Zbigniew Bujarski

polski kompozytor, pedagog i malarz

Zbigniew Bujarski (ur. 21 sierpnia 1933 w Muszynie, zm. 13 kwietnia 2018 w Krakowie[1]) – polski kompozytor, profesor sztuk muzycznych i artysta malarz.

Zbigniew Bujarski
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1946
Muszyna
Pochodzenie polskie
Data i miejsce śmierci 13 kwietnia 2018
Kraków
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, pofesor, artysta malarz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

W latach 1955–1958 studiował dyrygenturę, a 1956–1960 kompozycję pod kierunkiem Stanisława Wiechowicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Po zakończeniu nauki w 1961 podjął pracę w Filharmonii Rzeszowskiej, jako prelegent muzyczny i kierownik literacki. Na tym stanowisku pracował do 1967. Od 1972 wykładał w Akademii Muzycznej w Krakowie[2].

Od 1980 prowadził klasę kompozycji w Akademii Muzycznej w Krakowie. W latach 1978–1986 był dziekanem wydziału kompozycji, dyrygentury i teorii muzyki, od 1992 zajmował stanowisko profesora tej uczelni. W 2012 otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych[3].

Pomimo, że w twórczości Bujarskiego na pierwszy plan wysuwa się problematyka brzmienia, to jednak w utworach wokalno-instrumentalnych dużą rolę odgrywała warstwa słowna. Kompozytor w swych pracach wykorzystywał teksty wybitnych poetów, niekiedy również w językach oryginalnych, jak np. w oratorium El hombre.

Od najmłodszych lat wykazywał również zdolności plastyczne. Jego pasją było malarstwo[4].

Zbigniew Bujarski zmarł w wieku 84 lat. Został pochowany na cmentarzu w Muszynie[5].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

W 1964 otrzymał II nagrodę za Kinoth na Konkursie im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach, a w 1967 wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu za Contrarię. II nagroda Tribune Internationale des Compositeurs UNESCO, Paryż 1978 za Musica domestica (wydawnictwo Krakowskie 1978, 1981); Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia 1979, 1987; Nagroda Związku Kompozytorów Polskich i Nagroda Miasta Krakowa 1984; Nagroda im. A. Jurzykowskiego, N. Jork 1991.

24 lutego 2011 został odznaczony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[6].

KompozycjeEdytuj

Tytuł Aranżacja Współautor Powstanie Prawykonanie Wydanie
instrumentalne
Tryptyk orkiestra smyczkowa i perkusyjna 1958
Kinoth orkiestra 1963 Kraków, 1965
Contraria orkiestra symfoniczna 1965 Warszawska Jesień, 1966 Kraków, 1970
Musica domestica kameralna orkiestra smyczkowa 1977
wokalno-instrumentalne
Krzewy płonące 1: głos i zespół kameralny
2: głos i fortepian
Tadeusz Śliwiak (słowa) 1958 Kraków, 1963
Synchrony I sopran i zespół kameralny 1959
Synchrony II sopran, chór mieszany i orkiestra symfoniczna 1960
Kompozycja kameralna głos, flet, harfa, fortepian, perkusja, 2 mikrofony, wzmacniacz i głośniki S. Tsuboi
K. Tanaka (słowa[7])
1963 Warszawska Jesień, 1964 Kraków, 1965
El hombre oratorium 1969-73 Warszawska Jesień, 1974

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Bujarski nie żyje. Był kompozytorem i malarzem (pol.). rmf24.pl. [dostęp 2018-04-17].
  2. Encyklopedia muzyczna PWM, część biograficzna, s. 453, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979
  3. Prof. przew. kwal. II Zbigniew Bujarski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-05-31].
  4. Beata Zacny, Kompozytor, malarz, pedagog, Almanach Muszyny, 2009 [dostęp 2020-05-20].
  5. Odszedł Zbigniew Bujarski. PWM. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  6. Kraków. Jubileusz w Akademii Muzycznej. e-teatr.pl, 25 lutego 2011. [dostęp 22 czerwca 2011].
  7. Słowa wykorzystane przez Bujarskiego pochodzą z przekładu rosyjskiego dokonanego przez Jerzego Pleśniarowicza; Perkowska Małgorzata: Bujarski Zbigniew w: Elżbieta Dziębowska (red.) Encyklopedia muzyczna PWM, cz. biograficzna t. I, Kraków 1979, ​ISBN 83-224-0113-2​, s. 453

BibliografiaEdytuj

  • Perkowska Małgorzata: Bujarski Zbigniew w: Elżbieta Dziębowska (red.) Encyklopedia muzyczna PWM, cz. biograficzna t. I, Kraków 1979, ​ISBN 83-224-0113-2
  • Małgorzata Perkowska: Bujarski Zbigniew. W: Elżbieta Dziębowska: Encyklopedia muzyczna PWM. T. 1: ab część biograficzna. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 449. ISBN 83-224-0113-2. OCLC 468356768. (pol.)Sprawdź autora:1.Sprawdź autora rozdziału:1.
  • Elżbieta Widłak: Bujarski Zbigniew. W: Elżbieta Dziębowska: Encyklopedia muzyczna PWM. T. ab suplement. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1998, s. 84. ISBN 978-83-224-0492-8. OCLC 470131186. (pol.)Sprawdź autora:1.Sprawdź autora rozdziału:1.
  • Teresa Malecka: Zbigniew Bujarski: twórczość i osobowość, Kraków: Akademia Muzyczna w Krakowie, 2006, ​ISBN 83-87182-64-8

Linki zewnętrzneEdytuj