Zagubione dni

amerykański film z 1942 roku

Zagubione dni (ang. Random Harvest ) – amerykański film z 1942 roku w reżyserii Mervyna LeRoya.

Zagubione dni
Random Harvest
Ilustracja
Japoński plakat z filmu
Gatunek melodramatyczny
romantyczny
dramatyczny
Rok produkcji 1942
Data premiery 17 grudnia 1942
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 121 min
Reżyseria Mervyn LeRoy
Scenariusz Claudine West
George Froeschel
Arthur Wimperis
Muzyka Herbert Stothart
Zdjęcia Joseph Ruttenberg
Scenografia Cedric Gibbons
Edwin B. Willis
Kostiumy Robert Kalloch
Montaż Harold F. Kress
Produkcja Sidney Franklin
Wytwórnia Metro-Goldwyn-Mayer
Dystrybucja Loew's

FabułaEdytuj

Film opowiada o losach pana Rainiera (Ronald Colman), który utraciwszy pamięć po urazie nerwowym, poszukuje swojej tożsamości z użyciem ważnego rekwizytu (łączącego różne wątki akcji), którym jest znaleziony w kieszeni tajemniczy klucz[1].

Nagrody i nominacjeEdytuj

Nazwa nagrody Wygrane Nominacje
Oscar bez rezultatu 1943
Najlepszy film wytwórnia Metro-Goldwyn-Mayer
Najlepszy aktor pierwszoplanowy Ronald Colman
Najlepsza aktorka drugoplanowa Susan Peters
Najlepszy reżyser Mervyn LeRoy
Najlepsza muzyka w dramacie lub komedii Herbert Stothart
Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe Cedric Gibbons, Edwin B. Willis, Jack D. Moore, Randall Duell
Najlepszy scenariusz Arthur Wimperis, Claudine West, George Froeschel[2][3]

WyróżnieniaEdytuj

Rok wyróżnienia Amerykański Instytut Filmowy Miejsce
2002 Lista 100 najlepszych amerykańskich melodramatów wszech czasów 36. miejsce [4][3]

OdbiórEdytuj

Jan Józef Szczepański stwierdził, że nie uważa tego filmu za dobry. Według niego nie ma w nim niczego, co by na lata utkwiło w pamięci, niczego co by wyraźnie irytowało, niczego co by mogło obudzić prawdziwy zachwyt (z wyjątkiem oczywiście pełnej wdzięku Greer Garson). Rola Ronalda Colmana, który odtwarza głównego bohatera, została potraktowana płytko, z wyjątkiem interesująco odtworzonego zagrania człowieka dotkniętego ciężkim urazem nerwowym. Perypetie duchowe ukazano powierzchownie, nawet kwestia utraty dziecka nie budzi żadnych refleksji[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj