Wysokościowa osnowa geodezyjna w Polsce

Wysokościowa osnowa geodezyjna w Polsce – zbiór punktów, które mają położenie wyznaczone w państwowym systemie odniesień przestrzennych, których wysokość (H) w stosunku do przyjętej powierzchni odniesienia została określona przy zastosowaniu technik geodezyjnych (wyznaczono rzędne wysokościowe względem przyjętego poziomu morza) oraz określono błąd ich wyznaczenia[1].

Reper, przykład punktu osnowy wysokościowej

Podział osnowyEdytuj

Ze względu na dokładność oraz sposób jej zakładania wysokościową osnowę geodezyjną dzieli się na[1]:

  1. osnowę podstawową fundamentalną – stanowią ją punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności, które przenoszą na obszar kraju geodezyjny układ odniesienia i układ wysokości
  2. osnowę podstawową bazową – stanowią ją punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności realizujące przyjęte układy odniesienia, i które są rozmieszczone równomiernie na terenie Polski
  3. osnowę szczegółową – stanowią ją punkty wyznaczone w sieciach będących rozwinięciem podstawowej osnowy geodezyjnej, a stopień ich zagęszczenia jest uzależniony od stopnia zurbanizowania terenu

Podstawowa osnowa wysokościowaEdytuj

Podstawową fundamentalną osnowę wysokościową tworzą punkty główne krajowej sieci EUVN. Punkty fundamentalnej osnowy wysokościowej zakłada się na litej skale lub na słupach osadzonych na stopach fundamentowych zagłębionych poniżej poziomu przemarzania gruntu.

Podstawową bazową osnowę wysokościową tworzą punkty rozwinięcia sieci EUVN oraz punkty sieci niwelacyjnej (repery) pomierzone metodą geometrycznej niwelacji precyzyjnej, przy czym linie niwelacyjne (składające się z odcinków) muszą tworzyć jednorzędowy wielowęzłowy układ poligonów niwelacyjnych. Średnie długości linii niwelacyjnych bazowej osnowy wysokościowej powinny wynosić od 25 do 35 km (8–12 km na terenach zurbanizowanych).

Punkty bazowej osnowy wysokościowej stabilizuje się jednym z trzech rodzajów znaków wysokościowych:

  • znakami podziemnymi
  • znakami naziemnymi
  • znakami ściennymi w postaci metalowych bolców (reperów)

Maksymalne średnie błędy niwelacji przed wyrównaniem:

  • średni błąd pomiaru linii niwelacyjnej – 0,4 mm/km
  • średni błąd pomiaru wyznaczony z odchyłek zamknięć poligonów – 1 mm/km
  • średni błąd przypadkowy pomiaru – 0,4 mm/km
  • średni błąd systematyczny – 0,2 mm/km

Średni błąd pomiaru 1 km niwelacji po wyrównaniu nie powinien być większy niż 1,5 mm/km.

Współrzędne poziome (X, Y) znaków podziemnych punktów podstawowej osnowy wysokościowej wyznacza się z dokładnością nie mniejszą niż 0,1 m względem poziomej osnowy geodezyjnej, a współrzędne pozostałych znaków wysokościowych określa się z błędem nie większym niż 5 m[1].

Szczegółowa osnowa wysokościowaEdytuj

Szczegółowa wysokościowa osnowa geodezyjna stanowi zbiór punktów będących zagęszczeniem osnowy podstawowej służący do nawiązywania osnów pomiarowych oraz wykonywania pomiarów geodezyjnych. Średnie długości linii niwelacyjnych nie powinny przekraczać 18 km (6 km na terenach zurbanizowanych).

Szczegółową wysokościową osnowę geodezyjną tworzą sieci niwelacyjne, zakładane metodą niwelacji geometrycznej oraz punkty wysokościowe zakładane techniką GNSS przy nawiązaniu sieci do co najmniej czterech punktów podstawowej wysokościowej osnowy geodezyjnej.

Punkty szczegółowej osnowy wysokościowej stabilizuje się jednym z dwóch rodzajów znaków wysokościowych:

  • znakami naziemnymi
  • znakami ściennymi w postaci metalowych bolców (reperów)

Średni błąd pomiaru 1 km niwelacji po wyrównaniu nie powinien być większy niż 4 mm/km, a błąd wysokości punktu nie większy niż 0,01 m.

Współrzędne poziome (X, Y) znaków wysokościowych określa się z błędem nie większym niż 5 m[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj