Otwórz menu główne

Zdeňka Šilhavá

czeska lekkoatletka

Zdeňka Šilhavá z domu Bartoňová (ur. 15 czerwca 1954 w Karniowie[1]) – czeska lekkoatletka, specjalistka rzutu dyskiem i pchnięcia kulą, była rekordzistka świata.

Zdeňka Šilhavá
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1954
Karniów
Wzrost 178 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Czechosłowacja
Halowe mistrzostwa Europy
Brąz Budapeszt 1983 pchnięcie kulą

W wieku 22 lat jako reprezentantka Czechosłowacji zajęła 9. miejsce w pchnięciu kulą na halowych mistrzostwach Europy w 1977 w San Sebastián[2]. Rok później była piąta w tej konkurencji na halowych mistrzostwach Europy w Mediolanie[3] i dziewiąta na mistrzostwach Europy w Pradze[4].

Zajęła 10. miejsce w pchnięciu kulą i 11. miejsce w rzucie dyskiem na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie[1]. Na mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach była 9. w pchnięciu kulą i 13. w rzucie dyskiem[5].

Zdobyła brązowy medal w pchnięciu kulą na halowych mistrzostwach Europy w 1983 w Budapeszcie[6]. Na pierwszych mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach zajęła 6. miejsce w rzucie dyskiem i 9. miejsce w pchnięciu kulą[7]. Z powodu bojkotu igrzysk olimpijskich w 1984 w Los Angeles przez Czechosłowację nie mogła wziąć w nich udziału. Na zawodach Przyjaźń-84 zorganizowanych w Pradze dla sportowców z państw bojkotujących igrzyska zajęła 3. miejsce w rzucie dyskiem[8].

Kilka dni po zawodach Przyjaźń-84, 26 sierpnia 1984 w Nitrze Šilhavá ustanowiła rekord świata w rzucie dyskiem wynikiem 74,56 m. Przetrwał on do 1988, kiedy to rzutem na odległość 76,80 m poprawiła go Gabriele Reinsch z NRD. Do tej pory osiągnięcie Šilhavej jest to drugi wynik na świecie (w 1989 wyrównała ten wynik Ilke Wyludda z NRD)[9].

Zajęła 6. miejsce w rzucie dyskiem na mistrzostwach świata w 1987 w Rzymie[10]. Na igrzyskach olimpijskich w 1988 w Seulu zajęła 6. miejsce w rzucie dyskiem i 11. miejsce w pchnięciu kulą[1].

Po rozpadzie Czechosłowacji reprezentowała Czechy, ale nie odnosiła międzynarodowych sukcesów. Odpadła w eliminacjach rzutu dyskiem podczas mistrzostw świata w 1993 w Stuttgarcie[10], zajęła 12. miejsce w tej konkurencji na mistrzostwach Europy w 1994 w Helsinkach[11] i odpadała w eliminacjach rzutu dyskiem na mistrzostwach świata w 1995 w Göteborgu[12], igrzyskach olimpijskich w 1996 w Atlancie[1] i mistrzostwach Europy w 1998 w Budapeszcie[13].

Była mistrzynią Czechosłowacji w pchnięciu kulą w 1980 i w rzucie dyskiem w latach 1981-1985 oraz w 1987[14], a także mistrzynią Czech w pchnięciu kulą w latach 1995-1997, 1999 i 2000 oraz w rzucie dyskiem w 1995 i 1999[15]. Dwanaście razy poprawiała rekord Czechosłowacji w rzucie dyskiem od wyniku 64,50 w 1980 do 74,56 w 1984[16].

Rekordy życiowe:

Jej mężem jest dyskobol, olimpijczyk z 1976 Josef Šilhavý[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Zdeňka Bartoňová-Šilhavá Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  2. Göteborg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, s. 470 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  3. Göteborg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, s. 474 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  4. Zürich 2014 Statistics Handbook, European Athletics, s. 434 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  5. Zürich 2014 Statistics Handbook, European Athletics, s. 442 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  6. Göteborg 2013 Statistics Handbook, European Athletics, s. 496 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  7. IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook, IAAF, 268 i 272 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  8. Henryk Sozański. Praga '84. „Lekkoatletyka”, s. 35, październik 1984. 
  9. Discus Throw – Women – Senior – Outdoor – All Time Best, IAAF [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  10. a b IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook, IAAF, s. 273 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  11. Zürich 2014 Statistics Handbook, European Athletics, s. 468 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  12. IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook, IAAF, s. 274 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  13. Zürich 2014 Statistics Handbook, European Athletics, s. 478 [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  14. Czechoslovakian Championships, GBRAthletics [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  15. Czech Championships, GBRAthletics [dostęp 2015-02-01] (ang.).
  16. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 317.

BibliografiaEdytuj