacji oraz protestanci przeciwstawiają się temu dogmatowi, podając jako argument brak wzmianek na ten temat w Piśmie Świętym.

ObchodyEdytuj

Wydarzenia związane z zakończeniem ziemskiego życia Maryi zaczęto upamiętniać w V wieku na Wschodzie przez obchody święta Zaśnięcia Matki Bożej, które stało się tym samym jednym z najstarszych świąt maryjnych[6][4]. Obchodzone początkowo lokalnie, zwiększało później swój zasięg przybierając różne nazwy (np. Zaśnięcia, Przejścia czy Odpocznienia Maryi), aż do upowszechnienia się w całym Kościele[4]. W Polsce i innych krajach europejskich czci się Matkę Boską Wniebowziętą jako patronkę ziemi i jej bujnej roślinności, stąd w polskiej tradycji ludowej święto znane jest pod nazwą Matki Boskiej Zielnej. W innych krajach też używa się potocznych nazw ludowych, np. Matki Boskiej Korzennej (Czechy[7]) czy Matki Boskiej Znakomitej (Kongo[8]).

W Kalwarii Zebrzydowskiej, odbywają się inscenizacje Zaśnięcia Maryi oraz jej Wniebowzięcia. Na Jasną Górę zmierzają pielgrzymki z całej Polski właśnie na to święto. W innych częściach Polski często wiąże się ono ze świętem dożynek.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • W. Pietkun, Maryja Matka Chrystusa. Rozwój dogmatu maryjnego, Warszawa 1954, s. 129-150;
  • Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny – materiały na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 20.07.2010]

Linki zewnętrzneEdytuj