Zbroja pełna

Zbroja pełna – wieloelementowy rodzaj zbroi, chroniący całe ciało żołnierza, mocowane za pomocą rzemyków ze sprzączkami lub zatrzasków (grzybki, haczyki i tym podobne). Występowała jako pancerz kolczy lub zbroja płytowa[1][2].

Części pełnej zbroi płytowej:
1. Hełm
2. Obojczyk
3. Naramiennik
4. Opacha
5. Napierśnik
6. Nałokcica
7. Fartuch
8. Zarękawie
9. Taszka
10. Rękawica
11. Nabiodrek
12. Nakolannik
13. Nagolennica
14. Trzewik

Budowa pełnej zbroi płytowejEdytuj

Typowa zbroja płytowa składała się z: hełmu, kirysu (czyli osłony tułowia zbudowanej z napierśnika z przodu oraz naplecznika z tyłu), naręczaków (zbudowanych z zarękawi, nałokcic, opach i naramienników), tarczek opachowych, obojczyka, rękawic, nabiodrków, nakolanników, nagolenników oraz trzewików[1][2].

Zbroje pełne w średniowieczuEdytuj

Produkcja pełnej zbroi płytowej dzieliła się na dwa główne nurty ze względu na cechy konstrukcyjno-estetyczne i miejsce wyrobu. Oddziaływały one na produkcję uzbrojenia w pozostałych częściach Europy. Były to:

  • zbroje północnowłoskie (tak zwane mediolańskie) – ośrodkiem produkcji był przede wszystkim Mediolan, oprócz niego także Wenecja, Brescia i Mantua. Tamtejsze wyroby cechowały się przewagą linii łagodnych, gładkich płaszczyzn oraz skłonnościami do asymetrii.
  • zbroje niemieckie (zwane częściej gotyckimi) – nurt zaczął się wyodrębniać w drugiej połowie XV wieku w warsztatach południowoniemieckich (szczególnie w Augsburgu, Norymberdze i Landshut). Zbroje te miały wydłużone kontury, smukłą sylwetkę i były bogato żłobkowane (kanelowane). Pewnego typu syntezą obu nurtów były tak zwane zbroje maksymiliańskie.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: PWN, 2010, s. 118. ISBN 978-83-01-16260-3.
  2. a b Michéle Byam: Broń i zbroje. Wyd. III. Warszawa: Arkady, 1991, s. 26-29. ISBN 83-213-3754-0.