Otwórz menu główne

Zbigniew Landau

polski historyk i ekonomista

Zbigniew Władysław Landau (ur. 18 stycznia 1931 w Warszawie, zm. 23 listopada 2018[1]) – polski historyk i ekonomista, kierownik Katedry Historii Gospodarczej i Społecznej Szkoły Głównej Handlowej, prorektor ds. naukowych Uczelni Warszawskiej im. Marii Skłodowskiej-Curie, a wcześniej Wyższej Szkoły Działalności Gospodarczej w Warszawie.

Zbigniew Landau
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1931
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 listopada 2018
Warszawa
prof. dr. hab nauk ekonomicznych
Alma Mater Szkoła Główna Planowania i Statystyki (dziś Szkoła Główna Handlowa)
Doktorat 1960 – nauki ekonomiczne
Szkoła Główna Planowania i Statystyki (dziś Szkoła Główna Handlowa)
Habilitacja 1964 – nauki ekonomiczne
Szkoła Główna Planowania i Statystyki (dziś Szkoła Główna Handlowa)
Profesura 1980
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal KEN

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W latach 1949 - 1955 studiował na Wydziale Planowania Finansowego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie; z tą uczelnią, która wróciła do swojej tradycyjnej nazwy w 1991 – Szkoła Główna Handlowa, był związany przez resztę życia.

Pracę dyplomową pt. „Pożyczka tytoniowa” napisał na seminarium dyplomowym na Wydziale Finansów w 1954, natomiast stopień magistra ekonomisty uzyskał 1 lipca 1955.

Jeszcze jako uczeń, Z. Landau wstąpił w 1947 do OMTUR, w której pełnił funkcję sekretarza koła, członka prezydium KD OMTUR Warszawa Północ. Od września 1948 należał do ZMP, równocześnie pracując jako przewodniczący zespołu redakcyjnego biuletynu „Wasza Praca”. Prace redakcyjne kontynuował po wstąpieniu na SGPiS w gazetce dziennej ZMP, a później w ZSP.

Napisał pracę doktorską pod ostatecznym tytułem „Pożyczki zagraniczne państwa polskiego 1918−1926”, obrona odbyła się 19 maja 1960. Praca doktorska stanowi cenny wkład do poznania i oceny polityki i gospodarki Polski międzywojennej.

W 1955 ożenił się z Ireną Barską, absolwentką polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, z którego to związku urodziła się córka Anna.

Działalność dydaktyczną prowadził wykładając historię gospodarczą w SGPiS, a przez jeden semestr również w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. Działalności dydaktycznej towarzyszyła praca nad habilitacją, na temat planu stabilizacyjnego.

Pracy dydaktycznej i naukowej towarzyszyła aktywność prof. Z. Landaua w działalności organizacyjnej uczelni. W latach 1965–1970 był kierownikiem Zakładu Najnowszej Historii Gospodarczej Polski w Katedrze Historii Gospodarczej SGPiS, w latach 1966–1967 dyrektorem Biblioteki SGPiS. Od roku 1975 do 1978 był prodziekanem do spraw nauki na Wydziale Ekonomiczno-Społecznym, a od 1978 wicedyrektorem Instytutu Ekonomii Politycznej. Współpracował z Polskim słownikiem biograficznym.

Był członkiem centralnej Komisji Oceny Akt Archiwalnych przy NDAP i kierował pracą podkomisji akt gospodarczych i bankowych. Był konsultantem ds. gospodarczych Pracowni Stosunków Polsko-Radzieckich PAN. Brał udział w Polskim Towarzystwie Ekonomicznym w pracach związanych z organizacją sekcji historii gospodarczej.

Pełnił również funkcję doradczą do spraw historii finansów w Instytucie Finansów przy Ministerstwie Finansów. Zajmował się od 1974 poszukiwaniem srebra stanowiącego własność przedwojenną Funduszu Obrony Narodowej, które zostało z Polski wywiezione w 1939 i było uważane za zaginione. W wyniku poszukiwań ustalono, że srebro znajdowało się w depozycie Francji. Zgromadził również dokumentację, niezbędną dla rządu dla starań o rewindykację, która zakończyła się pełnym powodzeniem.

Dnia 10 lipca 1980 nadano mu tytuł profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych.

Od 1 października 1987 był kierownikiem Katedry Historii Gospodarczej i Społecznej Szkoły Głównej Handlowej. Powołany na przewodniczącego Rady Bibliotecznej SGH w 1993.

Zainteresowania badawczeEdytuj

Przedmiotem jego szczególnych zainteresowań była historia gospodarcza Polski międzywojennej: problematyka kapitałów obcych, a w szczególności pożyczek zagranicznych dla państwa polskiego, przebieg wielkiego kryzysu gospodarczego w latach 1930–1935, próby „nakręcania” koniunktury w okresie pokryzysowym, ocena gospodarki Polski międzywojennej oraz publikacja źródeł.

Był autorem (lub współautorem) około 500 publikacji, w tym kilkudziesięciu książek, skryptów oraz podręczników akademickich historii gospodarczej Polski i świata:

  • Historia gospodarcza świata XIX i XX wieku,
  • Dzieje gospodarcze świata do 1970 roku,
  • Historia gospodarcza Polski XIX i XX wieku,
  • Dzieje gospodarcze Polski do 1939 roku oraz napisana wspólnie z prof. Wojciechem Roszkowskim,
  • Polityka gospodarcza II RP i PRL,
  • Gospodarka Polski w XX wieku, napisana wspólnie z prof. J. Kalińskim.

Profesor Z. Landau zainicjował wydawanie i redagowanie z prof. J. Kalińskim Materiałów do seminariów z najnowszej historii gospodarczej Polski. W latach 1974–1978 ukazały się cztery ich tomy.

Wybrane praceEdytuj

  • Plan stabilizacyjny 1927-1929 (KiW 1964)
  • Bank Gospodarstwa Krajowego (Oficyna Wydawnicza SGH 1998)
  • The Polish Economy in the Twentieth Century (Croom Helm 1985)
  • Dzieje gospodarcze Polski do 1939 roku (współautorzy: Benedykt Zientara, Antoni Mączak, Ireneusz Ihnatowicz, 1965)
  • Zarys historii gospodarczej Polski 1918–1939
  • Gospodarka Polski międzywojennej, t. I-IV (współautor Jerzy Tomaszewski)
  • Gospodarka Polski w XX w. 83-208-1428-6 (Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne 2003) (współautor Janusz Kaliński)
  • Encyklopedia historii Drugiej Rzeczypospolitej (redaktor naczelny)

PrzypisyEdytuj

  1. Zmarł prof. Zbigniew Landau. W: Szkoła Główna Handlowa w Warszawie [on-line]. sgh.waw.pl. [dostęp 2018-11-27].

BibliografiaEdytuj

  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Janusz Kapuścik (red.). Warszawa: Ośrodek Przetwarzania Informacji (OPI), tom. II: H-Ł (z fotografią), 1999, s. 622. ISBN 83-905295-6-4.
  • Księga SGH. Pracownicy i absolwenci – kto jest kim?. Zespół redakcyjny pod przewodnictwem Romualda Bauera (red.). Warszawa: Dom Wydawniczy Elipsa, 2004, s. 217. ISBN 83-7151-657-6.

Linki zewnętrzneEdytuj