Otwórz menu główne

Zbigniew Pazdro

polski prawnik, ekonomista i działacz polityczny

Zbigniew Walenty Pazdro (ur. 9 lutego 1873 w Przewłoce koło Buczacza, zm. 13 września 1939 we Lwowie) – polski prawnik, ekonomista i działacz polityczny, członek Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie w 1926 roku[1].

ŻyciorysEdytuj

W 1890 ukończył Vb klasę (ze stopniem celującym)[2], zaś w 1893 – C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[3]. Podjął studia na Uniwersytecie Lwowskim. Podczas czwartego roku studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego w 1899 otrzymał stypendium fundacji Głowińskiego[4]. W 1900 obronił doktorat, następnie przez rok był aplikantem we Lwowie, zaś w 1902 przebywał na stypendium na uniwersytecie w Monachium. W latach 1902–1909 pracował w namiestnictwie we Lwowie. W 1908 habilitował się z ekonomii społecznej na Politechnice Lwowskiej, w latach 1908–1910 był docentem prywatnym ekonomii społecznej na PLw i profesorem nadzwyczajnym Akademii Rolniczej w Dublanach.

W czasie I wojny światowej w armii austro-węgierskiej, ranny dostał się do niewoli rosyjskiej. W 1918 uczył w polskim gimnazjum w Kazaniu. Podczas wojny polsko-ukraińskiej listopadzie 1918 uczestnik obrony Lwowa. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty.

Od 1919 profesor zwyczajny nauk prawniczych Politechniki Lwowskiej, od 1920 profesor zwyczajny administracji i polskiego prawa administracyjnego Uniwersytetu Jana Kazimierza, od tego roku kierownik Zakładu Prawa Administracyjnego i Biblioteki Administracyjnej. W latach 1922/23, 1924/25, 1932/33[5] i 1933/34 dziekan Wydziału Prawa UJK. Od 1931 był wykładowcą KUL. Radny miasta Lwowa, działacz Stronnictwa Narodowego.

Pisywał także artykuły o historii sądownictwa polskiego, m.in. w Kwartalniku Historycznym.

W 1937 roku, za zasługi na polu pracy naukowej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6][7].

Po wybuchu II wojny światowej zginął we Lwowie 13 września 1939 w wyniku wybuchu bomby. Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdanie z Czynności Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie. Za rok 1926, 1927 s. 2.
  2. Sprawozdanie Dyrektora C. K. IV Gimnazyum we Lwowie za rok szkolny 1890. Lwów, 1890, s. 121.
  3. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 92.
  4. Kronika. Stypendya. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 31 z 9 lutego 1899. 
  5. Nowi dziekani Uniwersytetu Lwowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 128 z 8 czerwca 1932. 
  6. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  7. Odznaczenia w dniu Święta Niepodległości. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 258 z 13 listopada 1937. 

BibliografiaEdytuj