Zbigniew Nawrocki (historyk)

Zbigniew Nawrocki (ur. 1959, zm. 1 lipca 2017) – polski historyk, doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, major ABW.

Zbigniew Nawrocki
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 1959
Data śmierci 1 lipca 2017
Doktor nauk humanistycznych
Doktorat 1998
Uniwersytet Jagielloński
Praca zawodowa
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Oddział Oddział IPN w Rzeszowie
Stanowisko dyrektor oddziału
Okres zatrudn. 2000–2006
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Biuro Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w Warszawie
Stanowisko dyrektor
Okres zatrudn. 2006–2010
Urząd Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Ośrodek Centralny Ośrodek Szkoleniowy
Stanowisko Dyrektor COS
Okres zatrudn. od 2010
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

W latach 1981–1987 odbył studia w zakresie historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Obronił pracę magisterską na temat szkolnictwa wojskowego w Królestwie Polskim (1815-1830), napisaną pod kierunkiem prof. Władysława Ćwika. Zaangażował się w działalność opozycyjną w PRL, należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów od 1981, a pod koniec tego roku był członkiem Komitetu Strajkowego w WSP. W 1998 uzyskał tytuł naukowy doktora na podstawie pracy dotyczącej działalności organów bezpieczeństwa publicznego w województwie rzeszowskim w latach 1944–1949, obronionej na Uniwersytecie Jagiellońskim pod kierunkiem prof. Jana Drausa.

Od września 2000 był dyrektorem oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie. Od stycznia 2006 do 2010 dyrektorem Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w Warszawie. Następnie pracował w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na stanowisku dyrektora Centralnego Ośrodka Szkoleniowego ABW. Od 2006 do 2010 pełnił funkcję przewodniczącego polsko-ukraińskiej grupy roboczej historyków i archiwistów, która zajmowała się badaniami naukowymi oraz przygotowywała publikacje źródłowe w ramach serii „Polska i Ukraina w latach 30. I 40. XX wieku. Nieznane dokumenty z archiwów służb specjalnych”. Od roku akademickiego 2001/2002 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Kapituły Nagrody „Kustosz Pamięci Narodowej”.

Publikował pracę w dziedzinie historii najnowszej. Był sekretarzem redakcji pisma naukowego „Studia Rzeszowskie” (tomy od 1 do 10), zainicjował powstanie i został pierwszym redaktorem naczelnym tomów 1-9 periodyku „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989[1], był także sekretarzem i redaktorem naczelnym czasopisma „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego” (numery tomów 5–13) oraz zasiadał w radzie programowej czasopisma „Pamięć i Sprawiedliwość

Zmarł nagle 1 lipca 2017[2][3]. Został pochowany na cmentarzu w Chmielniku[4].

Był mężem Ewy Leniart, także dyrektor oddziału IPN w Rzeszowie.

PublikacjeEdytuj

  • Zamiast wolności. UB na Rzeszowszczyźnie 1944–1949 (1998)
  • Przeciw Solidarności 1980–1989. Rzeszowska opozycja w tajnych archiwach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (2000)
  • Rozpracowanie i likwidacja Rzeszowskiego Wydziału WiN w dokumentach UB (1945–1949)
  • Rok pierwszy: powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Rzeszowszczyźnie (sierpień 1944–lipiec 1945)
  • Współpraca SB MSW PRL z KGB ZSRR w latach 1970–1990. Próba bilansu Zbigniew Nawrocki (red.), Centralny Ośrodek Szkolenia ABW, Emów 2013, ​​ISBN 978-83-929271-4-3​​.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Nowy periodyk Instytutu Pamięci Narodowej „Aparat represji w Polsce Ludowej 1944–1989”. ipn.gov.pl, 2004. [dostęp 2017-07-04].
  2. Odszedł Zbigniew Nawrocki. ipn.gov.pl, 2017-07-01. [dostęp 2017-07-04].
  3. Stanisław Sowa: Nie żyje Zbigniew Nawrocki, mąż wojewody Ewy Leniart. nowiny24.pl, 2017-07-02. [dostęp 2017-07-04].
  4. Małgorzata Froń: Ostatnie pożegnanie Zbigniewa Nawrockiego na wiejskim cmentarzu. nowiny24.pl, 2017-07-04. [dostęp 2017-07-04].
  5. M.P. z 2009 r. nr 35, poz. 536.

BibliografiaEdytuj