Otwórz menu główne

Zapalniczka stołowa (inaczej zapalniczka gabinetowa) to urządzenie generujące niewielki kontrolowany płomień. W przeciwieństwie do zapalniczek kieszonkowych budowa zapalniczki stołowej, w tym jej rozmiar i obciążenie gwarantuje odpowiednią stabilność na stole, biurku lub innej płaskiej powierzchni kosztem mniejszej mobilności.

HistoriaEdytuj

Pierwsze zapalniczki z uwagi na swoją konstrukcję i rodzaj paliwa były wytwarzane wyłącznie w wersji stołowej. Dopiero wynalazek tzw. kamienia zapalniczkowego austriackiego naukowca Carla Auere Freiherra von Welsbacha umożliwiło na początku lat XX wieku na wyraźną segmentację rynku zapalniczek na kieszonkowe i stołowe (gabinetowe).

Pierwszą w pełni zautomatyzowaną zapalniczką stołową był Ronson (Banjo) Tablelighter, której twórcą był Louis V. Aronson[1]. Była to benzynowa zapalniczka stołowa, której produkcja rozpoczęła się w 1928. Natomiast pierwsza stołowa zapalniczka gazowa została wypuszczona na rynek w 1948 roku we Francji przez firmę Flaminaire[2].

Apogeum popularności zapalniczki stołowe osiągnęły w latach 1945–1960. Najlepiej sprzedającymi modelami zapalniczek stołowych były wówczas "Crown" oraz "Queen Anne" - obie produkował Ronson głównie na rynek amerykański, brytyjski oraz kanadyjski.

Lata 70. były już jednak dla tego segmentu bardzo trudne, a to za sprawą zalania rynku tanimi jednorazowymi kieszonkowymi zapalniczkami gazowymi. Mniejsza ilość palaczy dodatkowo pogarszały wyniki producentów zapalniczek stołowych, które obecnie spotyka się w ofercie producentów zapalniczek niezwykle rzadko. Swoją drugą młodość przeżywają jednak na rynku kolekcjonerskim, których ceny znanych marek takich jak Dunhill, St. DuPont czy Ronson osiągają wysokie ceny.

PrzypisyEdytuj

  1. Ira Pilossof, Stuart Schneider: The Golden Age of Cigarette Lighters. Atglen: "Schiffer Publishing", 2004, s. 26. ISBN 0-7643-1936-1.
  2. A. M. W. van Weert, Ad Van Weert: The Legend of the Lighter. Atglen: "Abbeville Press", 1995, s. 48. ISBN 1-55859-854-5.