Otwórz menu główne

Zajazd Prowansalski (malt. Berġa ta' Provenza, ang. Auberge de Provence) – jest jednym z ośmiu, zbudowanych na terenie Valletty, miejsc zamieszkania rycerzy zakonnych kawalerów maltańskich zajazdów z tzw. langues (grup językowych). Został zbudowany dla rycerzy z Prowansji[1][2].

Zajazd Prowansalski
Obiekt zabytkowy nr rej. 01135
Ilustracja
Państwo  Malta
Miejscowość Valletta
Adres Triq ir-Republika
Styl architektoniczny barok, manieryzm
Architekt Girolamo Cassar
Kondygnacje 3
Rozpoczęcie budowy 1574[1]
Pierwszy właściciel Joannici
Obecny właściciel Rząd Malty
Położenie na mapie Malty
Mapa lokalizacyjna Malty
Zajazd Prowansalski
Zajazd Prowansalski
Położenie na mapie Morza Śródziemnego
Mapa lokalizacyjna Morza Śródziemnego
Zajazd Prowansalski
Zajazd Prowansalski
Ziemia35°53′51,0″N 14°30′40,5″E/35,897500 14,511250

Zajazd Prowansalski jest położony przy ulicy Triq ir-Republika, w sąsiedztwie kościoła św. Franciszka z Asyżu[3] oraz kościoła św. Barbary[4].

HistoriaEdytuj

Budynek został zaprojektowany przez Girolama Cassara, maltańskiego architekta i inżyniera wojskowego, który w okresie od lat 60. do 80. XVI wieku zaprojektował oraz nadzorował budowę kilkudziesięciu najważniejszych budynków w stolicy Malty m.in. Pałac Wielkiego Mistrza, konkatedrę świętego Jana oraz Verdala Palace w Siġġiewi[5]. Jego budowę zakończono w 1571 lub na przełomie 1574/1575 roku. W 1638 roku budynek został gruntownie przebudowany i rozbudowany. Dziewięć kwadratowych pokoi oraz wejście do budynku są śladami tej przebudowy[3]. Zajazd służył zakonowi do momentu francuskiej okupacji Malty w roku 1798, kiedy to został przejęty przez wojska Napoleona i stał opuszczony przez dwa lata. W 1800 roku po zajęciu wyspy przez Brytyjczyków obiekt pełnił różne funkcje, był m.in. hotelem i koszarami wojskowymi. W 1826 roku część budynku została przekazana nowo utworzonemu The Malta Union Club skupiającego oficerów i cywilów służących na Malcie[6]. W czasie II wojny światowej nie uległ większym uszkodzeniom. Szczególnie warty uwagi jest zachowany w oryginalnym stanie, położony na pierwszym piętrze, wielki salon, który służył jako refektarz i miejsce spotkań rycerzy. Jego sufit zdobiony jest malowidłami oraz kasetonami sufitowymi.

Od 1955 roku budynek jest siedzibą otworzonego w 1958 roku National Museum of Archaeology Malty[7]. Muzeum zostało oficjalnie otwarte w styczniu 1958 roku przez minister edukacji, panią Agathę Barbarę[8]. Obiekt został wpisany na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 01135[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Auberge de Provence (ang.). National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. [dostęp 2014-12-20].
  2. Praca zbiorowa: Malta. Warszawa: Mediaprofil Sp. z o.o., 2006, s. 154, seria: „Podróże marzeń”. ISBN 83-60174-18-0.
  3. a b the auberge de provence (ang.). Angelfire.com. [dostęp 2014-12-20].
  4. Church of St. Barbara (ang.). National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. [dostęp 2015-02-21].
  5. the maltese architect gerolamo cassar (ang.). Angelfire.com. [dostęp 2014-12-20].
  6. The Malta Union Club History (ang.). The Malta Union Club. [dostęp 2014-12-20].
  7. National Museum of Archaeology (ang.). Heritage Malta. [dostęp 2014-12-20].
  8. Auberges in Valletta, Auberge De Provence (ang.). Maltese History @ Heritage. [dostęp 2014-12-20].