Otwórz menu główne

Zbigniew Kuźmiński

polski reżyser filmowy

Zbigniew Kuźmiński (ur. 4 listopada 1921 w Bydgoszczy, zm. 12 marca 2005 w Gdańsku) – polski reżyser filmowy, telewizyjny i teatralny, scenarzysta.

Zbigniew Kuźmiński
Ilustracja
Zbigniew Kuźmiński za kamerą, podczas pracy nad filmem Republika nadziei (1984)
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1921
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 12 marca 2005
Gdańsk
Zawód reżyser, scenarzysta
Lata aktywności 1947–1989
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Kuźmiński był absolwentem Gimnazjum Kupieckiego w Bydgoszczy (1937). W 1945 pracował jako referent w Zarządzie Kin w Szczecinie, w latach 1946-1950 był słuchaczem Kursu Przygotowania Filmowego w Krakowie. Od 1947 r. pracował jako asystent reżysera, m. in. przy filmie wojennym Aleksandra Forda Ulica Graniczna (1948) nagrodzonym Złotym Medalem rządu włoskiego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji oraz Domu na pustkowiu (1949) Jana Rybkowskiego.

W 1950 debiutował jako reżyser filmów dokumentalnych, a od 1961 filmów fabularnych. W latach 1976-1980 pełnił funkcję dyrektora gdańskiego oddziału wytwórni TV Poltel[1]. W latach 1957−1973 wyreżyserował kilkadziesiąt spektakli Teatru Telewizji[2], reżyserował także w Teatrze Polskiego Radia[3]. Spektakle teatralne reżyserował na deskach Teatru Ziemi Krakowskiej im. Ludwika Solskiego w Tarnowie (1970), Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie (1962), Teatru Dramatycznego w Gdyni (1977, 1988), Teatru Powszechnego w Łodzi (1988−1989)[4].

Zyskał popularność głównie jako reżyser filmów Nad Niemnem (1987), Między ustami a brzegiem pucharu (1987), Agent nr 1 (1971) oraz seriali Republika Ostrowska (1985) i Gdańsk 39 (1989), jego ostatniej produkcji ukazującej losy polskich rodzin w Gdańsku opanowywanym przez hitlerowców. Wyreżyserował dwadzieścia pięć filmów, z których najbardziej znane to wspomniany już Agent nr 1 (oparty na historii działającego w Grecji asa wywiadu Jerzego Szajnowicza-Iwanowa) oraz „Między ustami a brzegiem pucharu” na podstawie prozy Marii Rodziewiczówny. Kuźmiński wielokrotnie współpracował przy swoich filmach z Barbarą Brylską, Leonem Niemczykiem, Januszem Zakrzeńskim, Jerzym Kamasem, Andrzejem Szczytką, Henrykiem Talarem oraz Jackiem Chmielnikiem.

17 marca 2005 mszę w intencji zmarłego odprawiono w gdańskim Kościele św. Stanisława Biskupa Męczennika, po południu w ostatniej drodze na Cmentarzu Srebrzysko towarzyszyła mu rodzina, przyjaciele oraz aktorzy występujący w jego filmach[5].

FilmografiaEdytuj

Do jego najbardziej znanych dokonań twórczych należą:

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Gdańsk. Reżyser Zbigniew Kuźmiński nie żyje, www.e-teatr.pl [dostęp 2016-10-15].
  2. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2016-10-15].
  3. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2016-10-15].
  4. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2016-10-15].
  5. Gdańsk. Pożegnanie Zbigniewa Kuźmińskiego, www.e-teatr.pl [dostęp 2016-10-15].
  6. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 504–505. ISBN 83-223-2073-6.

BibliografiaEdytuj

  • „Dobry adres - Gdańsk - Wrzeszcz, ul. Niemcewicza. Tu mieszkał reżyser filmowy Zbigniew Kuźmiński”, gdansk.naszemiasto.pl [1]

Linki zewnętrzneEdytuj