Otwórz menu główne

Wojciech Zajączkowski

polski dyplomata i naukowiec
Ten artykuł dotyczy dyplomaty. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Wojciech Jacek Zajączkowski[1] (ur. 19 grudnia 1963 w Bydgoszczy) – polski politolog, historyk, urzędnik państwowy i dyplomata, ambasador w Rumunii (2008–2010), Rosji (2010–2014) i Chinach (od 2018).

Wojciech Zajączkowski
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1963
Bydgoszcz
Chargé d’affaires RP w Turkmenistanie
Okres od 2000
do 2004
Poprzednik Jerzy Bahr
Ambasador RP w Rumunii
Okres od 2008
do 2010
Poprzednik Jacek Paliszewski
Następca Marek Szczygieł
Ambasador RP w Rosji
Okres od 2010
do 2014
Poprzednik Jerzy Bahr
Następca Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz
Ambasador RP w ChRL
Okres od 2018
Poprzednik Mirosław Gajewski
Odznaczenia
Komandor Orderu Wiernej Służby (Rumunia)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Maturę zdał w 1982. W 1987 ukończył studia historyczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Tytuł zawodowy magistra uzyskał na podstawie pracy pt. Prawosławie rosyjskie w poglądach Mariana Zdziechowskiego do 1917 roku, której promotorem był Ludomir Bieńkowski. Uczęszczał także na seminarium magisterskie Jerzego Kłoczowskiego[2]. W 1999 na podstawie napisanej pod kierunkiem Joanny Kurczewskiej rozprawy W poszukiwaniu tożsamości społecznej. Inteligencja baszkirska, buriacka i tatarska wobec kwestii narodowej w Cesarstwie Rosyjskim i ZSRRuzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk[3].

W 1987 pracował w Wydawnictwie Archidiecezji Warszawskiej, a w 1988 jako redaktor w Ośrodku Dokumentacji i Studiów Społecznych. Publikował wówczas m.in. w „Przeglądzie Politycznym”, „Przeglądzie Katolickim”, „Ładzie” i „Więzi[2]. W 1988 przez kilka miesięcy prowadził kwerendę w Centre national de la recherche scientifique w Paryżu[4]. W latach 1989–1991 był redaktorem w „Res Publica”.

W latach 1991–1994 był zatrudniony jako główny specjalista w Ośrodku Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. Od 1991 do 1997 pracował w Ośrodku Studiów Wschodnich w Warszawie[5]. W latach 1993–1998 pełnił funkcję dyrektora Forum Europy Środkowo-Wschodniej w Fundacji im. Stefana Batorego.

Od 1998 był radcą Ambasady RP w Moskwie. W 2000 został przeniesiony do pracy w Ambasadzie RP w Kijowie, gdzie w 2002 awansował na stanowisko I radcy. W latach 2000–2004 pełnił jednocześnie funkcje zastępcy ambasadora na Ukrainie oraz chargé d’affaires w Turkmenistanie. Jesienią 2004 został włączony do grupy ekspertów, przygotowujących podczas pomarańczowej rewolucji w Kijowie mediację podjętą przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego[2]. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych pełnił funkcje zastępcy dyrektora Departamentu Europy w latach 2004–2006 oraz dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej w latach 2006–2007. Na początku 2008 objął stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ.

Od 21 lutego 2008 do 31 sierpnia 2008 był głównym doradcą premiera Donalda Tuska w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

31 sierpnia 2008 otrzymał nominację, a 9 września objął stanowisko ambasadora w Rumunii. Funkcję tę pełnił do 2010. W 2009 został odznaczony rumuńskim Krzyżem Komandorskim Orderu Wiernej Służby[6].

18 listopada 2010 otrzymał nominację na ambasadora RP w Rosji, a 30 listopada złożył listy uwierzytelniające. Funkcję tę pełnił do 2014. Od 2014 do 2018 zajmował stanowisko dyrektora Departamentu Strategii Polityki Zagranicznej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 6 grudnia 2017 powołany na ambasadora RP w Chinach[7][8], stanowisko objął w styczniu 2018. Listy uwierzytelniające złożył na ręce przewodniczącego Chińskiej Republiki Ludowej Xi Jinpinga 23 marca 2018[9].

Posługuje się angielskim, rosyjskim, francuskim, ukraińskim i rumuńskim. Żonaty, ma troje dzieci[10].

Wybrane publikacjeEdytuj

Publikacje książkowe
Tłumaczenia

PrzypisyEdytuj

  1. Войцех Яцек Зайончковский: Отношения России и Польши развиваются очень хорошо, pnp.ru, 30 października 2013 [dostęp 2019-03-10] (ros.).
  2. a b c Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 182/, orka.sejm.gov.pl, 8 października 2010 [dostęp 2019-06-06].
  3. Wojciech Zajączkowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-01-09].
  4. Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 78/, www.sejm.gov.pl, 28 września 2017 [dostęp 2019-06-06].
  5. Jacek Borkowicz, Jacek Cichocki, Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz (red.), Okręt Koszykowa, Warszawa: Ośrodek Studiów Wschodnich, 2007, s. 378, ISBN 978-83-01-15350-2.
  6. Cetăţeni români şi străini decoraţi cu Ordinul Naţional „Serviciul Credincios”, presidency.ro [zarchiwizowane 2017-09-13] (rum.).
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 grudnia 2017 r. nr 110.61.2017 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2018 r. poz. 15).
  8. Nominacje dla nowych ambasadorów RP, msz.gov.pl, 13 grudnia 2017 [dostęp 2017-12-28].
  9. 驻华大使到任顺序及递交国书日期 (Order of Precedence and Date of Presentation of Credentials ), fao.nx.gov.cn, 23 czerwca 2018 [zarchiwizowane 2019-06-04] (chiń. • ang.).
  10. Посол Войцех Зайончковски (Wojciech Zajączkowski), moskwa.msz.gov.pl [zarchiwizowane 2014-05-31] (ros.).
  11. Wojciech Zajączkowski, Zrozumieć innych. Metoda analityczna w polityce zagranicznej, Warszawa: Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, 2011, ISBN 978-83-61713-37-1 [dostęp 2019-06-05].

BibliografiaEdytuj