Wojciech Męciński (generał)

Ten artykuł dotyczy generała. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Wojciech Męciński (ur. 1760, zm. 19 września 1839 w Krakowie) – hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 roku[2], generał brygady armii Księstwa Warszawskiego, członek sejmu i senator Królestwa Polskiego, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari[3][4].

Wojciech Męciński
ilustracja
generał
Data urodzenia 1760
Data i miejsce śmierci 19 września 1839
Kraków[1].
Przebieg służby
Lata służby 1806-1808
Siły zbrojne Armia Księstwa Warszawskiego
Jednostki 3 pułk ułanów
4 pułk strzelców konnych
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy Wojny napoleońskie
Późniejsza praca właściciel majątku ziemskiego w Żarkach i Dukli, senator Królestwa Polskiego
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

Służba wojskowa i działalność politycznaEdytuj

Wojciech Męciński w 1806 wyznaczony został przez gen. Jana Henryka Dąbrowskiego na organizatora i dowódcę pospolitego ruszenia w części departamentu kaliskiego. Tam utworzył pułk jazdy (późniejszy 3 pułk ułanów) i jako jego dowódca w składzie dywizji gen. Józefa Zajączka walczył w kampanii mazurskiej. Odznaczył się pod Waplewem. W armii Księstwa Warszawskiego był też dowódcą 4 pułku strzelców konnych. Wobec braku przygotowania wojsk wziął w 1808 dymisję w stopniu generała i osiadł w Dukli na gospodarstwie. W 1817 otrzymał tytuł senatora-kasztelana Królestwa Polskiego.

W 1824 przegrał proces z mnichami jasnogórskimi o zwrot majątku oddanego zakonnikom na przechowanie w 1655 przez jego przodków[4]. W 1828 roku był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanu[5]. 11 sierpnia 1831 mianowany został senatorem-wojewodą[6]. Aktywnie występował w obronie sądzonych w warszawie członków Towarzystwa Patriotycznego. Wykazał potem wielką ofiarność na rzecz powstania listopadowego. Jako senator podpisał 25 stycznia 1831 roku akt detronizacji Mikołaja I Romanowa[7].

Był członkiem loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony w 1813 roku[8].

Życie rodzinneEdytuj

Ojcem Wojciecha Męcińskiego późniejszego dziedzica Żarek był Adam Albert Męciński z Kurozwęk herbu Poraj, a matką Aniela Stadnicka ze Stadnik herbu Szreniawa.

Związek małżeński zawarł z Heleną Stadnicką ze Stadnik herbu Szreniawa, która w posagu wniosła Duklę.

W małżeństwie urodziło się pięcioro dzieci: Wanda, Cezar, Antonina, Cecylia i Wincenty

PrzypisyEdytuj

  1. MĘCIŃSKI Wojciech (zm. 19 IX 1839), gen. poi, www.eduteka.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  2. Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.]
  3. Xięga Pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830; zawierająca spis imienny dowódców i sztabs-oficerów tudzież oficerów, podoficerów i żołnierzy Armii Polskiej w tymż roku krzyżem wojskowym "Virtuti Militarii" ozdobionych, Lwów 1881, s. 47
  4. a b Łyżka dziegciu w ekumenicznym miodzie. Janusz Tazbir. Warszawa: Twój Styl, 2004, s. 58-59.
  5. Tadeusz Bieczyński, Sąd sejmowy 1827-1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. IX, 50.
  6. Andrzej Biernat, Ireneusz Ihnatowicz, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 478.
  7. Dyarusz Sejmu z R. 1830-1831, wydał Michał Rostworowski, T. I, Kraków 1907, s. 244.
  8. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 258.

BibliografiaEdytuj

  • H. P Kosk Generalicja polska t. 2 wyd. Oficyna Wydawnicza Ajaks Pruszków 2001