Otwórz menu główne

Wrona orientalna

Gatunek ptaka z rodziny krukowatych

CharakterystykaEdytuj

Wymiary ciałaEdytuj

Ciało wrony orientalnej osiąga długość 40–43 cm[3]. Rozpiętość skrzydeł między 76 a 85 cm[5]. Skrzydło mierzy 23,7–28,6 cm, a wymiar ogona mieści się w zakresie 15,4–17,5 cm. Długość dzioba to 4,2–5,6 cm, a skoku 4,4–5,1 cm. Waga waha się między 245 g a 371 g[6].

Wygląd zewnętrznyEdytuj

Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, ale samce osiągają średnio większe rozmiary. Stosunkowo długi, czarny dziób z lekko zakrzywioną końcówką. Czoło strome, prawie płaskie. Pióra skrzydeł stosunkowo szerokie, szczególnie lotki pierwszorzędowe. Ogon dosyć długi. Przednia część głowy, czoło, gardło i górne partie piersi lśniącoczarne. Kark, szyja oraz boki piersi i głowy szare, przechodzące w matową, prawie czarną barwę w spodnich fragmentach ciała. Grzbiet szaroczarny, ciemniejszy w okolicach kupra. Skrzydła oraz ogon czarne i błyszczące. Nogi czarne. Tęczówki czarnobrązowe.

Osobniki młode mają mniej wyraziste upierzenie. Te fragmenty, które u dorosłych ptaków są szare, u młodych mają bardziej wypłowiały odcień. Pióra wrony orientalnej zyskują połysk w drugim roku życia[6][7].

WystępowanieEdytuj

ŚrodowiskoEdytuj

Występuje w pobliżu siedzib ludzkich, zarówno na terenach miejskich, jak i na wsiach, a także na obszarach leśnych. Nie są znane przypadki populacji żyjących niezależnie od osiedli człowieka[4][7]. Na ogół występuje na nizinach[6] i wysokościach do 1600 m, ale rejestrowano przypadki pojawiania się wrony orientalnej w Himalajach na wysokości 4240 metrów[4].

Zasięg występowaniaEdytuj

Zamieszkuje Pakistan, Bangladesz, Indie, Sri Lankę, Malediwy i Lakszadiwy, Nepal, Bhutan, Mjanmę oraz Junnan. Pojawia się również w skrajnie południowej części Afganistanu. Ponadto gatunek ten rozprzestrzenił się za pośrednictwem statków[6][8] w części Afryki, Bliskiego Wschodu, Europy i na kilku wyspach, m.in. na Mauritiusie[4], a także wprowadzono go na niektóre tereny w celu pozbycia się problemu odpadków zalegających w miastach[7]. Nienaturalne pojawienie się odnotowano również w Polsce[9].

Populacje żyjące w holenderskiej miejscowości Hoek van Holland oraz w Hadze pokazują, że wrona orientalna jest w stanie przetrwać w klimacie umiarkowanym i przeżyć zimę z temperaturami dochodzącymi do -8 °C[7].

PożywienieEdytuj

Gatunek wszystkożerny. Spożywa padlinę, bezkręgowce, małe kręgowce oraz pokarmy pochodzenia roślinnego, np. nasiona. Często pojawia się na wysypiskach śmieci i w pobliżu zakładów produkujących żywność oraz sklepów, gdzie poszukuje resztek jedzenia. Ponadto uszkadza uprawy poprzez wyciąganie sadzonek z ziemi. Znane są również przypadki wykradania przez wrony orientalne z budynków ziarna, ryżu i innych pokarmów. Zjada także jaja i pisklęta innych ptaków, m.in. czaplowatych i wikłaczowatych. Żywi się też mrówkami podczas ich rójki (wówczas łapie je w locie) i owadami oraz rybami. Może siedzieć na plecach dużych ssaków i zjadać ich pasożyty, np. kleszcze[4]. Zaspokaja pragnienie pijąc wodę z kałuży lub basenów[7].

Tryb życia i zachowanieEdytuj

Wrona orientalna porusza się po ziemi chodząc lub podskakując, jednocześnie trzepiąc nerwowo skrzydłami i czujnie obserwując otoczenie. Prowadzi stadny tryb życia i może łączyć się w grupy liczące setki lub tysiące osobników. Zarejestrowano przypadki, gdzie do stada wron orientalnych dołączały się papugowate i szpakowate[4]. Opuszcza swoje kryjówki tuż przed świtem. Jej lot jest regularny i spokojny. Lata na dużych wysokościach, gdy przemieszcza się między kryjówką a miejscami, gdzie poszukuje pożywienia[6]. Dorosłe osobniki mogą przelatywać ok. 20 kilometrów dziennie do znanych sobie źródeł pokarmu[7].

GłosEdytuj

Niskie, monotonne kaaa-kaaa. Istnieje wiele wariantów dźwięków wydawanych przez wronę orientalną w zależności od sytuacji[6].

RozródEdytuj

Wrona orientalna uzyskuje dojrzałość płciową w trzecim roku życia[6].

 
Samica podgatunku insolens sfotografowana w Kuala Lumpur.

Okres godowyEdytuj

Na ogół tworzone są pary monogamiczne, ale zdarzają się odstępstwa od tej reguły[4].

Habitat: na drzewach, na wysokości ok. 4 metrów i wyżej w gęstym listowiu[6], na gzymsach budynków, słupach wysokiego napięcia i lampach ulicznych[4].

Gniazdoː niedbale zbudowane z gałązek lub tworzyw sztucznych zebranych z wysypisk śmieci, np. drutów, wyłożone miękkim materiałem (sierść zwierząt lub włókna roślin[6]). Samiec i samica zbierają wspólnie materiał na jego budowę, ale ostateczną konstrukcją zajmuje się samica[4].

Okres lęgowyEdytuj

Jaja: 4–5 jasnych, niebieskawozielonych jaj nakrapianych na brązowo w lęgu[7].

Wysiadywanie: trwa 16–17 dni[4] i zarówno samiec, jak i samica wysiadują jaja. Możliwe jest wyprowadzenie dwóch lęgów w ciągu roku. Na terenach, gdzie występuje naturalnie, okres lęgowy trwa od kwietnia do czerwca (lub od kwietnia do sierpnia w Indiach), natomiast we wschodniej Afryce od września do stycznia. Zdarza się, że wysiadującym jaja wronom podrzucane są jaja kukiela wielkiego[7].

Pisklęta: karmione przez oboje rodziców. Pozostają w gnieździe przez trzy do czterech tygodni[4].

PodgatunkiEdytuj

Wyróżniane podgatunki
C. s. splendens

(Vieillot, 1817)

Podgatunek nominatywny. Indie, Lakszadiwy, Nepal, Bhutan, Bangladesz[6].  
C. s. zugmayeri

(Laubmann, 1913)

Południowe wybrzeże Iranu, Pakistan, południowy Kaszmir, północno-zachodnie Indie. Upierzenie o wiele jaśniejsze niż u podgatunku nominatywnego[3][6] i najjaśniejsze spośród wszystkich podgatunków[4].
C. s. protegatus

(Madarász, 1904)

Sri Lanka, południowo-zachodnie Indie. Szare partie upierzenia znacznie ciemniejsze niż u podgatunku nominatywnego[6].  
C. s. maledivicus

(Reichenow, 1904)

Lakszadiwy i Malediwy[10]. Podobny do C. s. protegatus, ale dorosłe osobniki są większe i mają na karku odcień szarości pozbawiony domieszek innych barw, czystszy niż w przypadku C. s. protegatus.  
C. s. insolens

(Hume, 1874)

Południowy Tybet i Junnan, Mjanma[3]. Dziób bardziej zakrzywiony, a szare partie upierzenia ciemniejsze niż w przypadku pozostałych podgatunków[6]. Dźwięki wydawane przez tego ptaka mają wyższy ton niż głos podgatunku nominatywnego[4].  

PrzypisyEdytuj

  1. Corvus splendens, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Corvus splendens. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c d House Crow (Corvus splendens), hbw.com [dostęp 2018-07-17] (ang.).
  4. a b c d e f g h i j k l m House crow videos, photos and facts - Corvus splendens, Arkive [dostęp 2018-07-18] (ang.).
  5. Oiseaux.net, Corbeau familier - Corvus splendens - House Crow, oiseaux.net [dostęp 2018-07-17] (ang.).
  6. a b c d e f g h i j k l m Steve Madge, Crows and Jays, A&C Black, 30 czerwca 2010, ISBN 978-1-4081-3169-5 [dostęp 2018-07-17] (ang.).
  7. a b c d e f g h Synergy International Limited, issg Database: Ecology of Corvus splendens, issg.org [dostęp 2018-07-17].
  8. Anthony Cheke, Seafaring behaviour in House Crows Corvus splendens - a precursor to ship-assisted dispersal [dostęp 2018-07-18] (ang.).
  9. House Crow - Corvus splendens - Details - Encyclopedia of Life, Encyclopedia of Life [dostęp 2018-07-18] (ang.).
  10. Corvus splendens (House Crow) – Avibase, avibase.bsc-eoc.org [dostęp 2018-07-17].

Linki zewnętrzneEdytuj