Otwórz menu główne

Yunqi Zhuhong (1536-1615; chiń., pinyin 云栖祩宏 Yúnqī Zhùhóng; kor. 운서주굉 Unsŏ Chu’goeng; jap. Unsei Shukō; wiet. Vân Thê Chu Hoành) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Prekursor okresu rewitalizacji chanu w XVII wieku. Znany także jako Lianchi Zhuhong (蓮池祩宏).

Yunqi Zhuhong 云栖祩宏
Shen
Ilustracja
Mistrz chan Yunqi Zhuhong
Data i miejsce urodzenia 1536
Hangzhou
Data śmierci 1615
Szkoła caodong
Linia przekazu
Dharmy zen
Po’an Zuxian
Nauczyciel Xiaoyan Debao
Zakon chan

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Hangzhou w rodzinie Shen. Przygotowywał się do kariery urzędniczej, był doskonałym studentem. Jego pierwsze zetknięcie z buddyzmem nastąpiło poprzez Szkołę Czystej Krainy. W wieku 31 lat został mnichem buddyjskim, a jego druga żona także później została mniszką. Zhuhong był prawdopodobnie pierwszym intelektualistą z licencjatem, który stał ważnym mnichem w 1560 roku[1]. Jego nauczycielem był Xiaoyan Debao.

Yunqi Zhuhong wraz z Hanshanem Deqingiem i Zibo Zhenkem zdominowali chiński buddyjski świat w XVI wieku. Byli prekursorami odrodzenia się buddyzmu chan w XVII wieku w okresie dynastii Qing. Był to okres, w którym odradzający się chan nie odzyskał jeszcze swoich unikalnych cech i tożsamości. Mnisi rościli sobie prawo do przekazu Dharmy bez osobistej konfrontacji z ich nauczycielem i swobodnie nauczali swojej własnej wersji chanu. Nawet termin heshang (和尚), oznaczający "mnicha", zmienił swoje znaczenie na "kapłana", tak jak w Japonii. Jak napisał Zhuhong: "Mnisi sa także geomantami, wróżbitami, fizjonomistami, lekarzami, ginekologami, twórcami leczniczych mikstur, uzdrowicielami dusz i alchemikami". Dla Zhuhonga, Hanshana i Zenke przekaz Dharmy nie odgrywał jakiejś ważniejszej roli, krytykowali tworzący się styl uproszczonego podejścia do opowieści gong’anowych, popierali natomiast oświecenie przez stopniową i wytrwałą samotną praktykę. Był to pierwszy etap reaktywacji tradycji chan, który zakończył się krótko po 1620 roku, gdyż mistrzowie ci zmarli właśnie w tym czasie: Zhuhong w 1615, Zhenke w 1603, a Hanshan w 1623 roku[2].

Zhuhong starał się unikać konfrontacji z konfucjanizmem i taoizmem. W efekcie stworzył dość pragmatyczną kombinację chanu z naukami Szkoły Czystej Krainy, do której dołączył zintegrowane elementy pochodzenia konfucjańskiego i taoistycznego. Yunqi Zhuhong uprawomocniał taką synkretyczną orientację, jako absolutnie nie kłócącą się z duchowym ideałem chanu[3].

Dla jego uhonorowania został odnowiony klasztor Yunqi (云栖寺), którego został opatem. W nauczaniu wzorem dla niego był mistrz Dahui Zonggao (1089-1163)[4].

W wydanej w latach 50. XVII wieku książce Wudeng yantong napisanej przez Feiyina Tongronga, która została zaskarżona przed władzami prowincji w 1654 roku, mistrz Yunqi Zhuhong oraz Hanshan Deqing i Zibo Zenke zostali całkowicie zmarginalizowani, gdyż nie mieli pewnych linii przekazu[5].

Pod koniec okresu Ming do Chin przybyli jezuiccy misjonarze, na czele z Matteo Riccim, którzy aktywnie propagowali chrześcijaństwo oraz jednoczyli się z konfucjanizmem przeciw buddyzmowi, co stanowiło poważne zagrożenie dla buddyzmu. Znani mnisi, tacy jak Zhuhong i Ouyi Zhixu (1599-1655) odpowiedzieli na wyzwanie. Zhuhong napisał antychrześcijański tekst w 1615 roku, a Ouyi - w 1643 roku. Do antychrześcijańskiego ruchu dołączył także i Miyun Yuanwu. Zebrane eseje Zhuhonga ukazały się pod tytułem Zhuzhuang suibi w trzech częściach, jako "Chubi" (初笔) (1600), "Erbi" (二笔) (1615) i "Sanbi" (三笔) (1615)[6].

Zhuhong także bardzo mocno zaangażował się po stronie ahimsy i wiele z jego nauk poświęconych było nie zabijaniu zwierząt. Potrafił tym natchnąć także intelektualistów, którzy włączali się w jego akcje "uwalniania zwierząt"[7].

Mistrz również stworzył bardzo znaczący świecki buddyjski ruch, który pozwalał świeckim buddystom na życie zgodne z buddyjskimi wytycznymi, bez opuszczania swoich rodzin i prowadzenia życia w celibacie. Ustanowił coś w rodzaju "rozliczenia" zasług, aby zainspirować społeczności do życia w zgodzie z buddyjskimi zasadami i gromadzenia dobrej karmy. Jego katalog zasług i przewinień składał się z kilku rozdziałów, np. "Dobre czyny zainspirowane lojalnością i synowską miłością".

Mistrz chan Yunqi Zhuhong zmarł w 1615 roku.

Prace literackieEdytuj

  • Huang Ming gaoseng jilue (Biografie wybitnych mnichów [okresu] Ming)
  • Zhujing risong (Pisma do dziennego śpiewania)
  • Zhuzhuang suibi (zbiór esejów)
  • Changuan zejin (Impuls do rozwoju w bramie chan)

Linia przekazu Dharmy zenEdytuj

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

PrzypisyEdytuj

  1. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 101
  2. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 106
  3. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 161
  4. Miriam L. Levering. "Dahui Zonggao (1089-1163): The Image Created by His Stories about Himself and by His Teaching Style" [w:] Zen Masters", str. 104
  5. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 7
  6. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 307
  7. Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 367

Bibliografia i źródłaEdytuj

  • Jiang Wu: Enlightenment in Dispute. The Reinvention of Chan Buddhism in Seventeenth-Century China. Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 457. ISBN 978-0-19-533357-2. OCLC 156891956. (ang.)
  • Miriam L. Levering: Dahui Zonggao (1089-1163): The Image Created by His Stories about Himself and by His Teaching Style. W: Steven Heine: Zen Masters. Wyd. 1. Oxford: Oxford University Press, 2010, s. 104, 105. ISBN 978-0-19-536765-2.