Wojna domowa w Dżibuti

Wojna domowa w Dżibutikonflikt zbrojny toczony w latach 1991–1994 między rządzącą partią – Ludowym Zgromadzeniem na rzecz Postępu (RPP), a opozycją – Frontem Przywrócenia Jedności i Demokracji (FRUD).

Wojna domowa w Dżibuti
Ilustracja
Czas

listopad 1991 – 26 grudnia 1994

Miejsce

Dżibuti

Terytorium

Dżibuti

Strony konfliktu
 Dżibuti
Wspierani przez:
 Francja
Rebelianci FRUD
Dowódcy
Hasan Guled Aptidon
Straty
nieznane 100 zabitych (według rządu Dżibuti)
brak współrzędnych

TłoEdytuj

27 czerwca 1977 roku Dżibuti, dotychczas kolonia francuska, proklamowało niepodległość. Nowe niepodległe państwo zostało członkiem ONZ, OJA i Ligi Państw Arabskich.

Na czele młodej Republiki Dżibuti jako prezydent stanął przywódca Afrykańskiej Ligi Ludowej na Rzecz Niepodległości Hasan Guled Aptidon. Od tego czasu w kraju trwał konflikt rywalizujących ze sobą ugrupowań politycznych, z jednej strony opozycji zjednoczonej we Froncie na rzecz Przywrócenia Jedności i Demokracji w skrócie: FRUD, złożonego głównie z członków plemienia Afarów, z drugiej sił popierających rząd – Issów. Afarowie, którzy dominowali w instytucjach publicznych w czasach kolonialnych zarzucali liczniejszym Issom dyskryminację w życiu publicznym w niepodległym już państwie[1].

W 1981 Hasan Guled Aptidon uzyskał reelekcję. Prezydent wprowadził w kraju rządy dyktatorskie, a jego partia, Ludowe Zgromadzenie na rzecz Postępu (RPP), stała się jedynym legalnym ugrupowaniem. W 1987 Aptidon został wybrany po raz trzeci na urząd prezydenta. W 1991 konflikt polityczny przerodził się w etniczną wojnę domową pomiędzy rządzącymi Issami i opozycyjnymi Afarami.

Przebieg konfliktuEdytuj

Wojna domowa w Dżibuti wybuchła w listopadzie 1991, kiedy to Afarowie rozpoczęli walkę partyzancką na północy kraju. Doszło tam do oblężenia miast Tadżura i Obock, ponadto rebelianci zdobyli również wszystkie lokalne posterunki wojskowe[1].

18 grudnia 1991 wojska rządowe w stolicy kraju Dżibuti otworzyły ogień do zgromadzonego tłumu, w wyniku czego zginęło 59 osób[2].

W lutym 1992 doszło do interwencji wojsk francuskich. Ponadto Francja próbowała mediować pomiędzy stronami konfliktu, jednak pokojowe rokowania z listopada 1992 i maja 1993 nie przyniosły pożądanych rezultatów.

W konsekwencji, w czerwcu 1993 armia rządowa przeszła do ofensywy, która doprowadziła do odzyskania większości terenów wcześniej zajętych przez rebeliantów. Ciężkie walki spowodowały emigrację tysięcy cywili do Etiopii[1].

Po francuskiej interwencji w 1992 prezydent Aptidon wprowadził pozory demokracji, uchwalił konstytucję i ogłosił nowe wybory; zostały one jednak zbojkotowane przez opozycję, która oskarżyła rząd o manipulowanie ich wynikami. Konflikt zakończył się 26 grudnia 1994 roku podpisaniem porozumienia pokojowego pomiędzy FRUD a rządem.

Po podpisaniu pokoju w Dżibuti odnotowywano sporadyczny niewielki opór zbrojny ze strony opozycji. Dwóch członków FRUD otrzymało stanowiska w rządzie Dżibuti. Podczas wyborów prezydenckich w 1999 FRUD wspierał kampanię prezydencką Isamila Omara Guelleha z RPP. 12 maja 2001 doszło do podpisania ostatecznego porozumienia[3][4].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Civil war on Djibouti (ang.). africanwars.narod.ru. [dostęp 2010-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 września 2011)].
  2. Soldiers Fire Into Crowd in Djibouti Tribal Strife (ang.). New York Times, 19 grudnia 1991. [dostęp 2010-07-24].
  3. Background Note: Djibouti (ang.). state.gov, 14 czerwca 2010. [dostęp 2010-07-24].
  4. Peace Agreement Addresses Afar Discontent (ang.). hartford-hwp.com. [dostęp 2010-07-24].