Zbójcerze

formacja zbrojna z komiksu Kajko i Kokosz

Zbójcerze – grupa rycerzy-rozbójników występująca w komiksach serii Kajko i Kokosz autorstwa Janusza Christy. Nazwa to zbitka wyrazowa słów „zbójcy” i „rycerze”; przypomina niem. Raubritter choć umundurowanie ich jest odwołaniem do krzyżaków.

Po raz pierwszy pojawiają się w komiksie Szkoła latania[1]. Dowodzi nimi Hegemon, zwany Krwawym Hegemonem[2][3], a jego zastępcą jest Kapral. Noszą białe mundury z czarnym krzyżem i okrągłą sprzączką. Ich ulubiona metoda walki to „ćwiartowanie na plasterki”, a okrzyk "NA PLASTERKI!" jest jednym z najbardziej popularnych cytatów z serii.[4][5][6]. Zadanie, które sobie stawiają, to zdobycie Mirmiłowa – rodzimego grodu Kajka i Kokosza. Próbują tego za pomocą drabin[7], podkopów[8], maszyn oblężniczych[9] i taranów[10]. Prawie żadna z metod nie okazuje się skuteczna. Od albumu Urodziny Milusia (epizodu Łaźnia) ich liczba przez autora zostaje ograniczona do ośmiu. W tej liczbie zbójcerze występują w pozostałych 6 tomach, choć są wyjątki (np. w "Cudowny leku" w kilku kadrach widać dwunastkę). W nowych albumach Maćka Kura i Sławomira Kiełbusa autorzy powrócili do większej (nie sprecyzowanej) liczby Zbójcerzy.

Głównymi zbójcerzami są:

  • Hegemon- wódz Zbójcerzy. Podstępny, żądny władzy ale też narcystyczny i uważający się za geniusza strategii. W wersji animowanej głosu użyczył mu Grzegorz Pawlak.
  • Kapral - Prawa ręka Hegemona. Krzykliwy i agresywny. Większość czasu przyklaskuje przywódcy i jest pochlebcą, jednak ilekroć nadarza się okazja próbuje go zdetronizować i samemu objąć dowództwo. W wersji animowanej głosu użyczył mu Jacek Kopczyński.
  • Oferma – najbardziej leniwy[11], głupi[12] i nieporadny[13] ze wszystkich zbójcerzy, krzywdzony przez kamratów[14] i zawsze wypychany „na ochotnika”[15] do różnych niebezpiecznych zadań. Oferma wydaje się mieć bardziej neutralną relację z Kajkiem i Kokoszem, którzy wydają się być kompletnie nim nie przejęci. Postać Ofermy uważana jest za wzorowaną na Szwejku[16][17]. W wersji animowanej głosu Ofermie użyczył Abelard Giza.
  • Siłacz – największy i najsilniejszy[18] ze wszystkich zbójcerzy.

GenezaEdytuj

Zbójcerze są parodią Niemców, co jest zwłaszcza widoczne przy postaci Kaprala, który ma "hitlerowski" wąsik. Christa początkowo nazwał ich „Szprechowie” , a na tarczach mieli nosić znak przypominający swastykę, ale zostało to odrzucone przez cenzurę w PRL-u jak zbyt kontrowersyjna aluzja nie odróżniająca „„dobrych” Niemców z NRD i „złych” z RFN.[19].

WystępowanieEdytuj

W krótkiej historii „Profesor Stokrotek” są tylko wspomniani.

PrzypisyEdytuj

  1. Janusz Christa, Szkoła latania, KAW, Warszawa 1988, str. 4
  2. Janusz Christa, Szkoła latania, KAW, Warszawa 1988, str. 4, kadr 5,6
  3. Bartek Koziczyński: 333 popkultowe rzeczy... PRL. Poznań: Vesper, 2007. ISBN 978-83-60159-64-4.
  4. Janusz Christa, Szkoła latania, KAW, Warszawa 1988, str. 11, kadr 3
  5. Janusz Christa, Wielki turniej, KAW, Warszawa 1988, str. 21, kadr 2,4,8,10
  6. Janusz Christa, Zamach na Milusia, wyd. Rój, Warszawa 1989, str. 26, kadr 3
  7. Janusz Christa, Szkoła latania, KAW, Warszawa 1988, str. 34, kadr 9
  8. Janusz Christa, Na wczasach, KAW, warszawa 1988, str. 3 kadr 9
  9. Janusz Christa, Dzień Śmiechały, KAW, Warszawa 1988, str. 13, kadr 1,2
  10. Janusz Christa, Szkoła latania, KAW, Warszawa 1988, str. 35, kadr 4
  11. Janusz Christa, Dzień Śmiechały, KAW, Warszawa 1988, str. 11, kadr 5
  12. Janusz Christa, Skarby Mirmiła, KAW, Warszawa 1985, str. 28, kadr 1-5
  13. Janusz Christa, Skarby Mirmiła, KAW, Warszawa 1985, str. 25, kadr 9,10
  14. Janusz Christa, Skarby Mirmiła, KAW, Warszawa 1985, str. 20, kadr 1
  15. Janusz Christa, W krainie borostworów, KAW, Warszawa 1987, str. 4, kadr 5,6
  16. https://rozrywka.trojmiasto.pl/Odliczanie-do-premiery-serialu-o-Kajku-i-Kokoszu-Rewelacyjna-obsada-n153046.html
  17. http://szuflada.net/kajko-i-kokosz-na-wskros-polscy-woje/
  18. Janusz Christa, Szkoła latania, KAW, Warszawa 1988, str. 10, kadr 7-9
  19. Krzysztof Jaskułowski, "McNacjonalizm, czyli kultura popularna w służbie narodu", Kultura Popularna, 2006, 3 (17), p.9 - 17