Otwórz menu główne

World Open 2010 był drugim turniejem rankingowym w sezonie snookerowym 2010/2011. Rozegrany został w dniach 18 - 26 września 2010 roku, a miejscem jego rozegrania była hala widowiskowa Scottish Exhibition and Conference Centre w Glasgow.

World Open
2009 ← 2010 → 2012
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 32
Miejsce Szkocja Scottish Exhibition and Conference Centre, Glasgow
Zwycięzca Australia Neil Robertson
II miejsce Anglia Ronnie O’Sullivan
Najwyższy break 135 Anglia Ronnie O’Sullivan w fazie zasadniczej
147 Anglia Ronnie O’Sullivan w kwalifikacjach
Rozegrane mecze {{{liczba rozegranych meczów}}}
Mecze do zera Hendry - Davis (1R)
Walden - McBain (1R)
Gould - Couch (1R)
Junhui - Campbell (2R)
Maguire - McManus (2R)
Gould - Lee (2R)

Obrońcą tytułu był Neil Robertson, który zdołał obronić tytuł pokonując w finale Ronnie O’Sullivana 5-1.

Podobnie jak w poprzednim roku, pary w kolejnych rundach nie były określone przez drabinkę tylko poprzez losowanie. Zmiana nastąpiła jednak w kwalifikacjach, w których brali udział wszyscy zawodnicy (także z czołowej 16 światowego rankingu), oraz w tym, że wszystkie mecze, zarówno kwalifikacyjne jak i te z fazy zasadniczej turnieju (oprócz finału), rozgrywane były do 3 zwycięskich frame'ów. Finał rozegrany został do 5 wygranych frame'ów.

W Polsce turniej transmitowała komercyjna stacja Eurosport.

NagrodyEdytuj

Zwycięzca: £100 000
II miejsce: £40 000

Półfinalista: £20 000
Ćwierćfinalista: £12 500
Last 16: £7 500
Last 32: £5 000
Last 64: £2 500
Last 96: £1 500

Najwyższy break kwalifikacji: £500
Najwyższy break fazy zasadniczej turnieju: £4 000

Maksymalny break w kwalifikacjach: nie przewidziano
Maksymalny break w fazie zasadniczej turnieju: nie przewidziano

Łączna pula nagród: £502 500[1]

ZawodnicyEdytuj

W tegorocznej edycji turnieju World Open wszyscy zawodnicy brali udział w kwalifikacjach. Wyłoniły one 32 zawodników, którzy wzięli udział w fazie zasadniczej turnieju (w nawiasie podano miejsce zajmowane wówczas przez zawodnika w światowym rankingu snookerowym):

  1.   Neil Robertson (2)
  2.   Ronnie O’Sullivan (3)
  3.   Allister Carter (4)
  4.   Ding Junhui (5)
  5.   Stephen Maguire (6)
  6.   Mark Williams (8)
  7.   Stephen Hendry (11)
  8.   Marco Fu (14)
  9.   Jamie Cope (17)
  10.   Peter Ebdon (18)
  11.   Ricky Walden (20)
  12.   Barry Hawkins (21)
  13.   Stephen Lee (23)
  14.   Matthew Stevens (25)
  15.   Mark Davis (26)
  16.   Judd Trump (27)
  1.   Ken Doherty (30)
  2.   Dave Harold (31)
  3.   Andrew Higginson (32)
  4.   Mike Dunn (33)
  5.   Nigel Bond (38)
  6.   Marcus Campbell (40)
  7.   Martin Gould (43)
  8.   Alan McManus (46)
  9.   Fergal O’Brien (47)
  10.   Jimmy Michie (56)
  11.   David Morris (59)
  12.   Jimmy White (60)
  13.   Shailesh Jogia (69)
  14.   Matthew Couch (71)
  15.   James McBain (90)
  16.   Liu Song (nkl)[2]

SędziowieEdytuj

Wydarzenia związane z turniejemEdytuj

Przebieg turniejuEdytuj

Ta sekcja będzie uzupełniana w trakcie trwania turnieju

Rozegrane meczeEdytuj

[4][5]

Pierwsza RundaEdytuj

  Matthew Stevens 2–3   Alan McManus
  Shailesh Jogia 1–3   Liu Song
  Jamie Cope 3–2   Dave Harold
  Mike Dunn 1–3   Marcus Campbell
  Allister Carter 1–3   Mark Williams
  Ding Junhui 3–1   Jimmy Michie
  Stephen Lee 3–2   Nigel Bond
  Stephen Hendry 3–0   Mark Davis
  Peter Ebdon 3–2   Fergal O’Brien
  Neil Robertson 3–1   David Morris
  Barry Hawkins 3–1   Ken Doherty
  James McBain 0–3   Ricky Walden
  Judd Trump 2–3   Stephen Maguire
  Martin Gould 3–0   Matthew Couch
  Ronnie O’Sullivan 3–1   Jimmy White
  Marco Fu 1–3   Andrew Higginson

Druga RundaEdytuj

  Marcus Campbell 0–3   Ding Junhui
  Mark Williams 3–2   Barry Hawkins
  Peter Ebdon 3–2   Liu Song
  Jamie Cope 1–3   Ricky Walden
  Stephen Hendry 1–3   Ronnie O’Sullivan
  Alan McManus 0–3   Stephen Maguire
  Neil Robertson 3–2   Andrew Higginson
  Stephen Lee 0–3   Martin Gould

ĆwierćfinałyEdytuj

  Mark Williams 3–2   Ding Junhui
  Peter Ebdon 3–1   Martin Gould
  Ronnie O’Sullivan 3–1   Stephen Maguire
  Ricky Walden 1–3   Neil Robertson

PółfinałyEdytuj

  Peter Ebdon 1–3   Ronnie O’Sullivan
  Mark Williams 2–3   Neil Robertson

FinałEdytuj

Finał: Do 5 frame'ów
Scottish Exhibition and Conference Centre, Glasgow, Szkocja, 26 września 2010.
Sędzia:   Eirian Williams
Ronnie O’Sullivan
 
1-5 Neil Robertson
 
Sesja wieczorna: 51-75, 0-107(107), 79(72)-18, 15–73(59), 0–66(66), 44–63
72 Najwyższy break 107
0 Breaki stupunktowe 1
1 Breaki 50-punktowe 3

Breaki stupunktowe fazy zasadniczej turniejuEdytuj

Statystyki turniejuEdytuj

Statystyki pierwszej rundyEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 18 56,25%
  Szkocja 5 15,63%
  Irlandia 3 9,38%
  Walia 2 6,25%
  Chiny 2 6,25%
  Australia 1 3,13%
  Hongkong 1 3,13%
  • Liczba uczestników rundy: 32 zawodników
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 66 (80)
  • Średnia liczba partii w meczu: 4,13
  • Najwyższe zwycięstwo: 3-0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 5


Statystyki drugiej rundyEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 8 50,00%
  Szkocja 4 25,00%
  Chiny 2 12,50%
  Walia 1 6,25%
  Australia 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 28 (40)
  • Średnia liczba partii w meczu: 3,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 3-0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3


Statystyki ćwierćfinałówEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 4 50,00%
  Szkocja 1 12,50%
  Chiny 1 12,50%
  Walia 1 12,50%
  Australia 1 12,50%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 17 (20)
  • Średnia liczba partii w meczu: 4,25
  • Najwyższe zwycięstwo: 3-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1


Statystyki półfinałówEdytuj

Państwo Il. zawodników % zawodników
  Anglia 2 50,00%
  Walia 1 25,00%
  Australia 1 25,00%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 9 (10)
  • Średnia liczba partii w meczu: 4,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 3-1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1


KwalifikacjeEdytuj

Mecze kwalifikacyjne odbyły się w dniach 21 - 24 sierpnia 2010 roku w Pontin's Centre w Prestatyn w Walii. Wyłoniły one 16 zawodników, którzy w pierwszej rundzie turnieju zmierzyli się z najlepszą 16 światowego rankingu snookerowego.

Mecze kwalifikacjiEdytuj

[6][7][8]

Runda 1Edytuj

Wszyscy zakwalifikowani amatorzy i zawodowcy z miejsc 65 - 96 światowego rankingu snookerowego
Do 3 frame'ów

  Jamie Jones 3–0   Tony Knowles
  Matt Williams 1–3   Paul Davison
  John Whitty 0–3   Thanawat Thirapongpaiboon
  Noppon Saengkham 3–1   Luca Brecel
  Igor Figueiredo 3–2   Liu Chuang
  Liam Highfield 3–1   Michael White
  Justin Astley 3–2   Michael Wasley
  Chris Norbury 3–0   Richard Beckman
  Adam Wicheard 2–3   James McBain
  Daniel Wells 3–1   Jamie O’Neill
  Jak Jones 1–3   Shailesh Jogia
  Patrick Wallace 3–0   Kurt Maflin
  Jack Lisowski 3–1   Ryan Causton
  Xiao Guodong 3–0   James Loft
  Thepchaiya Un-Nooh 3–1   Reanne Evans
  Julian Logue 1–3   Joel Walker
  Mike Finn 0–3   Kyren Wilson
  Habib Subah 1–3   Darren Morgan
  Mitchell Mann 0–3   Ben Woollaston
  Andrew Pagett 2–3   Kuldesh Johal
  Anish Gokool 0–3   Sam Harvey
  Patrick Einsle 2–3   Dermot McGlinchey
  Issara Kachaiwong 2–3   James McGouran
  Sam Baird 3–2   Zhang Anda
  Gary Thomson 0–3   Lasse Münstermann
  Anthony McGill 3–1   Ian Glover
  Mario Geudens 3–2   Jason Devaney
  Anita Rizzuti 0–3   Alfie Burden
  Allan Morgan 0–3   Liu Song
  Marc Davis 0–3   Matthew Couch
  Wendy Jans 1–3   Simon Bedford
  Jamie Edwards 1–3   Craig MacGillivray

Runda 2Edytuj

Zwycięzcy pojedynków pierwszej rundy i zawodowcy z miejsc 33 - 64 światowego rankingu snookerowego
Do 3 frame'ów

  Jamie Burnett 0–3   Adrian Gunnell
  Dominic Dale 3–1   Sam Harvey
  Ben Woollaston 3–0   Justin Astley
  Liu Song 3–1   Barry Pinches
  Anthony Hamilton 1–3   James McBain
  Jimmy White 3–0   Michael Judge
  Dermot McGlinchey 1–3   Paul Davison
  Anthony McGill 3–1   Mario Geudens
  Tom Ford 1–3   Alfred Burden
  Paul Davies 3–2   James McGouran
  Bjorn Haneveer 3–2   Joe Swail
  Thepchaiya Un-Nooh 3–0   Peter Lines
  Simon Bedford 3–2   Jimmy Robertson
  Liam Highfield 2–3   Fergal O’Brien
  Noppon Saengkham 0–3   Martin Gould
  Matthew Couch 3–0   Ian McCulloch
  Jimmy Michie 3–2   Mark Joyce
  Jamie Jones 3–0   Sam Baird
  Darren Morgan 3–2   Xiao Guodong
  Tony Drago 3–1   Joel Walker
  Joe Delaney 2–3   Thanawat Thirapongpaiboon
  Chris Norbury 1–3   Alan McManus
  Stuart Pettman 3–0   Kyren Wilson
  Matthew Selt 3–1   Lasse Münstermann
  Rod Lawler 2–3   Nigel Bond
  Marcus Campbell 3–0   Daniel Wells
  Jack Lisowski 1–3   Andy Hicks
  Rory McLeod 3–1   Kuldesh Johal
  Igor Figueiredo 3–0   David Gilbert
  Robert Milkins 1–3   David Morris
  Patrick Wallace 1–3   Shailesh Jogia
  Craig MacGillivray 0–3   James Wattana

Runda 3Edytuj

Zwycięzcy pojedynków drugiej rundy i zawodowcy z miejsc 1 - 32 światowego rankingu snookerowego
Do 3 frame'ów

  Judd Trump 3–0   Thanawat Thirapongpaiboon
  Marco Fu 3–2   Alfred Burden
  Matthew Selt 0–3   Martin Gould
  Fergal O’Brien 3–1   Dominic Dale
  Ricky Walden 3–1   Andy Hicks
  Darren Morgan 2–3   Matthew Stevens
  Andrew Higginson 3–1   Liang Wenbo
  Gerard Greene 2–3   Shailesh Jogia
  Marcus Campbell 3–1   Simon Bedford
  Liu Song 3–1   Michael Holt
  Alan McManus 3–0   Anthony McGill
  James Wattana 2–3   Jimmy Michie
  Rory McLeod 1–3   Nigel Bond
  Mark Davis 3–0   Jamie Jones
  Tony Drago 1–3   Stephen Lee
  Mike Dunn 3–1   Ryan Day
  David Morris 3–0   Ben Woollaston
  Mark Allen 2–3   James McBain
  Matthew Couch 3–0   Paul Davies
  Ken Doherty 3–2   Joe Perry
  Stuart Bingham 2–3   Jamie Cope

Mecze rozegrane w Glasgow:

  Shaun Murphy 0–3   Dave Harold
  Paul Davison 2–3   Jimmy White
  Ding Junhui 3–0   Adrian Gunnell
  Allister Carter 3–1   Thepchaiya Un-Nooh
  Steve Davis 1–3   Peter Ebdon
  Neil Robertson 3–1   Graeme Dott
  Stephen Hendry 3–0   Bjorn Haneveer
  Stuart Pettman 2–3   Stephen Maguire
  Mark King 0–3   Ronnie O’Sullivan
  Mark Selby 2–3   Barry Hawkins
  Mark Williams 3–0   Igor Figueiredo

Breaki stupunktowe kwalifikacjiEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Global Snooker: Prize Fund
  2. niesklasyfikowany na liście 96 najlepszych snookerzystów na świecie
  3. eurosport.pl: 10. maks Ronniego! (pol.). [dostęp 2010-09-21].
  4. a b globalsnooker.com: 2010 World Open results. [dostęp 2010-03-14].
  5. worldsnooker.com: World Open Drawsheet. [dostęp 2010-03-14].
  6. worldsnooker.com: World Open Qualifying Format. [dostęp 2011-03-14].
  7. worldsnooker.com: World Open Qualifiers Drawsheet. [dostęp 2011-03-14].
  8. globalsnooker.com: 2010 World Open qualifying rounds results. [dostęp 2011-03-14].
  9. globalsnooker.com: Century Breaks. [dostęp 2011-03-14].