Otwórz menu główne

Zbigniew Kledecki

polski kardiolog, działacz społeczny i polityk

Zbigniew Stanisław Kledecki (ur. 15 listopada 1921 w Poznaniu, zm. 12 października 2014 w Kaliszu) – polski kardiolog i działacz społeczny, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985).

Zbigniew Kledecki
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1921
Poznań
Data i miejsce śmierci 12 października 2014
Kalisz
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna poseł bezpartyjny
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

W 1939 walczył w 1 Pułku Piechoty Obrony Pragi. Od 1940 do 1945 przebywał na robotach w Niemczech. W 1945 znalazł się w szeregach 2 Armii Wojska Polskiego (forsował Nysę Łużycką). Po wojnie podjął studia w Akademii Medycznej w Poznaniu. Od 1952 do 1957 zatrudniony w Wojskowym Szpitalu Garnizonowym w Wałczu. W latach 1957–1963 pracował w I Klinice Chorób Wewnętrznych w Szczecinie. W 1963 uzyskał doktorat nauk medycznych. W tym samym roku wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego i podjął pracę jako ordynator w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym. Był wojewódzkim konsultantem ds. kardiologii w Kaliszu. Od 1973 do 1978 kierował Wojewódzkim Ośrodkiem Doskonalenia Kadr Medycznych w Kaliszu. Był radnym: początkowo Miejskiej Rady Narodowej w Kaliszu (1973–1975), a później Wojewódzkiej Rady Narodowej (oraz jej wiceprzewodniczącym).

W 1976 wszedł do Sejmu PRL z okręgu Kalisz. Zasiadał w Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej. Reelekcję uzyskał w 1980. Był wówczas członkiem Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej, Skarg i Wniosków, a później Polityki Społecznej, Zdrowia i Kultury Fizycznej. 8 października 1982 wstrzymał się od głosu w sprawie ustawy o związkach zawodowych, która delegalizowała NSZZ „Solidarność”, za co został poddany pod jurysdykcję Centralnego Sądu Partyjnego SD. W lutym 1984 wystąpił z partii i Klubu Poselskiego SD.

Do późnych lat życia wykonywał zawód kardiologa[1]. Był honorowym prezesem Kaliskiego Towarzystwa Lekarskiego[2]. Zajmował się naukowo historią medycyny w Kaliszu[3]. Należał, jako członek nadzwyczajny, do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Brązowym Krzyżem Zasługi.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj