Zawieprzyce

wieś w województwie lubelskim

Zawieprzycewieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie łęczyńskim, w gminie Spiczyn[3][4].

Artykuł 51°22′49″N 22°46′13″E
- błąd 38 m
WD 51°22'N, 22°44'E
- błąd 19936 m
Odległość 1617 m
Zawieprzyce
wieś
Ilustracja
Brama wjazdowa pałacu
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Powiat łęczyński
Gmina Spiczyn
Liczba ludności (2011) 832[1]
Strefa numeracyjna 81
Kod pocztowy 21-077[2]
Tablice rejestracyjne LLE
SIMC 0391377
Położenie na mapie gminy Spiczyn
Mapa konturowa gminy Spiczyn, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Zawieprzyce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Zawieprzyce”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Zawieprzyce”
Położenie na mapie powiatu łęczyńskiego
Mapa konturowa powiatu łęczyńskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Zawieprzyce”
Ziemia51°22′49″N 22°46′13″E/51,380278 22,770278

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa lubelskiego.

We wsi na skarpie nad rzeką Wieprz znajdują się ruiny zamku wraz z zachowaną kaplicą.

Wieś stanowi sołectwo gminy Spiczyn[5].

HistoriaEdytuj

 
Zawieprzyce na litografii Adama Lerue (ok. 1858)[6]

Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego[7]. W XVI w. Zawieprzyce należały do Zawieprzskich herbu Janina, którzy posiadali tu zamek obronny. Kolejny właściciel, wojewoda wołyński Atanazy Walenty Miączyński, utworzył tzw. klucz zawieprzycki i przebudował stary zamek na barokowy pałac. Wiekowe lipy rosnące w tutejszym parku z pewnością pamiętają lato 1883 roku, kiedy to 16-letnia Marysia Skłodowska (późniejsza noblistka) spędzała tu wakacje w dworku stryja Ksawerego, który był dzierżawcą majątku w Zawieprzycach. Prochy jej dziadka spoczywają w rodzinnym grobowcu Skłodowskich na pobliskim cmentarzu w Kijanach.

Za Królestwa Polskiego istniała gmina Zawieprzyce.

ZabytkiEdytuj

Według rejestru zabytków NID[8] na listę zabytków wpisane są obiekty:

  • zespół pałacowy, XVII–XIX w., nr rej.: A/458 z 17.04.1956 i z 17.06.1970:
    • ruiny pałacu, XVII w.
    • lamus (spichrz), XVII w.
    • kaplica, XVII w.
    • oficyna, XVIII w., 1958–62
    • stajnie, k. XIX w.
    • brama wjazdowa, XVII w.
    • oranżeria, XVIII w.
    • park, XVIII – XIX w.

Na kopcu przed wzgórzem zamkowym stoi kolumna toskańska, pochodząca prawdopodobnie z końca XVII w. i będąca wotum ówczesnego właściciela Zawieprzyc, Atanazego Miączyńskiego, za szczęśliwy powrót z wyprawy wiedeńskiej[9].

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1591 [dostęp 2016-12-23] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp online].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  5. Jednostki pomocnicze gminy Spiczyn. Urząd Gminy Spiczyn. [dostęp 2016-08-25].
  6. Adam Lerue, Album lubelskie. Oddział 2., Warszawa: Zakład Litograficzny Adolfa Pecq & Co. (Warszawa, 1858–1859.
  7. Corona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubelskie. 2020-09-30. [dostęp 2016-12-23].
  9. Michał Zalewski: Kolumna toskańska w Zawieprzycach. kapliczki.org.pl. [dostęp 2017-06-29].

Linki zewnętrzneEdytuj

Zawieprzyce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 493.