Otwórz menu główne

Województwo wrocławskie (1946–1975)

Ten artykuł dotyczy województwa z lat 1945–1975. Zobacz też: inne województwa z siedzibą we Wrocławiu.
Województwo w latach 1946–1950
Województwo w latach 1950–1975

Województwo wrocławskie (początkowo, tuż po II wojnie światowej, nazywane też nieoficjalnie województwem dolnośląskim[1]) – województwo ze stolicą we Wrocławiu, jedno z siedemnastu istniejących do reformy administracyjnej w 1975, ze stolicą we Wrocławiu.

W roku 1945 tymczasową siedzibą władz wojewódzkich była przez krótki czas Trzebnica, a potem Legnica (wówczas nazwę tę pisano także Lignica). Według danych z 1950 blisko 40% ówczesnych mieszkańców stanowili Polacy z Kresów Wschodnich[2][3].

W latach 1946-1950 woj. wrocławskie graniczyło z województwami: poznańskim i śląskim.

W latach 1950-1975 woj. wrocławskie graniczyło z województwami: opolskim, zielonogórskim i poznańskim oraz z Czechosłowacją i NRD. W wyniku reformy w 1975 z woj. wrocławskiego wydzielono województwa: jeleniogórskie, legnickie i wałbrzyskie.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Okólnik nr 11 Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 maja 1949 r. w sprawie nazw Województw (M.P. z 1949 r. nr 31, poz. 453).
  2. Atlas historyczny Polski, Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa-Wrocław 1985, tabl. 53., ​ISBN 83-7000-016-9​.
  3. Stanisław Rospond, Polszczyzna Śląska, 1970, s. 160.