Wodorotlenek baru

związek chemiczny

Wodorotlenek barunieorganiczny związek chemiczny. Roztwór wodorotlenku baru jest silną zasadą, w stanie stałym występuje w postaci białych granulek lub proszku.

Wodorotlenek baru
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Ba(OH)2
Masa molowa 171,34 g/mol
Wygląd białe ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 17194-00-2
PubChem 28387[1]
Podobne związki
Inne aniony tlenek baru
nadtlenek baru
Inne kationy wodorotlenek wapnia
wodorotlenek strontu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

OtrzymywanieEdytuj

Wodorotlenek baru otrzymywany jest w wyniku reakcji tlenku baru (BaO) z wodą. Krystalizuje jako ośmiowodny hydrat (Ba(OH)2·8H2O), który może zostać odwodniony do związku jednowodnego (monohydratu) poprzez ogrzewanie na powietrzu lub odwodniony całkowicie podczas ogrzewania w 100 °C pod próżnią.

ZastosowanieEdytuj

Wodorotlenek baru jest używany w chemii analitycznej do miareczkowania słabych kwasów, zwykle kwasów organicznych. Jest „czystym odczynnikiem” wolnym od zanieczyszczeń wodorotlenku sodu i wodorotlenku potasu. Rozpuszczony nie zawiera niepożądanych węglanów (węglan baru jest nierozpuszczalny w wodzie). Używany do miareczkowania z takimi wskaźnikami jak fenoloftaleina lub tymoloftaleina zmieniających kolor w środowisku alkalicznym, bez ryzyka błędu miareczkowania spowodowanego słabymi jonami węglanowymi. Wodny nasycony roztwór wodorotlenku baru nazywany jest wodą barytową.

Wodorotlenek baru używany jest w syntezie organicznej jako silna zasada, np.

 
 
 
 

oraz w innych reakcjach.

Inne zastosowaniaEdytuj

ZagrożeniaEdytuj

Wodorotlenek baru jest żrący i szkodliwy dla zdrowia.

PrzypisyEdytuj

  1. Wodorotlenek baru (CID: 28387) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c Wodorotlenek baru (nr 433373) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck KGaA). [dostęp 2011-01-16].
  3.   Karl Meyer, Henry S. Bloch. Naphthoresorcinol. „Org. Synth.”. 25, s. 73, 1945. DOI: 10.15227/orgsyn.025.0073. 
  4.   George Bosworth Brown. Methylsuccinic acid. „Org. Synth.”. 26, s. 45, 1946. DOI: 10.15227/orgsyn.026.0054. 
  5.   J. F. Thorpe, G. A. R. Kon. Cyclopentanone. „Org. Synth.”. 5, s. 37, 1925. DOI: 10.15227/orgsyn.005.0037. 
  6.   J. B. Conant, Niel Tuttle. Diacetone alcohol. „Org. Synth.”. 1, s. 45, 1921. DOI: 10.15227/orgsyn.001.0045.