Otwórz menu główne

5 grudnia 2003 r. doszło do wybuchu w pociągu podmiejskim w Kraju Stawropolskim na południu Rosji, sąsiadującym z Czeczenią[1][2]. Łącznie zginęło 41 osób, 160 zostało rannych. Był to zamach samobójczy.

Zamach w Stawropolu
Państwo  Rosja
Miejsce Stawropol
Data 5 grudnia 2003
Godzina 7:42 czasu lokalnego
5:42 czasu polskiego
Liczba zabitych 41 osób
Liczba rannych 160 osób
Typ ataku samobójczy zamach bombowy
brak współrzędnych
Ataki terrorystyczne w Rosji

1995: Budionnowsk
1996: Kizlar
1999: WładykaukazMoskwa
2002: KaspijskDubrowkaGrozny
2003: ZnamienskojeStawropolMoskwa
2004: MoskwaMoskwaBiesłan
2008: Władykaukaz
2009: NazrańNewski Ekspres
2010: MoskwaKizlarGrozny
2011: Domodiedowo
2012: Machaczkała
2013: Wołgograd (I)Wołgograd (II)
2017: Petersburg
Pogrubioną czcionką zaznaczono zamachy, w których zginęło więcej niż 50 osób.

Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych podało, że z wraku pociągu wyciągnięto 31 ciał, a 10 osób zmarło w szpitalu.

Według przedstawiciela Prokuratury Generalnej – Ministra Jurija Czajki – zamach był próbą destabilizacji regionu przed zbliżającymi się wyborami do Dumy, niższej izby parlamentu.

Do eksplozji doszło w godzinach szczytu, o godz. 7:42 czasu moskiewskiego (5:42 czasu warszawskiego), kiedy do stacji Jessentuki zbliżał się zatłoczony pociąg relacji Kisłowodzk – Mineralnyje Wody. Siła eksplozji oszacowana została na odpowiednik 10 kg trotylu. Część pasażerów została wyrzucona na zewnątrz, a reszta utknęła w mocno rozerwanym wagonie. „Większość ofiar to młodzież z Kisłowodzka w wieku 15-19 lat, dojeżdżająca do szkół do Piatigorska i pracownicy lokalnych fabryk”[3].

Nikołaj Patruszew, szef Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB), oznajmił, że za zamach odpowiedzialne były cztery osoby – trzy kobiety i mężczyzna. „W wagonie, w którym doszło do wybuchu, znajdowały się dwie kobiety, które na chwilę przed eksplozją wyskoczyły z pociągu, a trzecia, kontrolująca ich działania, jest ciężko ranna i raczej nie przeżyje. Znaleziono także fragmenty ciała mężczyzny, do jego nóg przyczepione były granaty[3]”.

PrzypisyEdytuj