Otwórz menu główne

Z17 Diether von Roeder

Z17 Diether von Roeder – niemiecki niszczyciel z okresu II wojny światowej, główny okręt typu 1936 (nazywanego też Diether von Roeder), zatopiony w 1940 w bitwie pod Narwikiem.

Z17 Diether von Roeder
ilustracja
Historia
Stocznia Deschimag, Brema
Położenie stępki 9 września 1936
Wodowanie 19 sierpnia 1937
 Niemcy
Wejście do służby 29 sierpnia 1938
Zatopiony 13 kwietnia 1940 pod Narwikiem
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 2411 t
pełna: 3415 t
Długość 123 m
Szerokość 11,8 m
Zanurzenie 4,3 m
Napęd
2 turbiny parowe o mocy 70 000 KM, 6 kotłów parowych, 2 śruby
Prędkość 38 węzłów
Zasięg 2020 Mm przy 19 w
Uzbrojenie
5 × 128 mm (5×I),
4 × 37 mm plot (2×II),
6 × 20 mm plot (6×I),
8 wt 533 mm (2×IV), 18 bg, miny
Załoga 323

BudowaEdytuj

Zamówiony wraz z innymi okrętami tego typu 6 stycznia 1936, położenie stępki9 września 1936, wodowanie – 19 sierpnia 1937, wejście do służby – 29 sierpnia 1938. Zbudowany w stoczni Deschimag AG w Bremie (numer stoczniowy W920). W systemie oznaczeń niemieckich niszczycieli miał przydzielony numer Z17 (rzadko używany w oficjalnych dokumentach), przed wojną nosił numer burtowy 51. Budowa kosztowała 12,87 mln Reichsmark[1].

Nazwę nadano mu na cześć niemieckiego niemieckiego kapitana marynarki, dowódcy niszczyciela S 62 z I wojny światowej, poległego na nim 10 lipca 1918 na minie, podczas próby ratowania niszczyciela S 66.

SłużbaEdytuj

Po wybuchu II wojny światowej działał na Morzu Północnym i w Cieśninach Duńskich. 4 września 1939 lekko uszkodzony w nalocie brytyjskim na Wilhelmshaven[2]. Uczestniczył w jednej operacji stawiania min na wodach angielskich, w nocy 17/18 października 1939 w ujściu rzeki Humber (wraz z niszczycielami „Karl Galster”, „Friedrich Eckoldt”, „Wilhelm Heidkamp”, „Hans Lüdemann” i „Hermann Künne”)[3].

Wziął następnie udział w inwazji na Norwegię (operacji Weserübung), w grupie zajmującej Narwik, przewożąc tam strzelców górskich. 9 kwietnia 1940 zdobył przed Narwikiem dwa małe norweskie patrolowce „Michael Sars” i „Kelt”.

Dozorując w Ofotfjordzie 10 kwietnia rano, na skutek nieporozumienia powrócił do portu w Narwiku, przez co nie wykryto do fiordu brytyjskiej 2 Flotylli Niszczycieli. W następującej bitwie pod Narwikiem został poważnie uszkodzony artylerią brytyjskich niszczycieli i unieruchomiony (13 zabitych); wypuszczone przez niego trzy torpedy przeszły pod okrętami brytyjskimi na zbyt dużej głębokości (być może na skutek wad technicznych)[2].

13 kwietnia 1940 podczas drugiego starcia pod Narwikiem, stał unieruchomiony w porcie w Narwiku, gdzie był nieskutecznie ostrzeliwany m.in. przez pancernik HMS „Warspite”. Sam ostrzeliwał brytyjskie okręty, uszkadzając niszczyciel HMS „Cossack”, po czym po wyczerpaniu amunicji został wysadzony w powietrze przez załogę (pozycja 68°25′N 17°24′E/68,416667 17,400000).

Dowódcy:

  • kmdr ppor (Korvettenkapitän) Erich Holtorf: 29 sierpnia 1938 – 13 kwietnia 1940

Dane techniczneEdytuj

Szczegółowy opis i historia konstrukcji – w artykule niszczyciele typu 1936.

  • wyporność:
    • standardowa: 2411 t
    • pełna: 3415 t
  • wymiary:
    • długość: 123 m
    • długość na linii wodnej: 120 m
    • szerokość: 11,8 m
    • zanurzenie: 4,3 m
  • napęd: 2 turbiny parowe o mocy łącznej 70 000 KM, 6 kotłów parowych Wagnera (ciśnienie robocze 70 at), 2 śruby
  • prędkość maksymalna: 38 w
  • zasięg: 2020 mil morskich przy prędkości 19 w
  • zapas paliwa: 787 t mazutu
  • załoga: 323

Uzbrojenie i wyposażenie:

  • 5 dział kalibru 128 mm (nominalnie 12,7 cm) SK C/34 w pojedynczych stanowiskach, osłoniętych maskami (5xI)
    • długość lufy L/45 (45 kalibrów), donośność maksymalna 17 400 m, kąt podniesienia +30°, masa pocisku 28 kg, zapas amunicji – 120 na działo
  • 4 działka przeciwlotnicze 37 mm SK C/30, półautomatyczne, podwójnie sprzężone na podstawach LC/30 (2×II)
  • 6 działek przeciwlotniczych 20 mm (6×I)
  • 8 wyrzutni torpedowych 533 mm (2×IV), 12-16 torped
  • 18 bomb głębinowych (zrzutnia bg)
  • możliwość zabrania 60 min morskich
  • szumonamiernik GHG
  • system kierowania ogniem artylerii głównej: dwa 4-metrowe dalmierze stereoskopowe (na nadbudówce dziobowej i śródokręciu), centrala artyleryjska C34/Z

PrzypisyEdytuj

  1. German Naval History.
  2. a b S Patjanin: „Esmincy...”.
  3. German Naval History.

BibliografiaEdytuj

  • Siergiej W. Patjanin (С.В.Патянин): „Esmincy tipa Leberecht Maass” (Эсминцы типа «Леберехт Маасс»), seria Morskaja Kollekcja 5/2004.
  • Z17 Diether von Roeder w serwisie German Naval History.