Otwórz menu główne

Województwo wołyńskie (I Rzeczpospolita)

Ten artykuł dotyczy województwa wołyńskiego I Rzeczypospolitej. Zobacz też: Województwo wołyńskie (II Rzeczpospolita).

Województwo wołyńskiewojewództwo Wielkiego Księstwa Litewskiego, później Korony I Rzeczypospolitej, część prowincji małopolskiej. Utworzone w 1566, na sejmie w Lublinie w roku 1569 przyłączone do Korony[4]. Istniało do III Rozbioru Polski w 1795 r. Herbem województwa był biały krzyż w czerwonym polu z tarczą sercową z białym orłem. Senatorów większych było w województwie wołyńskim trzech: biskup łucki, wojewoda i kasztelan wołyńscy. Województwo dzieliło się na trzy powiaty: łucki, włodzimierski i krzemieniecki. Każdy z tych powiatów miał swoje starostwo grodowe w mieście powiatowym. Sejmikowało zaś województwo w Łucku, obierając z każdego powiatu po dwóch posłów sejmowych i jednym deputacie.

Województwo wołyńskie
Palatinatus Volhynensis
województwo
1566 – 1795
Herb
Herb województwa wołyńskiego
Sentencja: Cum Deo et pro Deo[1]
Państwo  I Rzeczpospolita
Prowincja małopolska
Data powstania 1566
Siedziba wojewody i sejmiku Łuck
Wojewoda zobacz: wojewodowie wołyńscy
Popis na płaszczyznach Łuska[2]
Powierzchnia 38 324 km²
Populacja (1790[3])
• liczba ludności

805 170
Podział administracyjny
Liczba powiatów 3
Liczba reprezentantów
Liczba senatorów 3
Położenie na mapie Rzeczypospolitej
RON województwo wołyńskie map.svg
Portal Portal Polska

Podział administracyjnyEdytuj

Powiaty województwa wołyńskiego[5]
Powiat Powierzchnia w mil² Powierzchnia w km²
powiat łucki 374,30 20609,10
powiat włodzimierski 122,65 4212,00
powiat krzemieniecki 245,23 13502,70
Razem (województwo) Σ 742,18 38323,80

WojewodowieEdytuj

MiastaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj

Z. Zychyliński „Złota księga szlachty polskiej” T. XIII, s. 210 Miączyńscy herbu Suchekomnaty

PrzypisyEdytuj

  1. Stefan Krzysztof Kuczyński, Polskie herby ziemskie. Geneza, treści, funkcje, Warszawa 1993, s. 215.
  2. Antoni Sozański, Wykład politycznej geografii, rządu i administracyi dawnej Polski przy końcu istnienia całego państwa (1648–1772), Kraków 1889, s. 5.
  3. Tabela: Summaryusz Generalny wszelkich dochodów Rzeczypospolitey tak w Koronie iako i w Litwie z kalkulacyą mil kwadratowych, tak со do dymów, podatków, iako i ludzi, w: Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy. Zaymuiący różne Wiadomości, Rządowe, Handlowe, Ekonomiczne, Fabryczne, Kontraktowe na Dobra, Summy, i Produkta. Zajmujący 3 miesiące kwiecień may czerwiec 1790. R.5. T. II. Warszawa 1790.
  4. Volumina Legum T. II s.
  5. Aleksander Jabłonowski: Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. VIII: Ziemie ruskie. Wołyń i Podole. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1889, s. 12.
  6. Rzewuscy (01)
  7. Magazin für die neue Historie und Geographie Angelegt, t. XVI, Halle, 1782, s. 12–14.
  8. a b Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 162–164.
  9. Zbigniew Anusik, Własność ziemska w województwie wołyńskim w 1570 roku, w: Przegląd Nauk Historycznych R. X, nr 1, (2011), s. 37, 42.
  10. Drohobuż w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.
  11. Zbigniew Anusik, Własność ziemska w województwie wołyńskim w 1570 roku, w: Przegląd Nauk Historycznych R. X, nr 1, (2011), s. 33-34.