Otwórz menu główne

Wuzhun Shifan (ur. 1177, zm. 1249; chiń. 無準師範, pinyin Wúzhǔn Shīfàn; kor. 무준사범 Mujun Sabŏm; jap. Mujun Shiban; wiet. Vô Chuẩn Sư Phạm) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji, kaligraf i malarz.

Wuzhun Shifan 無準師範
Ilustracja
Mistrz chan Wuzhun Shifan w podarowanej przez cesarza szacie (1238, Tōfuku-ji)
Data i miejsce urodzenia 1177
Zitong
Data śmierci 1249
Szkoła linji
Linia przekazu
Dharmy zen
Mi’an Xianjie
Nauczyciel Po’an Zuxian
Następca Wuxue Zuyuan, Enni Ben’en i inni
Zakon chan
List Wuzhuna do Enni Ben’ena z podziękowaniem za pomoc przy odbudowie klasztoru

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z Zitong w prowincji Syczuan. Dość wcześnie rozpoczął praktykować chan i to u znanych mistrzów. Ostatecznie jego nauczycielem został mistrz chan Po’an Zuxian (11361211). Wuzhun został jego spadkobiercą[1].

W 1233 roku Wuzhun został zaproszony na dwór cesarski i spotkał cesarza Lizonga (理宗, pan. 1224-1264), z którym dyskutował o doktrynie chan. Po czym otrzymał od cesarza tytuł Fojian Yuanzhao Chanshi ("Mistrz chan Lustra Buddy") oraz wyszywaną złotem szatę, w którą jest ubrany na słynnym portrecie z 1238[2].

Wuzhun został opatem klasztoru Wanshou si (lub Wanshou chansi) na górze Jing w prowincji Zhejiang. W klasztorze tym u mistrza Wuzhuna od 1235 do 1241 roku studiował chan Enni Ben’en, który przeniósł nauki mistrza do Japonii oraz jego portret[3].

W 1242 roku klasztor ten spłonął i Enni Ben’en wysłał z Japonii drewno na jego odbudowę. Świadectwem tego jest list Wuzhuna do Enniego z podziękowaniem.

Uczniowie mistrza, m.in. Wuxue Zuyuan (1226-1286) oraz Wu’an Puning (1197-1276) udali się do Japonii. Do klasztoru Wanshou przebywało później wielu japońskich uczniów, którzy praktykowali albo u Wuzhuna, albo u jego następców[4].

Mistrz chan Wuzhun Shifan zmarł w 1249 roku.

Linia przekazu Dharmy zenEdytuj

(Uwaga: linie przekazu są tu niepewne i są w opracowaniu; problem dotyczy m.in. tego, czy Wuzhun Shifan był uczniem Mi’ana Xianjie [jak chce Miyun Yuanwu ([w]: Jiang Wu Enlightenment in Dispute) czy też Po’ana Zuxiana (jak chce Dumoulin w Zen Buddhism: A History. Japan)] Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

PrzypisyEdytuj

  1. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 25
  2. Bernard Faure. Chan Buddhism in Ritual Context
  3. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 25
  4. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Str. 282

Bibliografia i źródłaEdytuj

  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. India and China. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 349. ISBN 0-02-908270-6.
  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan''. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.
  • Bernard Faure: Chan Buddhism in Ritual Context. Nowy Jork: Routledge Curzon, 2003. ISBN 0-415-29748-6.