Otwórz menu główne

Zagłębie Sosnowiec (piłka nożna)

polski klub piłkarski

Zagłębie Sosnowiecpolski klub piłkarski z Sosnowca.Od sezonu 2019/2020 klub będzie po roku przerwy występował w 1 lidze po spadku z Ekstraklasy w sezonie 2018/2019.

Zagłębie Sosnowiec S.A.
Pełna nazwa Zagłębie Sosnowiec
Spółka Akcyjna
w Sosnowcu
Przydomek Zagłębiacy, Chłopcy znad Brynicy
Barwy czerwono-zielono-białe
Data założenia 1906
Debiut w najwyższej lidze 20 marca 1955
Zagłębie – Górnik Radlin 4:0
Liga I liga
Adres ul. Kresowa 1
41-200 Sosnowiec
Stadion Stadion Ludowy
Numer KRS 0000105589
Prezes Marcin Jaroszewski
Trener Radosław Mroczkowski
Asystent trenera Michal Farkaš
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Od KS Milowice do Unionu SosnowiecEdytuj

Pierwsza organizacja sportowa na terenie Sosnowca powstała w 1906 r. – przy hucie „Milowice” w dzielnicy o tej samej nazwie. Wśród założycieli powstałego wówczas klubu sportowego byli: Aleksander Rene, Edward Michałowski i Józef Komander. Powstała drużyna nie miała stałego boiska – w piłkę grano praktycznie wszędzie tam, gdzie się dało.

W 1908 m.in. za prowadzenia nielegalnego klubu, aresztowany i osadzony w więzieniu w Łodzi został jeden z jego założycieli Aleksander Rene. Wydawało się, że nowo powstały klub nie ma szans na przetrwanie zwłaszcza że gubernator piotrkowski (któremu administracyjnie podlegał Sosnowiec) odmówił pomocy w stworzeniu w mieście filii petersburskiego Unionu.

Pomimo tak niesprzyjających okoliczności Rene nie rezygnował i jeszcze w 1908 r. zwrócił się z prośbą wprost do władz Unionu. Tym razem sprawę udało się załatwić pozytywnie i jeszcze w tym samym roku klubik z Sosnowca mógł nosić dumne miano „TS Union”. Organizacją nowego klubu zajął się m.in. wypuszczony na wolność Aleksander Rene.

Wtedy też powstał pierwszy w mieście plac do gry (stadionem to jeszcze to miejsce trudno było nazwać) przy skrzyżowaniu ulic Swobodnej i Starososnowieckiej[1], gdzie starano się rozgrywać mecze z drużynami ościennych miast. Union grał w barwach białych z poprzecznie przechodzącym czerwonym pasem. Oprócz drużyny piłkarskiej w klubie istniały również sekcje: cyklistów i kręglarska. W składzie Unionu grali: Peterek, Kwapisz, Nalewka, Bińkowski, Rene, Pladek, Plich, Kandziora, Twardoch, Kiel, Brinwgwald, Lenger, bracia Heizelmannowie, Oskar[2].

Czasy Victorii, KS Sosnowiec i UniiEdytuj

Podczas I wojny światowej wszelka działalność sportowa w Sosnowcu uległa zawieszeniu. Drużynę piłkarską udało się reaktywować dopiero pod koniec 1918 r., kiedy przy Towarzystwie Kulturalno-Oświatowym „Świt” powstał klub TS „Victoria”. Drużyna przyjęła barwy biało-zielone, a w jej składzie możemy odnaleźć m.in. braci Kiepurów (przez krótki czas w klubie grał późniejszy słynny tenor Jan Kiepura), Filipkowskiego, Judę, Okularczyka, Muszyńskiego, Rolskiego, Siwka, Słomczyńskiego, Wieprzyckiego, Wiewiórkę i Zygmuntowskiego.

W 1919 r. powstał drugi z sosnowieckich klubów – TS Sosnowiec (przemianowany w 1921 r. na KS Sosnowiec), który poprzez kierownika Aleksandra Rene nawiązywał do wcześniejszych sosnowieckich klubów – KS Milowice i Unionu.

Już w 1922 r. sosnowieccy działacze piłkarscy podjęli rozmowy nad stworzeniem jednej, silnej organizacji sportowej. Niestety nie udało się im wówczas dojść do porozumienia.

Do szczebla ogólnokrajowego (pierwszej ligi) Victoria miała szansę awansować w 1928 r., kiedy to po wygraniu kieleckiej klasy A (Sosnowiec należał wówczas administracyjnie do województwa kieleckiego), w pierwszej rundzie eliminacji drużyna zagrała z Garbarnią Kraków i Pogonią Katowice. Spotkania te zakończyły się jednak znaczącymi porażkami klubu.

Brak sukcesów na arenie ogólnopolskiej skłoniły działaczy do ponownego podjęcia rozmów w sprawie fuzji. Ostatecznie realizacja śmiałych planów doszła do skutku dopiero w 1931 r., kiedy to na bazie Victorii i KS Sosnowiec stworzono Unię Sosnowiec. Nowa drużyna miała rozgrywać swoje mecze na boisku przy Alei Mireckiego (otwartym kilka lat wcześniej w 1926 r.). Pierwszym sprawdzianem nowej drużyny był mecz towarzyski z pierwszoligowym Ruchem Hajduki Wielkie zakończony zaszczytnym dla nowej drużyny remisem 1:1. Prezesem nowo utworzonego klubu został inż. Jerzy Bijasiewicz, a do zarządu weszli Bronisław Bitnerowski, Stanisław Iskry, Teofil Kubiczek i Aleksander Wiprzycki[3]. Wśród wybijających się graczy tego okresu widzimy: Dudka, Gwoździa, Słotę, Suwałę i Widawskiego. Klub oprócz sekcji piłki nożnej prowadził jeszcze sekcje: hokeja na lodzie, bokserską, gier sportowych, łyżwiarską, kolarską, motocyklową, lekkoatletyczną, tenisa ziemnego oraz turystyczno-krajoznawczą.

Unia Sosnowiec aż do wybuchu II wojny światowej swoją wyższość w klasie A udowadniała 4 -krotnie. W każdym z tych przypadków nie udawało się jednak awansować do pierwszej ligi.

Za pierwszym razem w 1933 r. drużyna zajęła drugie miejsce w pierwszej rundzie eliminacji za Naprzodem Lipiny (remis i porażka), a przed Olszą Kraków (zwycięstwo i porażka).

Trochę lepiej Unii poszło rok później, kiedy to odniosła zwycięstwo i remis nad Grzegórzeckim Kraków oraz remis i porażkę ze Śląsk Świętochłowice. Zajęte ponownie drugie miejsce nie dawało prawa do dalszych gier eliminacyjnych.

Ostatnią przed wojną szansę na awans drużyna z Sosnowca miała w 1939 r., którą jednak tak jak i poprzednio nie udało się wykorzystać. Co więcej Unia przegrała wówczas wszystkie cztery mecze i zajęła ostatnie miejsce w tabeli za Śląskiem Świętochłowice i Fablokiem Chrzanów.

W drużynie grał wtedy m.in. wyróżniający się junior, późniejszy prezes PZPN Wiesław Ociepka.

Późniejsze losyEdytuj

Podczas okupacji początkowo grano sporadycznie, potem przeprowadzano regularne konspiracyjne rozgrywki z udziałem zespołów z Czeladzi, Piasków, Dąbrowy Górniczej, Niwki, Będzina, Zagórza i Sosnowca.

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Afera korupcyjnaEdytuj

2 sierpnia 2007 Wydział Dyscypliny PZPN za udział w największej w historii polskiego futbolu ujawnionej aferze korupcyjnej ukarał Zagłębie Sosnowiec degradacją o jedną klasę rozgrywkową, karą czterech ujemnych punktów oraz grzywną w wysokości 50 tys. złotych. Karą punktową klub ukarany został w sezonie 2007/08 zaś karą degradacji w sezonie 2008/09[4]. Później karę punktów przeniesiono na sezon 2008/09.

Powrót i spadek z EkstraklasyEdytuj

27 maja 2018, po zwycięstwie 1:0 z Ruchem Chorzów, Zagłębie Sosnowiec po 10 latach wróciło do Ekstraklasy. 5 maja 2019 po porażce z Śląskiem Wrocław 2:4, Zagłębie spadło do I ligi.

Szkolenie JuniorówEdytuj

Klub szkoli 14 grup młodzieżowych od 6 latków do juniorów starszych. Od 2012 roku Zagłębie wprowadziło projekt szkolenia dla najmłodszych[5]. Który dba o przygotowania dzieci w wieku od 3 do 6 lat. W sumie Zagłębie szkoli ponad 300 młodych piłkarzy.

Dotychczasowe nazwyEdytuj

  • 1906 – Klub Sportowy Milowice
  • 1908 – Towarzystwo Sportowe Union Sosnowiec (jako filia Unionu Petersburg)
  • 1918 – Towarzystwo Sportowe Victoria Sosnowiec
  • 1931 po fuzji z Towarzystwem Sportowym Sosnowiec – Unia Sosnowiec
  • 1945 – Robotniczy Klub Sportowy Sosnowiec
  • 1945 – Rejonowa Komenda Uzupełnień Sosnowiec
  • 1948 – ZKSM Unia Sosnowiec
  • 1949 – Zakładowy Klub Sportowy Stal Sosnowiec
  • 1962 – Górniczy Klub Sportowy Zagłębie Sosnowiec
  • 1993 – Stal Sosnowiec
  • 1994 – Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji Sosnowiec
  • 1994 – Sosnowieckie Towarzystwo Sportowe Sosnowiec
  • 1994 – Sosnowieckie Towarzystwo Sportowe Zagłębie Sosnowiec
  • 2001 – Zagłębie Sosnowiec Sportowa Spółka Akcyjna
  • 2004 – Zagłębie Sosnowiec Spółka Akcyjna

SukcesyEdytuj

Statystyki drużynyEdytuj

RekordyEdytuj

W pierwszej lidze 36 sezonów: 1955-58, 60-85/86, 89/90-91/92, 2007/08, 2018/19

Europejskie pucharyEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1962/1963 Puchar Zdobywców Pucharów Q   Újpest FC 0–0 0–5 0–5
1963/1964 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   Olympiakos SFP 1–0 1–2 2–2, 0–2 (N)
1971/1972 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   Åtvidabergs FF 3–4 1–1 4–5
1972/1973 Puchar UEFA 1R   Vitória Setúbal 1–0 1–6 2–6
1977/1978 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   PAOK FC 0–2 0–2 0–4
1978/1979 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   SSW Innsbruck 2–3 1–1 3–4

Statystyki piłkarzyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Zagłębia Sosnowiec.

Królowie strzelcówEdytuj

Najskuteczniejsi strzelcyEdytuj

W meczach rozgrywanych w ekstraklasie najwięcej bramek zdobyli:

  1. Andrzej Jarosik 113
  2. Józef Gałeczka 98
  3. Włodzimierz Mazur 79
  4. Ginter Piecyk 61
  5. Czesław Uznański 42

Reprezentanci PolskiEdytuj

W reprezentacji Polski grało 19 zawodników Zagłębia[6]. Zaszczytu tego dostąpili:

Występy zawodników w I lidzeEdytuj

Najwięcej meczów rozegrali:

  1. Roman Bazan 304
  2. Włodzimierz Mazur 282
  3. Wojciech Rudy 275
  4. Andrzej Jarosik 265
  5. Zbigniew Seweryn 263

Prezesi klubu (po II wojnie światowej)Edytuj

StadionEdytuj

Osobny artykuł: Stadion Ludowy.
 
Stadion Ludowy – Mecz z Aluminium Konin (21 sierpnia 1999)

Stadion Ludowy istnieje od 1956 (debiut w pierwszej lidze 21 października w meczu z Gwardią Bydgoszcz), kiedy to zanotowano nie pobity dotąd rekord frekwencji 40 000 widzów). Optymalna pojemność stadionu to 7500 widzów.

KibiceEdytuj

Kibice Zagłębia Sosnowiec przyjaźnią się z kibicami Legii Warszawa[7] (od połowy lat 70.), Olimpii Elbląg (od drugiej połowy 2004 roku) oraz BKS Stal Bielsko-Biała od 1982 roku.[8]

Obecny składEdytuj

Stan na 16 sierpnia 2019

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Cezary Miszta (wypożyczony z Legii Warszawa)
2 OB   Mateusz Bieniek
4 OB   Emil Kłosek
6 PO   Bartłomiej Babiarz
7 PO   Tomasz Nawotka (wypożyczony z Legii Warszawa)
8 PO   Szymon Pawłowski
9 PO   Mateusz Szwed
10 NA   Stanislav Bilenkyi
11 PO   Patryk Mularczyk
13 BR   Krystian Stępniowski
14 PO   Filip Karbowy
16 PO   Dawid Ryndak
17 OB   Kacper Radkowski
19 NA   Michał Góral
Nr Poz. Piłkarz
20 PO   Jakub Sinior
22 OB   Quentin Seedorf
23 BR   Matko Perdijić
24 PO   Bartłomiej Babiarz
25 OB   Piotr Polczak
27 OB   Kacper Radkowski
28 PO   Michał Kieca
30 PO   Patryk Małecki
57 PO   Carl Stewart
66 OB   Płamen Kraczunow
77 NA   Błażej Radwanek
98 PO   Wojciech Słomka
99 NA   Fabian Piasecki
BR   Kacper Chorążka (wypożyczony z Wisły Kraków)


Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
NA   Jan Janosz (wypożyczony do Unii Dąbrowa Górnicza)
OB   Konrad Kumor (wypożyczony do LZS-u Starowice Dolne)

Sztab szkoleniowyEdytuj

Aktualne na dzień 18 października 2018
Funkcja Imię i Nazwisko
Trener   Radosław Mroczkowski
Asystent trenera   Michal Farkaš
Trener bramkarzy   Sławomir Rydel[9]
Kierownik drużyny   Piotr Caliński
Analityk   Kamil Orawczak
Masażysta   Grzegorz Buczek
Masażysta   Krzysztof Skibiński
Trener przygotowania fizycznego   Artur Gołaś
Lekarz   Paweł Konrad
Lekarz   Łukasz Chmielewski
Fizjoterapeuta   Marcel Płachta

PrzypisyEdytuj

  1. błędnie podano: przy Swobodnej i Staropogońskiej gdyż ulice te nie zbiegają się ze sobą i są dość odległe.
  2. Mirosław Ponczek – „Męska piłka nożna w stuleciu miasta Sosnowca 1902-2002” Sosnowiec 2002, s. 11.
  3. Tamże s. 19.
  4. 90minut.pl: Zagłębie Sosnowiec ukarane degradacją.
  5. SZKÓŁKA PIŁKARSKA, akademia Sosnowiec, treningi dla dzieci | Zagłębie – O nas.
  6. Za „Polski Związek Piłki Nożnej. Zarys historii 1919 – 1994”, Warszawa 1994.
  7. gazeta.pl: Historia zgody Zagłębia i Legii Warszawa.
  8. Zgody Zagłębia Sosnowiec.
  9. Sławomir Rydel został trenerem bramkarzy - Oficjalna strona Klubu Piłkarskiego Zagłębie Sosnowiec, zaglebie.eu [dostęp 2019-06-18].

Linki zewnętrzneEdytuj