Wodorotlenek żelaza(II)

związek chemiczny

Wodorotlenek żelaza(II), Fe(OH)
2
nieorganiczny związek chemiczny z grupy wodorotlenków, w którym żelazo występuje na II stopniu utlenienia. Powstaje w wyniku dodania do odtlenionego roztworu siarczanu żelaza(II), wodorotlenku sodu. W tej reakcji powstaje biały osad który w zetknięciu z powietrzem bardzo szybko ulega utlenieniu, przybierając jasnozielony kolor (czasami zwany zieloną rdzą[potrzebny przypis]). Ma własności amfoteryczne; rozpuszcza się w kwasach z utworzeniem odpowiednich soli żelaza(II)[2].

Wodorotlenek żelaza(II)
próbka wodorotlenku żelaza(II)
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Fe(OH)
2
Masa molowa 89,86 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 18624-44-7
PubChem 10129897
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

WłaściwościEdytuj

Wodorotlenek żelaza(II) jest słabo rozpuszczalny w wodzie (Ir = 1,6×10−14). Rozpuszcza się w stężonej wodzie amoniakalnej (NH
3
aq)[3]. Pod wpływem powietrza ulega utlenieniu do Fe(OH)
3
; osad zabarwia się wówczas najpierw na zielono, a następnie na brunatno[2]. Podczas ogrzewania pod zmniejszonym ciśnieniem ulega dehydratacji do tlenku żelaza(II)[1]:

Fe(OH)
2
→ FeO + H
2
O↑

OtrzymywanieEdytuj

Można go otrzymać w reakcji roztworu soli żelaza(II), np. FeCl
2
[3] lub FeSO
4
[1], z wodorotlenkami, np. KOH lub NaOH[1]:

FeSO
4
+ 2KOH Fe(OH)
2
+ K
2
SO
4

W celu dodatkowego oczyszczenia uzyskany osad rozpuszcza się w stężonym NH
3
aq i rozcieńcza dużą ilością wody, co prowadzi do wytrącenia związku. Następnie mieszaninę ogrzewa się w 80 °C w celu uzyskania większych ziaren osadu i szybszej precypitacji. Osad suszy się przez liofilizację, a następnie przez umieszczenie na kilka godzin w wysokiej próżni w sąsiedztwie P
2
O
5
[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Iron(II) hydroxide, [w:] Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 429–430, ISBN 0-07-049439-8 (ang.).
  2. a b Jerzy Minczewski, Zygmunt Marczenko, Chemia analityczna. 1. Podstawy teoretyczne i analiza jakościowa, wyd. 8, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2001, s. 211, ISBN 83-01-13499-2, OCLC 749313943.
  3. a b c H. Lux, Iron (II) Hydroxide, [w:] Georg Brauer (red.), Handbook of Preparative Inorganic Chemistry, wyd. 2, t. 2, Nowy Jork, Londyn: Academic Press, 1965, s. 1498–11499.

Linki zewnętrzneEdytuj