Otwórz menu główne

Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 1984

1984 – dwudziesty ósmy sezon Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski (WSMP).

Sezon 1984 Mistrzostw Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski
Inauguracja 30 kwietnia
Zakończenie 7 października
Liczba wyścigów 5
Kierowcy Jacek Chojnacki (kl. 1)
Dariusz Kinderman (kl. 2)
Wojciech Cołoszyński (kl. 3)
Wacław Janowski (kl. 4)
Edward Kinderman (kl. 5)
Jerzy Mazur (kl. 6)
Jerzy Krotoski (kl. 7)
Zespoły Automobilklub Wielkopolski
Poprzedni sezonNastępny sezon

Sezon rozgrywano w siedmiu klasach, przy czym planowane wprowadzenie klasy 8, klasy markowej seryjnych Polskich Fiatów 125p i Polonezów, nie powiodło się.

Sezon 1984 WSMP liczył pięć eliminacji, z czego po dwie rozegrano na torach w Poznaniu (1 maja, 7 października) i Kielcach (27 maja, 9 września), a jedną – w Toruniu (2 września). Wyścig w Kielcach 27 maja był również eliminacją Pucharu Pokoju i Przyjaźni. Ponadto 22 lipca zorganizowano zawody niewliczane do punktacji WSMP w Piotrkowie Trybunalskim, a przy okazji trzech eliminacji rozegrano również nieoficjalne Grand Prix: Torunia (2 września), Gór Świętokrzyskich (9 września) oraz Poznania (7 października).

Na podstawie wyników wyłonionych zostało siedmiu mistrzów Polski sezonu 1984: Jacek Chojnacki, Dariusz Kinderman, Wojciech Cołoszyński, Wacław Janowski, Edward Kinderman, Jerzy Mazur oraz Jerzy Krotoski. Janowski był jedynym kierowcą, który obronił tytuł wywalczony rok wcześniej.

Spis treści

TłoEdytuj

Zarys historii WSMPEdytuj

W 1953 roku z inicjatywy powołanego trzy lata wcześniej Polskiego Związku Motorowego[1] zorganizowano pierwszy sezon Wyścigowych Samochodowych Mistrzostw Polski[2]. We wczesnych sezonach kierowcy w przeważającej części używali własnych konstrukcji, określonych wspólną nazwą SAM[3]. Jednakże w 1957 roku kierowca i konstruktor, Jerzy Jankowski, zbudował Raka 650 – nowoczesny samochód wyścigowy z silnikiem Triumph[4]. W 1958 roku ten pojazd zdobył mistrzostwo Polski, a rok później – tytuł wicemistrzowski. Samochód został następnie zastąpiony Rakiem 1300[5].

W tym okresie we Włoszech, wskutek niekonkurencyjności lokalnej Formuły 3, powołano własną serię wyścigową o nazwie Formuła Junior. W 1959 roku CSI zatwierdził Formułę Junior jako typ formuły międzynarodowej[6]. W 1961 roku rozegrano pierwszy sezon mistrzostw Polski według przepisów Formuły Junior[7]. W sezonie 1964 Formuła Junior została zastąpiona w Polsce Formułą 3[8]. Jednakże z uwagi na coraz mniejszą liczbę zawodników startujących w mistrzostwach oraz problemy ze znalezieniem odpowiednich torów, po 1967 roku zawieszono rozgrywanie WSMP[3].

Na początku lat 70. miał miejsce bunt kierowców, po którym reformą polskich wyścigów zajął się Longin Bielak. Zreorganizowane mistrzostwa wskrzeszono 1972 roku, wprowadzając wówczas klasy samochodów osobowych (w tym klasy markowe Polskiego Fiata 125p i Polskiego Fiata 126p)[9]. Wyścigi samochodów jednomiejscowych odbywały się w ramach Formuły Easter, a od roku 1974 – również Formuły Polonia[10][11]. W tym okresie zbudowane zostały także tory w Poznaniu i Kielcach[9].

Sezon 1983Edytuj

W 1983 roku po raz pierwszy rozgrywano klasę markową seryjnych Polskich Fiatów 126p (klasa 1). Klasa Polskich Fiatów 126p z silnikami o pojemności do 652 cm³ (z możliwymi przeróbkami), rozgrywana rok wcześniej jako klasa 1, w 1983 roku stała się klasą 2. Podobnie rzecz działa się z klasą 3 (samochody z silnikami o pojemności do 700 cm³ – Polski Fiat 126p, Trabant) i 4 (klasa markowa z silnikami o pojemności do 1500 cm³ – Polski Fiat 125p i FSO Polonez, a także samochody produkowane w krajach bloku wschodniego z silnikami o pojemności do 1300 cm³). W miejsce zlikwidowanych klas 5 (samochody turystyczne i GT z silnikami o pojemności 1300–1600 cm³) oraz 6 (samochody turystyczne i GT z silnikami o pojemności 1600–2000 cm³) wprowadzono klasę 5 – samochody osobowe z silnikami o pojemności do 2500 cm³ oraz polskie prototypy z silnikami o pojemności do 2000 cm³. Klasy 6 i 7 stanowiły odpowiednio Formuła Easter i Formuła Polonia[12]. Wyścigi odbywały się na torach Poznań (dwa razy), Kielce (dwa razy) i Toruń (jeden raz)[13]. Dystans każdego z nich wynosił około 40 km[14].

W klasie 1 mistrzem Polski został zawodnik fabrycznego zespołu FSM, Krzysztof Caputa, zwycięzca trzech wyścigów. Mistrzostwo klasy 2 zdobył triumfator czterech zawodów, Włodzimierz Krukowski. W klasie 3 po dwa wyścigi wygrali Krukowski i Tomasz Barański, jednak mistrzem został Barański. Klasę 4 zwyciężył Wacław Janowski (Zastava 1300), który finiszował jako pierwszy w czterech eliminacjach. W klasie 5 (z której wykluczono Mariana Bublewicza startującego Stratopolonezem) trzykrotnie triumfował i mistrzostwo zdobył Andrzej Koper na Renault 5 Alpine. Mistrzem klasy 6 został Andrzej Hołowiej, który MTX 1-03 wygrał cztery eliminacje. W klasie 7 tytuł wywalczył Piotr Zaleski (Promot II), który wyprzedził w klasyfikacji o jeden punkt Witolda Nalewaja[15].

5 czerwca 1983 roku podczas eliminacji Pucharu Pokoju i Przyjaźni na Torze Czajka pod Kijowem doszło do wypadku, w wyniku którego zmarł polski zawodnik, Christian Grochowski. Grochowski na 13. okrążeniu wyścigu zderzył się z dublującym go Toomasem Napą. Wskutek tego wypadku Grochowski stracił przytomność, a jego pojazd zaczął płonąć. Ze względu na bierność służb ratowniczych akcja ratownicza została podjęta późno, a Grochowski zmarł w szpitalu na skutek oparzeń dwa dni po zdarzeniu[16]. Był to jedyny polski kierowca wyścigowy zmarły w wyniku wypadku na torze w czasach PRL[17].

RegulaminEdytuj

W 1984 roku, podobnie jak w latach wcześniejszych[18], podstawę do tworzenia klas stanowił podział samochodów na grupy według regulaminu FIA, który wyglądał następująco[19]:

  • Grupa Nsamochody turystyczne seryjne, wyprodukowane na poziomie przynajmniej 5000 egzemplarzy w ciągu roku,
  • Grupa A – samochody turystyczne z dużą możliwością przeróbek, wyprodukowane na poziomie przynajmniej 5000 egzemplarzy w ciągu roku,
  • Grupa B – samochody GT z dużą możliwością przeróbek, wyprodukowane na poziomie przynajmniej 200 egzemplarzy w ciągu roku,
  • Grupa C – samochody sportowe o zamkniętych nadwoziach z silnikami pochodzącymi z samochodów grupy A lub B,
  • Grupa E – samochody wyścigowe formuł: wolnej i narodowych.

Na tej podstawie PZM wyłonił osiem klas, w ramach których rozgrywano WSMP w 1984 roku[19][20]:

  • klasa 1 – klasa markowa – Polski Fiat 126p z silnikiem o pojemności do 652 cm³ (grupa N),
  • klasa 2 – klasa markowa – Polski Fiat 126p z silnikiem o pojemności do 652 cm³ (grupa A),
  • klasa 3 – samochody z silnikiem o pojemności do 700 cm³ (grupa A),
  • klasa 4 – klasa markowa – Polski Fiat 125p i FSO Polonez z silnikiem o pojemności do 1500 cm³ oraz samochody wyprodukowane w krajach bloku wschodniego z silnikiem o pojemności do 1300 cm³ (grupa A),
  • klasa 5 – samochody osobowe z silnikiem o pojemności do 2500 cm³ (grupa A, B lub C) oraz prototypy krajowe z silnikiem o pojemności do 2000 cm³,
  • klasa 6 – Formuła Easter – jednomiejscowe samochody wyścigowe z silnikiem pochodzącym z samochodu grupy N lub A, wyprodukowanego w krajach bloku wschodniego o pojemności do 1300 cm³,
  • klasa 7 – Formuła Polonia – jednomiejscowe samochody wyścigowe z silnikiem Polskiego Fiata 125p o pojemności 1300 cm³ oraz skrzynią biegów marki Dacia lub Zaporożec,
  • klasa 8 – klasa markowa – Polski Fiat 125p, FSO 125p i FSO Polonez z silnikiem o pojemności do 1500 cm³ (grupa N).

Ze względu na nikłe zainteresowanie klasą 8, nie rozegrano w niej ostatecznie mistrzostw, a zawodnicy startujący pojazdami tej klasy ścigali się razem z klasą 4[20].

Za zwycięstwo przyznawano 50 punktów. Drugi kierowca otrzymywał 46 punktów, a trzeci – 43. Następne pozycje były punktowane według klucza 41-39-38-37-36 itd. Do końcowej klasyfikacji zaliczały się cztery najlepsze rezultaty[19].

KalendarzEdytuj

 
Dwie eliminacje WSMP 1984 rozegrano na Torze Poznań

Podobnie jak w poprzednim roku[18], na sezon 1984 WSMP składało się pięć eliminacji. Sezon rozpoczynał się eliminacją w Poznaniu 1 maja (dzień wcześniej były rozgrywane treningi). Drugie zawody rozgrywane były 27 maja na torze w Kielcach i były jednocześnie eliminacją Pucharu Pokoju i Przyjaźni. 2 września ścigano się na lotnisku w Toruniu, a tydzień później – ponownie w Kielcach. Sezon kończył się 7 października drugim wyścigiem w Poznaniu[21].

Oprócz tych zawodów przeznaczono również trzy dodatkowe wyścigi dla klas 1–5, niewliczane do klasyfikacji mistrzostw. Pierwszy taki wyścig odbył się 22 lipca w Piotrkowie Trybunalskim[22]. Drugi miał miejsce przy okazji drugiej eliminacji w Kielcach 9 września i został rozegrany jako Grand Prix Gór Świętokrzyskich[23], a trzeci – Grand Prix Poznania – odbył się 7 października w Poznaniu[24]. Przy okazji eliminacji w Toruniu 2 września rozegrano natomiast handicapowy wyścig Grand Prix Torunia dla samochodów Formuł Polonia i Easter, w którym samochody Formuły Polonia startowały 45 sekund przed Formułą Easter[25].

Dystans poszczególnych wyścigów wynosił około czterdziestu kilometrów[24].

Runda Data Tor Okr. Dystans Klasy Imprezy towarzyszące
1 1 maja   Poznań 10 40,850 wszystkie
2 27 maja   Kielce 10 41,600 wszystkie Puchar Pokoju i Przyjaźni
3 2 września   Toruń 14 42,000 wszystkie Grand Prix Torunia
4 9 września   Kielce 10 41,600 wszystkie Grand Prix Gór Świętokrzyskich
5 7 października   Poznań 10 40,850 wszystkie Grand Prix Poznania

Przebieg sezonuEdytuj

1 eliminacja: PoznańEdytuj

Pierwsza eliminacja WSMP sezonu 1984 odbyła się 30 kwietnia (treningi/kwalifikacje) oraz 1 maja (wyścig). Wyścig w każdej klasie liczył dziesięć okrążeń, przez co dystans wyścigu wynosił 40,850 km[26].

Broniący tytułu Andrzej Koper i Andrzej Hołowiej nie wystartowali w Poznaniu, a trzech zawodników nie broniło tytułów ze względu na przejście do innych klas. Zawody odbyły się w deszczowych warunkach, przy stosunkowo niskiej frekwencji kibiców[27].

W klasie 1 pole position zdobył Zbyszko Gaik. Trzeci na starcie Zdzisław Brymora wyprzedził drugiego Roberta Herbę i do końca wyścigu jechał tuż za Gaikiem[28], na 5 okrążeniu nawet na krótko obejmując prowadzenie[26]. Ostatecznie Gaik wygrał zawody z przewagą 0,2 sekundy nad Brymorą. Trzeci ze stratą 15,5 sekundy był Jacek Chojnacki[28].

Z pierwszego pola w klasie 2 ruszał Bogdan Pawlak. Prowadzenie na starcie objął startujący z trzeciego miejsca Jerzy Wierzbołowski, ale na trzecim okrążeniu wyprzedził go Krzysztof Caputa. Okrążenie później Wierzbołowski odzyskał prowadzenie. Na szóstym okrążeniu nowym liderem został Dariusz Kinderman. Podczas dziewiątego okrążenia Wierzbołowski awansował z trzeciego miejsca na pierwsze i wygrał wyścig. Drugi był Kinderman, a trzeci – Zbigniew Kordek[26][27].

Włodzimierz Krukowski, startujący z pole position w klasie 3, prowadził przez cały wyścig, wygrywając go z prawie 50-sekundową przewagą nad Tomaszem Barańskim. Podium, które w całości zajęli kierowcy Polskich Fiatów 126p, uzupełnił Wojciech Cołoszyński[26].

Wacław Janowski (Zastava 1300), który zajął pierwsze pole startowe w klasie 4, nie utrzymał po starcie prowadzenia, jako że wyprzedzili go Andrzej Mielcarek (Zastava 1300), Henryk Mandera (Łada 1300) oraz Adam Polak (Polski Fiat 125p). Janowski odpadł na szóstym okrążeniu. Mielcarek, liderujący przez cały wyścig, kilka kilometrów przed metą utracił przewagę podczas dublowania czterech zawodników, jednak ostatecznie wygrał zawody. Drugi Mandera stracił do zwycięzcy 0,4 sekundy, a Polak dojechał trzeci ze stratą 0,8 sekundy[26][29].

W klasie 5 zadebiutował MB-03, którego konstruktorem i kierowcą był Maciej Bogusławski[30]. Startował on z trzeciej pozycji, a pole position wywalczył Edward Kinderman (Polonez Prototyp 1800 z silnikiem Fiata 132[31]). Bogusławski objął prowadzenie na pierwszym okrążeniu, ale na następnym stracił je na rzecz Andrzeja Kleiny (Opel Kadett). Bogusławski odzyskał pozycję lidera na szóstym okrążeniu. Dwa okrążenia później ponownie prowadził Kleina, jednak na dziewiątym okrążeniu został wyprzedzony przez Bogusławskiego, który ostatecznie wygrał wyścig z przewagą 2,4 sekundy nad Kleiną. Trzecie miejsce zajął Piotr Nowicki (Polski Fiat 125p)[26][29].

W klasie 6 zadebiutowały pojazdy produkcji czechosłowackiej – MTX 1-06, które prowadzili Jacek Szmidt, Józef Kiełbania i Jerzy Mazur. Wyścig ten, jako jedyny w Poznaniu, odbył się w suchych warunkach. Szmidt, który wywalczył pierwsze pole startowe, na starcie spadł na czwartą pozycję, a liderował Kiełbania. Na trzecim okrążeniu Szmidt wyprzedził Kiełbanię i wygrał wyścig. Na trzy kilometry przed metą swój samochód obrócił Mazur, dzięki czemu za drugim Kiełbanią dojechał Stefan Banaszak (Promot 83)[26][29].

Andrzej Wojciechowski (Promot 76), startujący jako pierwszy w klasie 7, utrzymał prowadzenie do drugiego okrążenia, kiedy to wyprzedził go Jerzy Krotoski (Promot 82). Za Krotoskim i Wojciechowskim finiszował Mariusz Podkalicki (Promot 76)[26][29].

Zrezygnowano z organizacji wyścigu klasy 8, do której zgłosiło się dwóch kierowców[27].

W klasyfikacji zespołowej rundę w Poznaniu wygrał Automobilklub Wielkopolski I, uzyskując 150 punktów[26].

1 eliminacja (Poznań) – skrócone rezultaty

Klasa Miejsce 1 Miejsce 2 Miejsce 3
1 Zbyszko Gaik (Polski Fiat 126p) Zdzisław Brymora (Polski Fiat 126p) Jacek Chojnacki (Polski Fiat 126p)
2 Jerzy Wierzbołowski (Polski Fiat 126p) Dariusz Kinderman (Polski Fiat 126p) Zbigniew Kordek (Polski Fiat 126p)
3 Włodzimierz Krukowski (Polski Fiat 126p) Tomasz Barański (Polski Fiat 126p) Wojciech Cołoszyński (Polski Fiat 126p)
4 Andrzej Mielcarek (Zastava 1300) Henryk Mandera (Łada 1300) Adam Polak (Polski Fiat 125p 1500)
5 Maciej Bogusławski (MB-03) Andrzej Kleina (Opel Kadett) Piotr Nowicki (Polski Fiat 125p 1500)
6 Jacek Szmidt (MTX 1-06) Józef Kiełbania (MTX 1-06) Stefan Banaszak (Promot 83)
7 Jerzy Krotoski (Promot 82) Andrzej Wojciechowski (Promot 76) Mariusz Podkalicki (Promot 76)

2 eliminacja: KielceEdytuj

Druga eliminacja została rozegrana w Kielcach w dniach 26–27 maja. Każda klasa rozgrywała wyścig na dystansie dziesięciu okrążeń, czyli 41,600 km[32]. Na kieleckim torze odbył się wówczas również wyścig w ramach Pucharu Pokoju i Przyjaźni[28].

W klasie 1 pole position wywalczył Ireneusz Trzeszczkowski. O prowadzenie w całym wyścigu walczyli jednak Jacek Chojnacki i Zdzisław Brymora. Ostatecznie Brymora został wyprzedzony jeszcze przez Zbyszko Gaika i na podium stanęli Chojnacki, Gaik i Brymora. Po wyścigu zdyskwalifikowano trzech kierowców[32][28].

Wyścig klasy 2 z pierwszego pola rozpoczynał Dariusz Kinderman. Prowadził on przez cały wyścig z wyjątkiem szóstego okrążenia, kiedy to liderem na krótko został Paweł Puchalski. Zwycięzcą został Kinderman, drugi był Piotr Kolasiński, a na trzecim miejscu dojechał Andrzej Pięta. Po wyścigu za nieregulaminową masę koła zamachowego bądź średnicę gardzieli zdyskwalifikowanych zostało dwunastu zawodników, w tym Pięta. Dzięki temu podium uzupełnił Krzysztof Caputa[32][28].

Trening klasy 3 wygrał Włodzimierz Krukowski. Prowadził on do piątego okrążenia, kiedy to wyprzedził go Tomasz Barański. Barański wskutek awarii mechanicznej odpadł z wyścigu i pozycję lidera objął Andrzej Godula (Trabant), który wygrał wyścig. Podążający na drugim miejscu Krukowski na ostatnim okrążeniu wskutek problemów z silnikiem spadł na czwarte miejsce, za Kazimierza Sołtowskiego (Trabant) i Zbigniewa Szwagierczaka (Polski Fiat 126p)[32][33].

W klasie 4 pole position zdobył Wacław Janowski. Prowadził on przez cały wyścig, wygrywając przez Andrzejem Mielcarkiem i Henrykiem Manderą[32].

W klasie 5 ponownie pole position swoim prototypem wywalczył Maciej Bogusławski, który następnie przez cały dystans wyścigu był liderem. Podążający początkowo na drugim miejscu Wacław Janowski odpadł na czwartym okrążeniu. Drugie miejsce w wyścigu zajął zatem Edward Kinderman, a trzecie – Andrzej Kleina[32][34].

Pierwsze pole startowe w klasie 6 zdobył Jacek Szmidt. Na starcie wyścigu prowadzenie objął jednakże Jerzy Mazur, który utrzymał je do mety, odnosząc pierwszy triumf w Formule Easter. Podążającemu początkowo na trzecim miejscu Józefowi Kiełbani na drugim okrążeniu zgasł silnik. Za Mazurem i Szmidtem do mety dojechał Stefan Banaszak[32][28].

Jerzy Krotoski, zdobywca pole position w klasie 7, stracił w wyścigu na trzy okrążenia prowadzenie na rzecz Mariusza Podkalickiego, ale zdołał je później odzyskać. Na ostatnim okrążeniu nowym liderem, a następnie zwycięzcą, został Grzegorz Kamiński (Promot 82). Po wyścigu Kamiński został zdyskwalifikowany, przez co pierwszą trójkę stanowili Krotoski, Podkalicki i Eugeniusz Kulawik (Promot 76)[32][35].

Ponownie anulowano wyścig klasy 8, do której było zgłoszonych dwóch zawodników. Rozegrali oni zawody razem z klasą 4[34].

Klasyfikację zespołową, drugi raz z rzędu, wygrał Automobilklub Wielkopolski I, z punktem przewagi nad Automobilklubem Dolnośląskim[32].

W Pucharze Pokoju i Przyjaźni rozegrano dwa wyścigi: samochodów turystycznych (pojemność silnika do 1300 cm³) i wyścigowych (Formuła Easter). W klasie samochodów turystycznych dwa pierwsze miejsca zajęli zawodnicy ZSRR: Aleksiej Grigorjew (WAZ 21011) i Jurij Sierow (WAZ 2105), a podium uzupełnił Czechosłowak Petr Samohýl (Škoda 120 LS). W klasyfikacji narodów w tej klasie triumfował ZSRR przed Czechosłowacją i Bułgarią. W klasie samochodów wyścigowych na dwóch pierwszych pozycjach znaleźli się natomiast Czechosłowacy: Jan Veselý (RAF 80) oraz Jiří Červa (MTX 1-06), a trzeci był zawodnik wschodnioniemiecki, Ulli Melkus (MT 77). Klasyfikację narodów w tej klasie wygrała Czechosłowacja przed NRD i ZSRR[36][37].

2 eliminacja (Kielce) – skrócone rezultaty

Klasa Miejsce 1 Miejsce 2 Miejsce 3
1 Jacek Chojnacki (Polski Fiat 126p) Zbyszko Gaik (Polski Fiat 126p) Zdzisław Brymora (Polski Fiat 126p)
2 Dariusz Kinderman (Polski Fiat 126p) Piotr Kolasiński (Polski Fiat 126p) Krzysztof Caputa (Polski Fiat 126p)
3 Andrzej Godula (Trabant 600) Kazimierz Sołtowski (Trabant 600) Zbigniew Szwagierczak (Polski Fiat 126p)
4 Wacław Janowski (Zastava 1300) Andrzej Mielcarek (Zastava 1300) Henryk Mandera (Łada 1300)
5 Maciej Bogusławski (MB-03) Edward Kinderman (Polonez Prototyp 1800) Andrzej Kleina (Opel Kadett)
6 Jerzy Mazur (MTX 1-06) Jacek Szmidt (MTX 1-06) Stefan Banaszak (Promot 83)
7 Jerzy Krotoski (Promot 82) Mariusz Podkalicki (Promot 76) Eugeniusz Kulawik (Promot 76)

Piotrków TrybunalskiEdytuj

22 lipca, w rocznicę ogłoszenia manifestu PKWN, rozegrano w Piotrkowie Trybunalskim nieoficjalne zawody z czterema wyścigami: klasy 1, łączony klas 2 i 3, łączony klas 4 i 5 oraz bieg z handicapem. W klasie pierwszej triumfował Jacek Chojnacki przed Leszkiem Wojdalińskim oraz Tomaszem Olejnikiem. Bieg klas 2+3 wygrał Wojciech Cołoszyński, za którym finiszowali Jacek Chojnacki i Marek Miziak. W wyścigu klas 4+5 najszybszy okazał się Robert Moritz (Łada 1600) przed Waldemarem Lasotą i Zbigniewem Jańcem (Polski Fiat 125p). Wyścig handicapowy wygrał Moritz przed Jańcem i Cołoszyńskim[22].

3 eliminacja: ToruńEdytuj

Trzecia eliminacja WSMP sezonu 1984 odbyła się na lotnisku w Toruniu w dniach 1–2 września. Wyścig rozgrywano na dystansie czternastu okrążeń (42 km)[38].

Jacek Chojnacki zdobył pole position w klasie 1 i, prowadząc przez cały wyścig, wygrał zawody. Za Chojnackim finiszowali Zdzisław Brymora i Leszek Wojdaliński. Po wyścigu zdyskwalifikowano czterech kierowców[39].

Dariusz Kinderman zdobył pole position i wygrał wyścig klasy 2. Startujący z drugiego miejsca Jerzy Wierzbołowski odpadł na siódmym okrążeniu. Drugą pozycję w wyścigu zajął Krzysztof Caputa, a trzecią – Wojciech Smorawiński[39].

W klasie 3 z pierwszego pola startował Andrzej Godula. W wyścigu Godula zajął jednak szesnaste miejsce. Zwyciężył Adam Sowa przed Wojciechem Cołoszyńskim i Zbigniewem Zapędowskim (wszyscy Polski Fiat 126p)[39].

Adam Polak – zdobywca pole position w klasie 4 – odpadł z wyścigu na trzecim okrążeniu. Triumfował Wacław Janowski, a niespełna 50 sekund za nim bieg ukończył Andrzej Mielcarek. Trzecie miejsce zajął Marek Kozłowski (Łada 1300)[39].

W klasie 5 debiutował Prototyp 1300, którego kierowcą był Mieczysław Dymek[40]. Dymek zakwalifikował się na jedenastym miejscu, natomiast kwalifikacje z pierwszym czasem ukończył Maciej Bogusławski. Bogusławski prowadził w wyścigu do trzeciego okrążenia, kiedy to odpadł z powodu defektu jego MB-03. Prowadzenie objął wówczas Adam Polak, który zwyciężył w wyścigu. Drugi był Edward Kinderman, a trzecie miejsce zajął Grzegorz Niśkiewicz (Opel Manta E)[39].

Zdobywca pierwszego pola w klasie 6, Jacek Szmidt, popełnił falstart, przez co otrzymał karę doliczenia 30 sekund[41]. Ostatecznie ukończył on zawody na trzecim miejscu, za Jerzym Mazurem i Stefanem Banaszakiem[39].

Jerzy Krotoski po starcie z pierwszego miejsca w klasie 7 prowadził w całym wyścigu i zwyciężył go z przewagą prawie 13 sekund nad Tomaszem Sikorą (Promot 82) oraz ponad 14 nad Piotrem Góreckim (Promot 77)[39].

Klasyfikację zespołową wygrał Automobilklub Warszawski I[39].

Przy okazji toruńskiej eliminacji rozegrano również Grand Prix Torunia. Był to łączony wyścig Formuły Polonia i Formuły Easter z handicapem, to znaczy kierowcy Formuły Polonia startowali 45 sekund przed zawodnikami Formuły Easter. Te zawody wygrał Mariusz Podkalicki przed Jackiem Szmidtem i Jerzym Krotoskim[25].

3 eliminacja (Toruń) – skrócone rezultaty

Klasa Miejsce 1 Miejsce 2 Miejsce 3
1 Jacek Chojnacki (Polski Fiat 126p) Zdzisław Brymora (Polski Fiat 126p) Leszek Wojdaliński (Polski Fiat 126p)
2 Dariusz Kinderman (Polski Fiat 126p) Krzysztof Caputa (Polski Fiat 126p) Wojciech Smorawiński (Polski Fiat 126p)
3 Adam Sowa (Polski Fiat 126p) Wojciech Cołoszyński (Polski Fiat 126p) Zbigniew Zapędowski (Polski Fiat 126p)
4 Wacław Janowski (Zastava 1300) Andrzej Mielcarek (Zastava 1300) Marek Kozłowski (Łada 1300)
5 Adam Polak (Polski Fiat 125p 1500) Edward Kinderman (Polonez Prototyp 1800) Grzegorz Niśkiewicz (Opel Manta E)
6 Jerzy Mazur (MTX 1-06) Stefan Banaszak (Promot 83) Jacek Szmidt (MTX 1-06)
7 Jerzy Krotoski (Promot 82) Tomasz Sikora (Promot 82) Piotr Górecki (Promot 77)

4 eliminacja: KielceEdytuj

Czwarty wyścig sezonu, podobnie jak drugi, odbył się na torze w Kielcach na dystansie dziesięciu okrążeń (41,600 km). Kielecka eliminacja została rozegrana w dniach 8–9 września[42].

W klasie 1 pole position uzyskał Jacek Chojnacki, który następnie prowadził przez cały dystans wyścigu. Za Chojnackim o drugie miejsce walczyło pięciu kierowców. Ostatecznie drugą pozycję zajął Zbyszko Gaik, a trzeci był Zdzisław Brymora. Po wyścigu za niedozwolone modyfikacje samochodów zdyskwalifikowano trzech zawodników. Dzięki zwycięstwu Chojnacki zapewnił sobie swój pierwszy tytuł w klasie 1[42][43].

Pierwsze pole startowe w klasie 2 wywalczył Wojciech Smorawiński i to on prowadził na początku wyścigu. Startujący z szóstej pozycji Dariusz Kinderman na czwartym okrążeniu objął prowadzenie i wygrał zawody. O drugie miejsce rywalizowali natomiast Smorawiński i Krzysztof Caputa. Caputa, próbując dogonić rywala, dachował, ale zdołał ukończyć wyścig. Trzecie miejsce, za Kindermanem i Smorawińskim, zajął Sławomir Kruk. Kinderman, podobnie jak Chojnacki w klasie 1, zapewnił sobie pierwszy tytuł w klasie[42][44].

Wojciech Cołoszyński, który zdobył pole position w klasie 3, na starcie spadł za Tomasza Barańskiego. Barański prowadził do mety i wygrał wyścig. We wstępnej fazie wyścigu na drugiej pozycji podążał Włodzimierz Krukowski, jednak na piątym okrążeniu odpadł on z powodu awarii silnika w jego Polskim Fiacie 126p. Drugie miejsce zajął zatem Cołoszyński, a trzecie – Adam Sowa. Przed ostatnią rundą szanse na mistrzostwo zachowało pięciu kierowców (Cołoszyński, Barański, Andrzej Godula, Zbigniew Zapędowski oraz Witalis Misiewicz)[42][44].

Na starcie wyścigu klasy 4 startujący z pole position Henryk Mandera został wyprzedzony przez Wacława Janowskiego. Janowski prowadził przez cały wyścig, a o drugie miejsce walczyli Adam Polak i Mandera. Mandera obrócił swój pojazd dwukrotnie (na trzecim i ostatnim okrążeniu), przez co ukończył wyścig na szóstej pozycji. Zwyciężył Janowski z przewagą 37,7 sekundy nad Polakiem. Trzeci był Andrzej Mielcarek. Szanse na tytuł po kieleckiej rundzie zachowali tylko Janowski i Mielcarek[42][44].

W klasie 5 z pierwszej pozycji startował Maciej Bogusławski. Na trzecim okrążeniu kierowca ten stracił prowadzenie wskutek problemów z silnikiem, a nowym liderem został Bogdan Wozowicz (Ford Escort 2000). Liderujący w klasyfikacji mistrzostw Polski Edward Kinderman odpadł na czwartym okrążeniu z powodu awarii silnika. Zawody wygrał Wozowicz przed Adamem Polakiem i Piotrem Nowickim. Po czwartej eliminacji w klasyfikacji prowadził Bogusławski z przewagą dziewięciu punktów nad Kindermanem[42][44].

W klasie 6 pole position wywalczył Jacek Szmidt, jednak przegrał na starcie z Jerzym Mazurem. Na czwartym okrążeniu, podczas próby wyprzedzenia Mazura, w samochodzie Szmidta pękł pasek klinowy i kierowca odpadł z wyścigu. Za Mazurem wyścig ukończyli Stefan Banaszak i Hieronim Kochański (MTX 1-03). Przed ostatnią eliminacją Mazur był faworytem do tytułu: zdobycie mistrzostwa przy zwycięstwie Szmidta dałoby mu wywalczenie w Poznaniu przynajmniej siódmego miejsca[42][45].

Zdobywca pole position w klasie 7, Jerzy Krotoski, prowadził w wyścigu do czwartego okrążenia. Następnie wyprzedził do Mariusz Podkalicki, który wygrał wyścig. Drugi był Krotoski, a trzeci – Ryszard Zygmunt (Promot 82). Krotoski dzięki zdobyciu drugiej pozycji zapewnił sobie drugi tytuł w Formule Polonia – pierwszy wywalczył w 1982 roku[42][46].

Na kieleckim torze zorganizowany został również dodatkowy wyścig dla samochodów turystycznych (klasy 1–5) z handicapem – Grand Prix Gór Świętokrzyskich. Na podium stanęli Adam Polak, Bogdan Wozowicz oraz Dariusz Kinderman. Laureaci otrzymali w nagrodę oleje marki Elf (odpowiednio 30, 20 i 10 litrów)[23].

4 eliminacja (Kielce) – skrócone rezultaty

Klasa Miejsce 1 Miejsce 2 Miejsce 3
1 Jacek Chojnacki (Polski Fiat 126p) Zbyszko Gaik (Polski Fiat 126p) Zdzisław Brymora (Polski Fiat 126p)
2 Dariusz Kinderman (Polski Fiat 126p) Wojciech Smorawiński (Polski Fiat 126p) Sławomir Kruk (Polski Fiat 126p)
3 Tomasz Barański (Polski Fiat 126p) Wojciech Cołoszyński (Polski Fiat 126p) Adam Sowa (Polski Fiat 126p)
4 Wacław Janowski (Zastava 1300) Adam Polak (Polski Fiat 125p 1500) Andrzej Mielcarek (Zastava 1300)
5 Bogdan Wozowicz (Ford Escort 2000) Adam Polak (Polski Fiat 125p 1500) Piotr Nowicki (Polski Fiat 125p)
6 Jerzy Mazur (MTX 1-06) Stefan Banaszak (Promot 83) Hieronim Kochański (MTX 1-03)
7 Mariusz Podkalicki (Promot 76) Jerzy Krotoski (Promot 82) Ryszard Zygmunt (Promot 82)

5 eliminacja: PoznańEdytuj

Eliminacja w Poznaniu była ostatnią rundą sezonu 1984 WSMP, rozegraną w dniach 6–7 października. Podobnie, jak w przypadku pierwszej poznańskiej rundy, dystans wyścigu wynosił dla wszystkich klas 40,850 km[47].

Jacek Chojnacki, który zapewnił już sobie tytuł w Kielcach, zdobył pole position w klasie 1. Kierowca ten utrzymał prowadzenie w wyścigu do pierwszego okrążenia, po czym wyprzedził go Zdzisław Brymora. Na trzecim okrążeniu prowadzenie objął Leszek Wojdaliński. Chojnacki odzyskał pozycję lidera na czwartym okrążeniu, ale dwa okrążenia później został wyprzedzony przez Brymorę. Na ósmym okrążeniu Chojnacki po raz trzeci wyszedł na prowadzenie i wygrał wyścig przed Zbyszkiem Gaikiem i Krzysztofem Wittem. Pierwszą piątkę dzieliły na mecie niecałe dwie sekundy[47].

Piotr Kolasiński wywalczył pierwsze pole startowe w klasie 2. W wyścigu prowadził do drugiego okrążenia. Na trzecim okrążeniu wyprzedził go Wojciech Smorawiński i wygrał wyścig. Za Smorawińskim i Kolasińskim dojechał Dariusz Kinderman[47].

W klasie 3 pole position zdobył Tomasz Barański. Na początku wyścigu prowadzenie objął jednak Włodzimierz Krukowski i utrzymał je do mety. Drugie miejsce zajął Barański, a trzecie Wojciech Cołoszyński, który tym samym został mistrzem klasy 3[47][48].

Zwycięzcą kwalifikacji w klasie 4 został Adam Polak. Na starcie wyścigu prowadzenie objął Henryk Mandera, ale Polak odzyskał je na drugim okrążeniu i został liderem do mety wyścigu. Drugi był Mandera, a trzeci Wacław Janowski, który obronił wywalczony przez rokiem tytuł mistrzowski[47][49].

 
Podczas piątej eliminacji WSMP 1984 (Poznań II) wystartował Polonez 2500, którego prowadził Marian Bublewicz

Do poznańskiej eliminacji zgłoszony został Marian Bublewicz na Polonezie 2500, potocznie zwanym „Stratopolonezem”, wyposażonym w silnik Lancii Stratos o pojemności 2,5 litra. Bublewicz nie wziął udziału w treningu, który wygrał Adam Polak. Startujący z ostatniego miejsca Bublewicz już na pierwszym okrążeniu wyprzedził wszystkich konkurentów i objął prowadzenie, które utrzymał do mety. Drugi na mecie Jerzy Dyszy (Łada) stracił do Bublewicza 4,2 sekundy, chociaż Bublewicz utrzymywał, że starał się jechać powoli, ponieważ od jego czasu zależał poziom handicapu w planowanym później Grand Prix Poznania. Bublewicz nie zdobył jednak punktów w WSMP, ponieważ jego pojazd, zaklasyfikowany jako prototyp krajowo-zagraniczny, nie mieścił się w regulaminie klasy 5. Formalnie zwycięstwo odniósł więc Dyszy, przed Edwardem Kindermanem i Andrzejem Kleiną. Mistrzostwo zdobył Kinderman, którego konkurent w walce o tytuł, Maciej Bogusławski, odpadł z wyścigu wskutek awarii samochodu[47][50].

 
MTX 1-06 – samochód, którym Jerzy Mazur zdobył tytuł mistrzowski w klasie 6

W klasie 6 pole position zdobył lider klasyfikacji, Jerzy Mazur, podczas gdy jego rywal w walce o tytuł, Jacek Szmidt, startował z siódmego miejsca. Po starcie Mazur utrzymał prowadzenie, a Szmidt awansował na piąte miejsce. Jednakże w dalszej części wyścigu wskutek awarii sprzęgła Szmidt zjechał na pit-stop, gdzie naprawa usterki zajęła mechanikom półtora okrążenia. Tymczasem na trzecim okrążeniu Mazur stracił prowadzenie na rzecz Stefana Banaszaka, a później został wyprzedzony jeszcze przez Andrzeja Wojciechowskiego. Na podium stanęli zatem Banaszek, Wojciechowski i Mazur, co było pierwszym zwycięstwem polskiego samochodu (Promot) w krajowej Formule Easter w 1984 roku. Szmidt zajął jedenaste miejsce, co oznaczało, że mistrzostwo klasy 6 zdobył Jerzy Mazur[47][49].

Pierwsze pole startowe w klasie 7 zdobył Mariusz Podkalicki. Kierowca ten utrzymał prowadzenie na pierwszym okrążeniu. Startujący z czwartego miejsca mistrz Polski, Jerzy Krotoski, wyprzedził Podkalickiego na drugim okrążeniu . Na ósmym okrążeniu Podkalicki odzyskał prowadzenie, ponieważ w pojeździe Krotoskiego uszkodzeniu uległa opona i wycofał się on z wyścigu. Zwyciężył Podkalicki, a podium uzupełnili Grzegorz Kamiński i Ryszard Zygmunt[47].

Automobilklub Warszawski I, uzyskując 143 punkty, wygrał klasyfikację zespołową w Poznaniu[47]. Tytuł mistrzowski wśród zespołów zdobył jednakże Automobilklub Wielkopolski[51].

Organizatorzy eliminacji w Poznaniu rozegrali również Grand Prix Poznania, czyli handicapowy wyścig dla klas 1–5 na dystansie dziesięciu okrążeń. O przewadze niższych klas decydowały czasy uzyskane podczas regularnych wyścigów[52]. W ten sposób za klasą 1 ruszała po upływie 114 sekund klasa 2. Po następnych 54 sekundach startowała klasa 3. 3 minuty i 50 sekund po klasie 1 ruszała klasa 4, a cztery sekundy później – klasa 5. Marian Bublewicz startował 5 minut i 44 sekundy po klasie 1. Wyścig wygrał Bublewicz, przed Polakiem i Krukowskim[24].

5 eliminacja (Poznań) – skrócone rezultaty

Klasa Miejsce 1 Miejsce 2 Miejsce 3
1 Jacek Chojnacki (Polski Fiat 126p) Zbyszko Gaik (Polski Fiat 126p) Krzysztof Witt (Polski Fiat 126p)
2 Wojciech Smorawiński (Polski Fiat 126p) Piotr Kolasiński (Polski Fiat 126p) Dariusz Kinderman (Polski Fiat 126p)
3 Włodzimierz Krukowski (Polski Fiat 126p) Tomasz Barański (Polski Fiat 126p) Wojciech Cołoszyński (Polski Fiat 126p)
4 Adam Polak (Polski Fiat 125p 1500) Henryk Mandera (Łada 1300) Wacław Janowski (Zastava 1300)
5 Jerzy Dyszy (Łada) Edward Kinderman (Polonez Prototyp 1800) Andrzej Kleina (Opel Kadett)
6 Stefan Banaszak (Promot 83) Andrzej Wojciechowski (Promot 83) Jerzy Mazur (MTX 1-06)
7 Mariusz Podkalicki (Promot 76) Grzegorz Kamiński (Promot 82) Ryszard Zygmunt (Promot 82)

OdbiórEdytuj

Janusz Śmiłowski, redaktor „Sportu”, poddał krytyce krótkie, 40-kilometrowe dystanse wyścigów w ramach WSMP, przez co jego zdaniem spadała atrakcyjność eliminacji. Problemem według Śmiłowskiego był również brak odpowiedniej reklamy samych wyścigów oraz położenie torów z dala od centrów miast. Mnogość klas nie wpływała zdaniem redaktora pozytywnie na zaakcentowanie rywalizacji samochodów wyścigowych, które uczestniczą wszakże w ramach Pucharu Pokoju i Przyjaźni. Śmiłowski krytykował używane w samochodach wyścigowych silniki, słabsze o około 20 KM od zagranicznych rywali uczestniczących w Pucharze Pokoju i Przyjaźni; używanie takich jednostek wynikało z faktu, iż Polacy zbyt późno dowiedzieli się o nowym regulaminie, pozwalającym w większym stopniu modyfikować silniki Łady. Wśród pozytywnych cech WSMP Śmiłowski wyróżnił natomiast towarzyszące wyścigom emocje (mimo krótkich dystansów) oraz frekwencję kibiców. W podsumowaniu sezonu 1984 Śmiłowski zwracał uwagę, iż uznawany za faworyta w klasie 6 Jacek Szmidt wskutek kilku niepomyślnych wyścigów (Toruń, Kielce II, Poznań II) nie zdobył mistrzostwa. W klasie 5 redaktor „Sportu” zaakcentował awaryjność MB-03 Macieja Bogusławskiego oraz regularność Edwarda Kindermana, dzięki której zdobył on tytuł mimo braku zwycięstwa w choćby jednej eliminacji. Za odkrycia sezonu Śmiłowski uznał Stefana Banaszaka i Mariusza Podkalickiego[53].

Z kolei Zbigniew Kulczyński, pracownik Ośrodka Techniczno-Zaopatrzeniowego produkującego samochody Promot, zwracał uwagę na słaby stan sprzętu w trakcie sezonu 1984. Kulczyński, podobnie jak Śmiłowski, krytykował stosowane w samochodach wyścigowych silniki, zwracał również uwagę na fakt, że przeróbek silników dokonują sami kierowcy. Kulczyński zaznaczył ponadto, iż problemem jest uzyskanie takich części, jak śruby czy łożyska, a dodatkowy kłopot sprawia pozyskanie optymalnych opon, jako że ogumienie Barum znajduje się w Polsce w niedostatecznej ilości[54].

Jacek Szmidt zauważył natomiast, iż jednym z problemów jest poziom bezpieczeństwa polskich torów, które uniemożliwiają kierowcom ich bezpiecznie opuszczenie w sytuacji wypadku. W przypadku toru w Kielcach problemem zdaniem Szmidta był również brak poboczy[55].

KlasyfikacjeEdytuj

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[19][56]

KierowcyEdytuj

Klasa 1Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Jacek Chojnacki AK Warszawski Polski Fiat 126p 014 3 1 1 1 1 200
2 Zbyszko Gaik AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 023 1 2 4 2 2 188
3 Zdzisław Brymora AK Częstochowski Polski Fiat 126p 07 2 3 2 3 4 178
4 Leszek Wojdaliński AK Warszawski Polski Fiat 126p 016 6 17 3 5 5 162
5 Robert Herba AK Śląski Polski Fiat 126p 018 4 8 6 4 7 159
6 Sławomir Zagórski AK Śląski Polski Fiat 126p 031 5 4 NU 6 6 159
7 Krzysztof Witt AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 022 7 9 8 10 3 154
8 Adam Mazurek AK Warszawski Polski Fiat 126p 011 10 13 7 7 9 147
9 Jacek Iwański AK Warszawski Polski Fiat 126p 034 11 9 8 11 141
10 Bogusław Chałupnik AK Beskidzki Polski Fiat 126p 017 11 7 10 12 140
11 Bogumił Kut AK Śląski Polski Fiat 126p 020 14 DK 12 14 14 126
12 Henryk Wiśniak AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 027 16 11 15 16 122
13 Witold Paradowski AK Częstochowski Polski Fiat 126p 036 9 10 DK 9 107
14 Andrzej Kopczyński AK Łódzki Polski Fiat 126p 047 DK 14 13 13 95
15 Mirosław Świejkowski AK Toruński Polski Fiat 126p 025 8 DK 5 DK 77
16 Andrzej Martynkin AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 08 15 NU 8 67
16 Sławomir Wysmyk AK Łódzki Polski Fiat 126p 010 NU DK 11 12 67
18 Piotr Tonderski AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 05 13 12 65
19 Jarosław Jankun AK Śląski Polski Fiat 126p 019 12 14 64
20 Krzysztof Mieszczański AK Kaliski Polski Fiat 126p 02 17 NU 15 DK 58
21 Krzysztof Winkowski AK Warszawski Polski Fiat 126p 012 5 NU 40
22 Robert Krotoski AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 015 NU 6 NU 39
23 Krzysztof Bociąga AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 049 10 35
24 Bogdan Ślęga AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 04 13 32
25 Leszek Grynhoff AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 021 15 30
25 Andrzej Habas AK Śląski Polski Fiat 126p 033 DK NU 15 30
27 Ireneusz Trzeszczkowski AK Toruński Polski Fiat 126p 09 16 NU DK DK 29
NS Jerzy Janik AK Beskidzki Polski Fiat 126p 024 NU 0
NS Włodzimierz Pawluczuk AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 03 NU 0
NS Krzysztof Caputa AK Beskidzki Polski Fiat 126p 038 NU 0

Klasa 2Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Dariusz Kinderman AK Śląski Polski Fiat 126p 190 2 1 1 1 3 196
2 Piotr Kolasiński AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 158 5 2 4 5 2 173
3 Krzysztof Caputa FSM BielskoAK Beskidzki Polski Fiat 126p 109 4 3 2 9 4 171
4 Antoni Skudło AK Śląski Polski Fiat 126p 123 10 5 9 8 5 153
5 Stanisław Dawid AK Częstochowski Polski Fiat 126p 149 8 DK 10 4 6 152
6 Wojciech Smorawiński AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 125 3 2 1 139
7 Jerzy Wierzbołowski AK Dolnośląski Polski Fiat 126p 177 1 4 NU NU 8 128
8 Waldemar Mrówczyński AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 119 23 NU 6 15 15 121
9 Jarosław Koziczak AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 108 NU 5 10 7 113
10 Zbigniew Kordek AK Beskidzki Polski Fiat 126p 128 3 NU 13 NS 10 110
11 Zbigniew Czarnocki AK Warszawski Polski Fiat 126p 153 16 NU 7 NU 11 101
12 Włodzimierz Pawluczuk AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 103 11 19 NU 9 96
13 Wojciech Ryszewski AK Włocławski Polski Fiat 126p 131 21 DK 11 11 92
14 Andrzej Grabowski AK Morski Polski Fiat 126p 122 18 NU 14 16 87
15 Piotr Rakowski AK Cieszyński Polski Fiat 126p 132 8 7 75
16 Sławomir Kruk AK Świętokrzyski Polski Fiat 126p 140 19 NU 3 69
17 Tadeusz Suchoń AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 143 17 6 67
18 Andrzej Pięta AK Łódzki Polski Fiat 126p 173 6 DK 21 NU 63
19 Marek Greszta AK Dolnośląski Polski Fiat 126p 118 17 12 61
20 Angelo Gilli AK Beskidzki Polski Fiat 126p 107 15 DK 16 NU 59
21 Ireneusz Trzeszczkowski AK Toruński Polski Fiat 126p 09 24 DK NU 13 53
21 Andrzej Martynkin AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 08 20 17 53
23 Bogdan Pawlak AK Warszawski Polski Fiat 126p 110 7 NU 38
24 Jacek Marcinkiewicz AK Śląski Polski Fiat 126p 144 9 DK 36
25 Piotr Polak AK Beskidzki Polski Fiat 126p 165 12 33
25 Tadeusz Kotas AK Cieszyński Polski Fiat 126p 159 DK 12 NU 33
25 Krzysztof Winkowski AK Warszawski Polski Fiat 126p 116 NU NU 12 33
28 Paweł Puchalski AK Warszawski Polski Fiat 126p 130 13 NU 32
28 Marek Przybyła AK Beskidzki Polski Fiat 126p 102 DK 13 32
30 Andrzej Chełstowski AK Szczeciński Polski Fiat 126p 141 14 31
30 Bogdan Ślęga AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 04 14 NU 31
30 Bogumił Kut AK Śląski Polski Fiat 126p 020 14 31
33 Jacek Chojnacki AK Warszawski Polski Fiat 126p 014 15 30
34 Mariusz Stuszewski AK Warszawski Polski Fiat 126p 179 18 NU 27
34 Mario Stula AK Śląski Polski Fiat 126p 148 NU NU NU 18 27
36 Witold Witkowski AK Szczeciński Polski Fiat 126p 142 20 DK 25
37 Andrzej Polkowski AK Lubelski Polski Fiat 126p 198 22 DK 25
38 Kazimierz Krawczyk AK Zielonogórski Polski Fiat 126p 121 25 25
NS Jacek Czyżewski AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 133 NU DK NU NU 0
NS Jarosław Adamiak AK Szczeciński Polski Fiat 126p 156 NU 0
NS Bogusław Pająk AK Szczeciński Polski Fiat 126p 169 NU 0
NS Robert Gajór AK Morski Polski Fiat 126p 199 NU 0
NS Robert Herba AK Śląski Polski Fiat 126p 018 NU 0
NS Piotr Zuber AK Beskidzki Polski Fiat 126p 112 DK NU 0
NS Grzegorz Grabowski AK Warszawski Polski Fiat 126p 145 NU 0
NS Andrzej Stachurski AK Lubelski Polski Fiat 126p 196 NU 0

Klasa 3Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Wojciech Cołoszyński AK Warszawski Polski Fiat 126p 294 3 NU 2 2 3 178
2 Tomasz Barański AK Łódzki Polski Fiat 126p 203 2 NU 14 1 2 173
3 Andrzej Godula AK Krakowski Trabant 600 257 4 1 16 4 161
4 Zbigniew Zapędowski AK Łódzki Polski Fiat 126p 254 NU 5 3 7 10 156
5 Witalis Misiewicz AK Lubelski Polski Fiat 126p 146 10 6 5 7 152
6 Zbigniew Szwagierczak AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 227 19 3 NU 6 4 149
7 Włodzimierz Krukowski AK Świętokrzyski Polski Fiat 126p 266 1 4 NU NU 1 141
7 Wojciech Ryszewski AK Włocławski Polski Fiat 126p 131 NU 12 4 10 13 141
9 Piotr Zuber AK Beskidzki Polski Fiat 126p 112 11 5 19 5 140
10 Włodzimierz Pawluczuk AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 103 10 7 13 11 139
11 Adam Michalski AK Warszawski Polski Fiat 126p 253 17 13 8 14 11 134
12 Andrzej Stachurski AK Lubelski Polski Fiat 126p 196 14 9 13 12 132
13 Michał Adamski AK Łódzki Polski Fiat 126p 256 6 6 NU 6 117
14 Marian Czapka AK Cieszyński Polski Fiat 126p 214 NU 12 8 8 107
15 Adam Sowa AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 217 NU NU 1 3 93
15 Iwona Mianowska AK Krakowski Polski Fiat 126p 287 NU 11 16 15 93
17 Witold Witkowski AK Szczeciński Polski Fiat 126p 142 16 17 15 87
18 Kazimierz Sołtowski AK Szczeciński Trabant 600 260 12 2 79
19 Tadeusz Bryczek AK Beskidzki Polski Fiat 126p 226 7 9 NU 74
20 Marek Greszta AK Dolnośląski Polski Fiat 126p 118 10 14 66
21 Jerzy Wierzbołowski AK Dolnośląski Polski Fiat 126p 177 5 20 NW 65
21 Mirosław Krachulec AK Częstochowski Polski Fiat 126p 252 8 17 65
23 Paweł Puchalski AK Warszawski Polski Fiat 126p 130 14 19 57
23 Andrzej Polkowski AK Lubelski Polski Fiat 126p 198 15 18 57
25 Andrzej Grabowski AK Morski Polski Fiat 126p 122 NU NU 18 16 56
26 Krzysztof Winkowski AK Warszawski Polski Fiat 126p 116 NU 7 38
27 Dariusz Kinderman AK Śląski Polski Fiat 126p 190 8 NU 37
28 Piotr Polak AK Beskidzki Polski Fiat 126p 165 9 36
28 Tadeusz Suchoń AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 143 9 36
28 Wojciech Urbański AK Śląski Polski Fiat 126p 270 NU 9 36
31 Stanisław Dawid AK Częstochowski Polski Fiat 126p 149 11 NU 34
32 Angelo Gilli AK Beskidzki Polski Fiat 126p 107 NU 12 33
33 Andrzej Chełstowski AK Szczeciński Polski Fiat 126p 141 13 32
34 Sławomir Kruk AK Świętokrzyski Polski Fiat 126p 140 NU 15 30
34 Tadeusz Kotas AK Cieszyński Polski Fiat 126p 159 NU 15 30
36 Klaudiusz Rak AK Śląski Polski Fiat 126p 238 16 NU 29
37 Mario Stula AK Śląski Polski Fiat 126p 148 NU 17 28
38 Jacek Czyżewski AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 133 18 NU NU NU 27
NS Zbigniew Kordek AK Beskidzki Polski Fiat 126p 128 NU NU NU 0
NS Robert Gajór AK Morski Polski Fiat 126p 199 NU 0
NS Mirosław Kordek AK Beskidzki Polski Fiat 126p 220 NU NU 0
NS Antoni Skudło AK Śląski Polski Fiat 126p 123 NU 0
NS Piotr Kolasiński AK Wielkopolski Polski Fiat 126p 158 NU 0
NS Jacek Niglus AK Śląski Polski Fiat 126p 230 NU 0
NS Andrzej Kowalski AK Krakowski Polski Fiat 126p 244 NU NU 0
NS Bogusław Ejsmont AK Szczeciński Polski Fiat 126p 269 NU 0
NS Andrzej Lasek AK Krakowski Polski Fiat 126p 271 NU 0

Klasa 4Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Wacław Janowski AK Dolnośląski Zastava 1300 4 NU 1 1 1 3 193
2 Andrzej Mielcarek AK Wielkopolski Zastava 1300 29 1 2 2 3 185
3 Henryk Mandera AK Śląski Łada 1300 8 2 3 NU 6 2 174
4 Marek Kozłowski AK Lubelski Łada 1300 9 5 5 3 NU 4 164
5 Krzysztof Godwod AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 125p 19 4 4 9 4 6 164
6 Andrzej Bajuk AK Włocławski Polski Fiat 125p 2 6 5 9 8 152
7 Jerzy Bekas AK Wielkopolski Polski Fiat 125p 5 10 7 6 8 149
8 Adam Polak AK Warszawski Polski Fiat 125p 1500 16 3 NU NU 2 1 139
9 Władysław Starkowski AK Dolnośląski Zastava 1100 31 6 NU 8 NU 5 116
10 Czesław Trzeszczkowski AK Toruński Polski Fiat 125p 36 12 4 7 112
11 Andrzej Krzywda AK Śląski Polski Fiat 125p 17 9 8 NU 10 108
12 Wiesław Wielochowski AK Warszawski Polski Fiat 125p 91 8 NU 10 73
13 Stanisław Polkowski AK Lubelski Polski Fiat 125p 23 7 11 72
14 Tadeusz Kudłaty AK Dolnośląski Polski Fiat 125p 6 8 NU 11 71
15 Romuald Chałas AK Warszawski Polski Fiat 125p 88 11 9 70
16 Zbigniew Janiec AK Piotrkowski Polski Fiat 125p 21 5 40
17 Andrzej Kutelski AK Szczeciński Polski Fiat 125p 1500 32 7 38
NS Piotr Nowicki AK Wielkopolski Polski Fiat 125p 1 NU NU 0
NS Ryszard Kozłowski AK Lubelski Łada 1300 3 NU 0

Klasa 5Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Edward Kinderman AK Śląski Polonez Prototyp 1800 51 5 2 2 NU 2 178
2 Piotr Nowicki AK Wielkopolski Polski Fiat 125p 1500 1 3 4 3 6 166
3 Jerzy Dyszy AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 125p 1500
Łada
60 6 8 6 NU 1 165
4 Andrzej Pazdor AK Krakowski Prototyp 1500 65 NU 6 5 7 7 155
5 Maciej Bogusławski AK Rzemieślnik Warszawa MB-03 43 1 1 NU 4 NU 141
6 Andrzej Kleina AMK Drwęca Opel Kadett 52 2 3 NU 3 132
7 Adam Polak AK Warszawski Polski Fiat 125p 1500 16 NU 1 2 96
8 Stanisław Polkowski AK Lubelski Polski Fiat 125p 23 8 5 77
9 Janusz Podleśny AK Lubelski Polski Fiat 125p 7 9 5 76
10 Włodzimierz Pawluczuk AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 800 103 7 8 75
11 Bogdan Wozowicz KS Maraton Warszawa Ford Escort 2000 1 50
12 Grzegorz Niśkiewicz AK Łódzki Opel Manta E 57 3 43
13 Wacław Janowski AK Dolnośląski Zastava 1300 4 4 NU NU 41
13 Władysław Starkowski AK Dolnośląski Zastava 1300 31 4 NU 41
13 Jerzy Franek AK Cieszyński Łada 1600 MTX 72 4 41
16 Tadeusz Kudłaty AK Dolnośląski Polski Fiat 125p 1500 6 NU 5 40
17 Mieczysław Dymek AK Krakowski Prototyp 1300 66 NU 6 39
18 Andrzej Krzywda AK Śląski Polski Fiat 125p 1500 17 7 NU NU 38
18 Adam Sowa AK Rzemieślnik Warszawa Polski Fiat 126p 1500 217 7 NU 38
20 Robert Moritz AK Warszawski Łada 1600 68 9 NU 36
20 Marek Kozłowski AK Warszawski Łada 1300 9 NU 9 36
NS Ryszard Granica AK Cieszyński Łada 1600 MTX 69 NU 0
NS Włodzimierz Krukowski AK Kielecki Polski Fiat 126p 266 NU 0
NS Mirosław Krachulec AK Częstochowski Ford Escort 2000 22 NU 0

Klasa 6Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Jerzy Mazur AK Dolnośląski MTX 1-06 3 8 1 1 1 3 193
2 Stefan Banaszak AK Szczeciński Promot 83 10 3 3 2 2 1 185
3 Jacek Szmidt AK Toruński MTX 1-06 5 1 2 3 NU 11 173
4 Józef Kiełbania AK Świętokrzyski MTX 1-06 2 2 12 5 5 4 167
5 Hieronim Kochański AK Warszawski MTX 1-03 6 6 NS 4 3 5 163
6 Tomasz Szczęsny AK Warszawski Promot 83 17 NU 10 10 7 6 147
7 Marek Kostikow AK Wielkopolski Promot 79 23 10 8 13 10 139
8 Romuald Chałas AK Warszawski Promot 79 14 13 9 12 11 135
9 Piotr Zaleski AK Morski Promot 83 8 4 6 4 121
10 Tomasz Jeromin AK Świętokrzyski Promot 79 4 5 5 8 NU 117
11 Piotr Lenartowicz AK Świętokrzyski Promot 79 15 9 NU 6 7 113
12 Lech Wojciechowski AK Kaliski Promot 83 18 12 NU 9 8 106
13 Andrzej Sumara AK Morski MTX 1-03 11 7 11 NU 13 104
14 Ryszard Plucha AK Warszawski Promot 77 13 14 9 10 102
15 Zbigniew Pokorski AK Świętokrzyski Promot 76 24 11 13 NU 12 99
16 Andrzej Wojciechowski AK Śląski Promot 83 9 7 NU 2 84
17 Witold Nalewaj AK Szczeciński MTX 1-03 7 NU 7 11 72
18 Józef Gutmacher AK Śląski Promot 76 21 NU 4 15 71
19 Marek Obarski AK Wielkopolski Promot 79 19 NU 14 NU 9 67
20 Marek Głowacki AK Szczeciński Promot 76
Promot 83
16 6 NU 39
21 Mariusz Podkalicki AK Szczeciński MTX 1-03 7 8 37
22 Andrzej Kuchta AK Beskidzki Promot 69 26 12 33
23 Jan Kościuszko AK Krakowski Promot 70 20 15 30

Klasa 7Edytuj

Poz. Kierowca Zespół Samochód Nr POZ KIE TOR KIE POZ Punkty
1 Jerzy Krotoski AK Wielkopolski Promot 82 60 1 1 1 2 NU 196
2 Mariusz Podkalicki AK Szczeciński Promot 76 48 3 2 1 1 189
3 Tomasz Sikora AK Świętokrzyski Promot 82 57 5 6 2 5 165
4 Ryszard Zygmunt AK Morski Promot 82 54 4 NU 7 3 165
5 Piotr Górecki AK Morski Promot 77 41 13 8 3 6 6 158
6 Janusz Orłowski AK Szczeciński OPO5 83 58 6 7 4 7 156
7 Eugeniusz Zarzycki AK Rzemieślnik Warszawa Promot 81 51 NU 4 16 4 5 151
8 Jarosław Podsiadło AK Świętokrzyski Promot 75 44 7 NU 9 8 8 148
9 Marek Oryński AK Krakowski Promot 77 46 9 5 12 7 147
10 Kazimierz Sołtowski AK Szczeciński Promot 82 47 10 10 6 11 143
11 Artur Skwarzyński AK Rzemieślnik Warszawa Promot 82 56 11 14 10 4 141
12 Artur Makowski AK Świętokrzyski Promot 76 45 17 12 15 14 11 128
13 Grzegorz Kamiński AK Toruński Promot 82 55 9 DK 9 2 118
14 Andrzej Proć AK Częstochowski Promot 81 52 NU NU 13 13 9 100
15 Mirosław Kłoda AK Świętokrzyski Promot 76 63 11 11 15 98
16 Marek Bogusz AK Kaliski Promot 77 42 18 10 16 91
17 Andrzej Wojciechowski AK Śląski Promot 76 65 2 5 NU 86
18 Eugeniusz Kulawik AK Śląski Promot 76 53 8 3 NU NU 80
19 Tomasz Osterloff AK Toruński Promot 75 43 15 NU 8 NU 67
20 Dariusz Nowaczyński AK Wielkopolski Promot 77 61 NU 12 17 61
21 Krzysztof Kotowicz AK Wielkopolski Promot 74 64 NU NU NU 10 35
22 Andrzej Grochowski AK Warszawski Promot 81 49 12 33
22 Robert Gajór AK Morski Promot 76 65 NU 12 33
24 Aleksander Majerczak AK Wielkopolski Promot 75 62 14 31
25 Wojciech Skowroński AK Toruński Promot 81 50 16 NU 29

ZespołyEdytuj

Poz. Zespół Punkty
1 AK Wielkopolski 570
2 AK Warszawski 556
3 AK Dolnośląski 548
4 AK Śląski 538
5 AK Szczeciński
6 AK Rzemieślnik Warszawa
7 AK Kielecki
8 AK Morski
9 AK Krakowski
10 AK Lubelski

PrzypisyEdytuj

  1. Steć 2011 ↓, s. 14.
  2. Filip Cygan: WSMP: Dziś okrągła rocznica! (pol.). W: swiatwyscigow.pl [on-line]. 2013-05-17. [dostęp 2016-10-28].
  3. a b Chyła 2015 ↓, s. 11.
  4. Steć 2011 ↓, s. 66.
  5. Steć 2011 ↓, s. 73.
  6. Litwin 1980 ↓, s. 229.
  7. Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 1961 (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  8. Steć 2011 ↓, s. 114.
  9. a b Chyła 2015 ↓, s. 12.
  10. Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 1973 (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  11. Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 1974 (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  12. Chyła 2015 ↓, s. 53, 63.
  13. Chyła 2015 ↓, s. 100.
  14. Chyła 2015 ↓, s. 63.
  15. Chyła 2015 ↓, s. 88–103.
  16. Chyła 2015 ↓, s. 68–69.
  17. Grzegorz Chyła: 30 rocznica śmierci Christiana Grochowskiego (pol.). W: autoklub.pl [on-line]. 2013-06-07. [dostęp 2016-10-28].
  18. a b Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 1983 (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  19. a b c d Wyścigowe Samochodowe Mistrzostwa Polski 1984 (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  20. a b Chyła 2015 ↓, s. 105.
  21. Chyła 2015 ↓, s. 153.
  22. a b Chyła 2015 ↓, s. 116.
  23. a b Chyła 2015 ↓, s. 121.
  24. a b c Chyła 2015 ↓, s. 125.
  25. a b Chyła 2015 ↓, s. 119.
  26. a b c d e f g h i 30.04-1.05.1984 Poznań - 1 eliminacja WSMP (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  27. a b c Chyła 2015 ↓, s. 107.
  28. a b c d e f Chyła 2015 ↓, s. 109.
  29. a b c d Chyła 2015 ↓, s. 106.
  30. Steć 2011 ↓, s. 201.
  31. Chyła 2015 ↓, s. 127.
  32. a b c d e f g h i 26-27.05.1984 Kielce - 2 eliminacja WSMP (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  33. Chyła 2015 ↓, s. 113–114.
  34. a b Chyła 2015 ↓, s. 110.
  35. Chyła 2015 ↓, s. 109–110.
  36. The Friendship of Socialist Countries Cup (FSCC) (ang.). W: teamdan.com [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  37. Motorsport in Osteuropa 1984 (niem.). W: puru.de [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  38. Chyła 2015 ↓, s. 118.
  39. a b c d e f g h 1-2.09.1984 Toruń - 3 eliminacja WSMP (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  40. Chyła 2015 ↓, s. 156.
  41. Chyła 2015 ↓, s. 126.
  42. a b c d e f g h 8-9.09.1984 Kielce - 4 eliminacja WSMP (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  43. Chyła 2015 ↓, s. 119–120.
  44. a b c d Chyła 2015 ↓, s. 120.
  45. Chyła 2015 ↓, s. 120–121.
  46. Chyła 2015 ↓, s. 119, 121.
  47. a b c d e f g h i 6-7.10.1984 Poznań - 5 eliminacja WSMP (pol.). W: scr.civ.pl [on-line]. [dostęp 2016-10-28].
  48. Chyła 2015 ↓, s. 123.
  49. a b Chyła 2015 ↓, s. 122.
  50. Chyła 2015 ↓, s. 122–123.
  51. Chyła 2015 ↓, s. 157.
  52. Chyła 2015 ↓, s. 122, 125.
  53. Chyła 2015 ↓, s. 125–127.
  54. Chyła 2015 ↓, s. 117.
  55. Chyła 2015 ↓, s. 134.
  56. Chyła 2015 ↓, s. 153–157.

BibliografiaEdytuj