Zamek w Suczawie

Zamek w Suczawie (zwana też twierdzą tronową, rum. Cetatea de Scaun) – zamek pochodzący z końca XIV w., rozbudowany w XV w., zniszczony w XVII w., obecnie w ruinie, znajdujący się w Suczawie w północnej Rumunii, na Bukowinie.

Zamek w Suczawie
Symbol zabytku nr rej. SV-II-a-A-05449
Ilustracja
Widok na zamek
Państwo

 Rumunia

Inwestor

Piotr Muszat

Rozpoczęcie budowy

koniec XIV w.

Ważniejsze przebudowy

2 poł. XV w.

Zniszczono

XVII w.

Położenie na mapie okręgu Suczawa
Mapa konturowa okręgu Suczawa, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Ruiny zamku w Suczawie”
Położenie na mapie Rumunii
Mapa konturowa Rumunii, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Ruiny zamku w Suczawie”
Ziemia47°38′43″N 26°16′13″E/47,645278 26,270278
Widok na zamek - biała linia oddziela część zachowaną od rekonstrukcji
Plan twierdzy

Zamek na wzgórzu panującym nad Suczawą wzniósł w końcu XIV w. hospodar mołdawski Piotr Muszat, który przeniósł tutaj siedzibę książęcą. Pierwotna budowla miała kształt czworoboku (który jest do dzisiaj rozpoznawalny w centrum założenia), obejmowała zabudowania mieszkalne oraz kaplicę. W drugiej połowie XV w. rozbudowy zamku dokonał Stefan Wielki, który wzniósł nowe potężne fortyfikacje, poszerzając obręb zamku. Powstała w ten sposób twierdza za życia Stefana skutecznie opierała się wszelkim najeźdźcom (m.in. dwukrotnie Turkom, a w 1497 bezskutecznie oblegali ją Polacy pod wodzą Jana Olbrachta), dopiero w 1538 r. została wydana przez bojarów wojskom Sulejmana Wspaniałego.

Podczas walk wewnętrznych w połowie XVI w. zamek został spalony, jego odbudowy dokonał w pierwszej połowie XVII w. hospodar Bazyli Lupu. Już wkrótce jednak (w 1653 r.) ponownie została zniszczona podczas interwencji sąsiadów przeciwko Bazylemu, wskutek której został pozbawiony tronu (podczas obrony zamku zginął Tymofiej Chmielnicki). Ostatecznie dzieła zniszczenia dokonał wybuch w twierdzy w 1675 r. Odtąd zamek pozostaje w ruinie. W XX w. ruina zamku została częściowo odbudowana i poddana konserwacji.

LiteraturaEdytuj

  • W. Korsak, J. Tokarski, Rumunia, Pascal 2004, s. 203-204.
  • Ł. Galusek, M. Jurecki, A. Dumitru, Rumunia. Mozaika w żywych kolorach, Bezdroża 2004, s. 149-150.
  • M. Jurecki, Bukowina. Kraina łagodności, Bezdroża 2001, s. 182-183.
  • R. Brykowski, T. Chrzanowski, M. Kornecki, Sztuka Rumunii, Ossolineum 1979, s. 66, 67, 69.
  • J. Demel, Historia Rumunii, Ossolineum 1970, s. 117, 135, 138, 147, 200-201.

Linki zewnętrzneEdytuj