Wrocławskie Nowe Miasto

miasto lokowane w bezpośrednim sąsiedztwie Wrocławia

Nowe Miasto – miasto lokowane w bezpośrednim sąsiedztwie Wrocławia (dzisiejszego Starego Miasta) i wcielone do niego administracyjnie w 1327. Od 1263[1][2] obowiązywało prawo magdeburskie.

Nowe Miasto
Zespół historycznego centrum Wrocławia
Obiekt zabytkowy nr rej. 196 z 15.02.1962 r. i 212 z 12.05.1967 r.
Ilustracja
Muzeum Narodowe, pl. Powstańców Warszawy
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa konturowa Wrocławia, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Nowe Miasto”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Nowe Miasto”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Nowe Miasto”
51°06′38,4272″N 17°02′34,9695″E/51,110674 17,043047
Aksonometryczny plan Wrocławia z 1562, kopia Partscha z 1826 r.

Nowe Miasto leżało na wschód od murów miejskich, naprzeciw Ostrowa Tumskiego. Z Wrocławiem łączyło się poprzez Bramę Nową. Główną ulicą Nowego Miasta była ul. Szeroka (Breite Gasse), dzisiejsza ul. Purkyniego. Miasto posiadało prawdopodobnie własny ratusz, mieszczący się po zachodniej stronie dzisiejszego placu Polskiego. Nowomiejską parafią był kościół Ducha Świętego, połączony ze szpitalem i klasztorem kanoników regularnych – augustianów. Na początku XV w. został założony kościół św. Klemensa (zamknięty w 1773 r.) i nowy cmentarz parafialny. W latach 14531517 zbudowano na południowym skraju Nowego Miasta klasztor bernardyni|bernardynów.

Większość zabudowy Nowego Miasta uległa zniszczeniu w czasie II wojny światowej i została zastąpiona czterema punktowcami, szkołą podstawową, parkingami, parkiem oraz rotundą Panoramy Racławickiej. Część terenu pozostaje niezagospodarowana. Zachowany kwartał zabudowy zajmuje obecnie Akademia Sztuk Pięknych oraz hotel, zaś w zespole pobernardyńskim ulokowane jest Muzeum Architektury.

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Rosik. Wrocławskie Nowe Miasto: przegrany konkurent, zbuntowany satelita czy... intratna posada dla Gerharda z Głogowa. „Civitas et villa. Miasto i wieś w średniowiecznej Europie Środkowej”, 2002. Ośrodek Badań nad Kulturą Późnego Antyku i Wczesnego Średniowiecza, Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk (pol.). 
  2. Piekalski 2005 ↓, s. 41–42.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj