Otwórz menu główne

Wojna Genkō (jap. 元弘の乱 Genkō no ran, właśc. wojna ery Genkō) 13311333 – wojna domowa w Japonii, pomiędzy siłami cesarza Go-Daigo a zwolennikami siogunatu Kamakura z klanu Hōjō. Zakończyła się obaleniem siogunatu Kamakura i pośrednio doprowadziła do przejęcia władzy przez siogunat rodu Ashikaga.

Wojna Genkō 1331-1333
Ilustracja
Go-Daigo
Czas 13311333
Miejsce Kamakura
Terytorium Japonia
Wynik Zwycięstwo Go-Daigo
Strony konfliktu
Ród Hōjō Tennō, Go-Daigo
Dowódcy
Hōjō Mototoki, Hōjō Takatoki Go-Daigo
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
brak współrzędnych

Cesarz Go-Daigo, dążąc do odrodzenia władzy cesarskiej, rozpoczął pod koniec lat 20. XIV w. pozyskiwanie stronników wśród wielkich rodów i silnych klasztorów buddyjskich, jednak w 1331 roku jego plan został zdradzony przedstawicielom bakufu rodu Hōjō. Cesarz, zabrawszy regalia cesarskie, uciekł wpierw do Nary, a potem do zespołu klasztornego Kasagi-dera w pobliżu Kioto. Został tam jednak okrążony i pojmany przez armię siogunatu. Mimo nacisków i intronizacji nowego cesarza Kōgona, Go-Daigo odmówił abdykacji i wydania regaliów. Został więc na początku 1332 roku zesłany na jedną z wysp archipelagu Oki[1].

Tymczasem w imieniu cesarza jego poplecznicy, w szczególności Masashige Kusunoki i syn cesarza, książę Moriyoshi, prowadzili wojnę podjazdową przeciw wojskom bakufu. Z początkiem 1333 roku siogunat rozpoczął kontrofensywę i przez kilka miesięcy oblegał twierdzę Kusunokiego, zamek Chihaya na górze Kongō. Go-Daigo pod koniec drugiego miesiąca tego roku zbiegł z zesłania, a siogunat wysłał przeciw niemu dwie armie. Jedna, dowodzona przez Takaie Nagoshiego, poszła w rozsypkę, a on sam zginął[1]. Dowódca drugiej, Takauji Ashikaga, przeszedł na stronę cesarza i zebrawszy pięćdziesięciotysięczną armię, bez większych problemów zdobył Kioto i ustanowił tam zarząd wojskowy[2]. Inny wielmoża, Yoshisada Nitta obległ Kamakurę, co złamało potęgę rodu Hōjō i doprowadziło do samobójstwa wielu wiodących przedstawicieli rodu[1]. Go-Daigo powrócił do Kioto, rozpoczynając kilkuletni tzw. okres Kenmu (restauracji władzy cesarskiej). Usiłował przywrócić zwierzchność cywilną nad siłami wojskowymi i podporządkować sobie swego najważniejszego sojusznika, Takaujiego[2], ale ostatecznie ten ostatni, pobiwszy w 1335 roku resztki Hōjō, rozpoczął własną rebelię antycesarską, zakończoną ustanowieniem w 1338 r. rządów kolejnego siogunatu, rodu Ashikaga[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Jolanta Tubielewicz: Historia Japonii. Wydawnictwo Ossolineum, 1984, s. 171-173. ISBN 83-04-01486-6.
  2. a b c John Whitney Hall: The Muromachi bakufu. W: The Cambridge History of Japan. Kozo Yamamura (red.). T. 3: Medieval Japan. Cambridge: Cambridge University Press, 2008, s. 183-187. ISBN 978-0-521-22354-6.